De prutser, krijgt vandaag een nieuwe naam: het monster van Leerdam. Inmiddels zijn we een stuk wijzer en ontgoocheling is het woord dat daarbij past. Vandaag stond er een endoscopisch onderzoek gepland voor de bakstenen muur; een soort kijkeoperatie.
De uitslag: de patient is er beroerd aan toe.
Om beter te worden, moet de hele muur open. Al het puin dat in de muur ligt, moet letterlijk worden opgeruimd. De stenen en het gruis verbinden de buiten met de binnenmuur en daar krijg je alleen maar nattigheid van.
We zijn op totaal ontontgonnen gebied gekomen van schaderapporten en een advocaat. Nu maar hopen dat we snel een aannemer vinden die de boel waterdicht kan maken.
En de prutser? Die wil 1250 euro van ons. En dan praat hij verder nergens meer over
maandag 26 oktober 2009
zaterdag 24 oktober 2009
woensdag 21 oktober 2009
Echtscheiding
Menig huwelijk is niet bestand tegen de uitdaging die het wonen in de Vinex met zich meebrengt. Want als al het wereldse entertainment zoals, een kroeg om de hoek, de bioscoop op fietsafstand en überhaupt alle vormen van levendigheid, wegvallen, dan is de gehuwde mensch op elkaar aangewezen.
En dan blijkt samenwonen in dat huis uit de glossy folder, voor menigeen toch wel een enorme opgave. Tel daarbij op de dagelijkse forens/kleine kinderen/creche/bso/optijd/zijn-stress bij op en de gang naar de mediator is snel gemaakt.
Het 'is dit het nou?'- gevoel al dan niet in combinatie met een verleidelijke collega op de Zaak, is een veelgehoorde reden voor al die Te Koop-borden in El Ar.
Inmiddels zijn er complete woonparken verrezen voor de Gescheiden Mensch. De vrije sector huur-woningen doen goede zaken. De ene week zijn deze straten bezaaid met spelende kinderen. Het weekend er op is het er akelig stil, want de kinderen zijn gerruild van ouder.
Tsja is dit het nou? Ja, dit is het. Je staat op en poetst je tanden, kleedt je kinderen aan, schuift er pap in en brengt ze weg. Je fietst over de dampende snelweg naar je werk, waar je Belangrijke Dingen achter een computer doet. Door de regen fiets je weer terug, verzamelt je kinderen en gaat naar huis. Thuis probeer je je niet te ergeren dat iedereen moppert over het menu van de dag en nadat de laatste lepel vla in hun mondjes is verwenen, werk je de lading kinderen als een robot weg naar hun bed. Elke avond om acht uur drink je koffie. Soms ga je naar tennisles of niet. Niemand heeft ooit beweerd dat het gezinsleven in een nieuwbouwwijk groots en meeslepend zou zijn.
Maar als je je ogen niet open houdt, dan mis je een hoop. Een haas die door het veld schiet, het kusje van je kleine dochter, de goal van je oudste, de kleuren van de herfstbladeren, een zelfgebakken koekje, je lief die je koffie klaar heeft gezet, de hoeraslingers voor de geboren babies, het gegiechel van de oudste om de jongste, een gekleide kaboutertafel met mini-mes en vork en al die kleine dingen, die mijn simple life hier kleur geven.
En dan blijkt samenwonen in dat huis uit de glossy folder, voor menigeen toch wel een enorme opgave. Tel daarbij op de dagelijkse forens/kleine kinderen/creche/bso/optijd/zijn-stress bij op en de gang naar de mediator is snel gemaakt.
Het 'is dit het nou?'- gevoel al dan niet in combinatie met een verleidelijke collega op de Zaak, is een veelgehoorde reden voor al die Te Koop-borden in El Ar.
Inmiddels zijn er complete woonparken verrezen voor de Gescheiden Mensch. De vrije sector huur-woningen doen goede zaken. De ene week zijn deze straten bezaaid met spelende kinderen. Het weekend er op is het er akelig stil, want de kinderen zijn gerruild van ouder.
Tsja is dit het nou? Ja, dit is het. Je staat op en poetst je tanden, kleedt je kinderen aan, schuift er pap in en brengt ze weg. Je fietst over de dampende snelweg naar je werk, waar je Belangrijke Dingen achter een computer doet. Door de regen fiets je weer terug, verzamelt je kinderen en gaat naar huis. Thuis probeer je je niet te ergeren dat iedereen moppert over het menu van de dag en nadat de laatste lepel vla in hun mondjes is verwenen, werk je de lading kinderen als een robot weg naar hun bed. Elke avond om acht uur drink je koffie. Soms ga je naar tennisles of niet. Niemand heeft ooit beweerd dat het gezinsleven in een nieuwbouwwijk groots en meeslepend zou zijn.
Maar als je je ogen niet open houdt, dan mis je een hoop. Een haas die door het veld schiet, het kusje van je kleine dochter, de goal van je oudste, de kleuren van de herfstbladeren, een zelfgebakken koekje, je lief die je koffie klaar heeft gezet, de hoeraslingers voor de geboren babies, het gegiechel van de oudste om de jongste, een gekleide kaboutertafel met mini-mes en vork en al die kleine dingen, die mijn simple life hier kleur geven.
maandag 19 oktober 2009
Dingen die helpen tegen de herfstblues
- Een zoon die languit op de bank ligt en Ghana- Brazillie zit te kijken zegt: ,,Ik kom zo wel ontbijten, eerst nog even de penalties afkijken.''
- Een dochter die van dansen houdt
- Het knutselen aan een herfststal
- Zomaar snoep kopen
- Een kind van 18 maanden dat per se een krentenbol en cracker met een vork wil eten
- De kleuren van de bladeren
- De bruine ogen van mijn middelste kind
- De agenda leeg maken
- Weblijven uit de drukte
zaterdag 17 oktober 2009
vrijdag 16 oktober 2009
Tactiek der verschroeide aarde
Hoe kan het dat in een gebied waar gewoekerd wordt met elke centimeter ruimte, dat een autodealer hemelsbreed 1 kilometer verderop verhuist, om daar een blinkend nieuwe showroom neer te zetten en de zooi de zooi laat in Maarssenbroek.
donderdag 15 oktober 2009
Vreemde vondst
In een oud vooroorlogs huis willen bewoners nog wel eens gekke dingen vinden op zolder of in de kelder: een vermolmde onderduiker uit WOII, een schatkist met goud, aandelen van een stoomfabriek of een berg bezoedelde pornoblaadjes uit de seventies.
Bij ons huis (anno 2005) zul je dit soort zaken niet gauw aantreffen. En toch, deden wij onlangs twee bijzondere neo-archeologische vondsten.
In het kader van een Weekend Vol Vervelende Klusjes waren we aanbeland bij de letter L van Luchtroosters. Want na vier jaar toeven in de rook van de A2 en het bouwstof werd het wel eens tijd om te kijken of er werkelijk nog lucht doorheen kon.
Beneden was de smerigheid conform de verwachtingen. Een dikke brij zwart poeder konden we van de roosters afsoppen. Ik vind het dan altijd treurig om te bedenken dat je de gevaarlijkste deeltjes, de kleinste deeltjes, de meest kankerverwekkende deeltjes gewoon hebt ingeademd. Soit, je moet ergens aan dood gaan. De meeste mensen sterven hier geestelijk aan de verveling.
Boven was het een heel ander verhaal. De roosters waren allemaal nog schoon. Gek zeg.
Huh? Duh. Wajo, we kunnen eerder gaan wiien want we hoeven niet te soppen. Oh, wacht eens even. Op alle roosters zit de beschermfolie er nog keurig netjes overheen. We hebben dus vier jaar lang niet geventileerd. Vier lang hebben wij onze eigen scheten gerecycled. Vier jaar lang leefden we in onze eigen damp en stank en we hadden het niet eens doorrrr. Ik zeg: het Balansventilatiedrama in Vathorst is massahysterie van de bovenste plank. Als je het niet doorhebt dan weet je het niet, of zoiets.
Deel 2 van onze ontdekkingstocht.
Nogmaals in het kader van Vervelende Klusjes hoor je ook de 38 rookmelders, conform het bouwbesluit van dat jaar, regelmatig te checken en van een nieuwe batterij te voorzien. Dit om te voorkomen, dat zij spontaan om half vijf s'nachts gaan loeien omdat er een mot voorbij het optische oog vliegt. Echt gebeurd, en zo niet grappig met krijsende kinderen.
Enfin, rookmelder 24, bleek een apart geval. Hij zat gewoon in het plafond gedrukt, maar bleek helemaal niet aangesloten. Henk de bouwvakker had het ding klaarblijkelijk in gemolesteerde staat teruggeplaatst.
I can tell you, de wegen van de bouwvakker zijn ondoorgrondelijk. En net als je denkt dat je het laatste relict van zijn hoogdravende inzicht hebt ontdekt in je huis.... komt er altijd wel weer een nieuwe aap uit de mouw.
Ben benieuwd of er nog ergens een bouwvakker in het beton gegoten zit. Het woonkamerplafond bobbelt al aardig, dus wie weet.
Abonneren op:
Berichten (Atom)
