Vinexvrouwtje

De Muppetshow

2012-01-29T13:40:00.000-08:00

Bij gebrek aan café’s hier, bezoek ik, zoals u weet, regelmatig informatieavonden en inspraakavonden. Je ontmoet er mensen die ook ergens iets van vinden, discussieert en borrelt daarna. Het enige verschil met een kroeg is dat je deze dingen daar tegelijkertijd doet.

Annonce
Groot was mijn vreugde dan ook toen ik in Weekkrant de Brug een kleine annonce zag dat bierbrouwerij Maximus 19 januari een informatieavond organiseerde. Beter kan niet: praten over bier en daarna bier drinken (als ik niet 4,5 maand zwanger was geweest).

Maximus is een kleine bierbrouwerij. Hun Brutusbiertje won vorig jaar de eerste prijs op het Utrechts Bierbrouwers Festival. De brouwketels van Maximus staan al maanden in de Bouwloods op de Prattumplaats, maar vooralsnog pruttelt er niks. De benodigde vergunningen zijn er in januari 2012, in weerwil van tal van zomerse beloften in 2011, nog steeds niet.  En dat is jammer want de plannen zijn fantastisch: een proeflokaal, in de zomer een terras waar buurtbewoners na een tochtje over het Lint aan kunnen waaien voor een biertje, maar ook koffie met lokaal lekkers erbij. Om negen uur ‘s avonds gaan ze dicht, hetgeen eigenlijk wel verstandig is. Bovendien wordt Maximus een leerwerkplaats waar kansarme jongeren worden opgeleid tot brouwmeester of horecamedewerker. Topplan, zou je denken.

Geen bezwaren
Ik verwachtte dan ook niet anders dan dolenthousiaste Vinexmannetjes en Vinexvrouwtjes op de informatieavond en dat er geen bezwaren waren tegen de wijziging van het bestemmingsplan waardoor Maximus snel met een horecavergunning van start kan.

Maar ik had buiten, laat ik ze om privacyredenen Statler en Waldorf (de mopperopaatjes van de Muppetshow), gerekend, die faliekant tegen de plannen van Maximus waren en daar luidruchtig gestand van deden. Meneer Statler (80+), de woordvoerder van de twee, woont hemelsbreed 150 meter van de brouwerij vandaan in een super geïsoleerde nieuwbouw seniorenflat met dik dubbelglas.

Desondanks vreest hij ernstige overlast van dronken Vinexmoeders die lallend op hun moederfiets de nacht intrekken. Ook vreest hij dat zatte Vinexvaders ‘dingen zullen slopen en onderplassen’. De doelgroep van Maximus is 30+.
Meneer Statler zei te spreken namens de Vereniging van Eigenaren van de flat. Hetgeen door een meneer naast mij aan tafel, bewoner van dezelfde flat, ernstig werd tegengesproken. ‘Ik wil wel heel graag een terrasje waar ik een biertje kan drinken. Het is een nare man, die meneer Statler,’ vertrouwde hij mij toe.Tja.

Meneer Statler zal, desnoods, zo sprak hij ferm, tot aan de rechter procederen, tegen de uitgebreidere horecavergunning van Maximus. Het is voor hem te hopen dat hem nog zoveel tijd rest of dat de jongens van Maximus ondertussen failliet gaan, door de slopend lange procedure.

Wasmachinehokhaat

2012-01-22T11:29:00.000-08:00

Eens in de zoveel tijd heb ik wasmachinehokhaat. Het begint er mee dat ik teveel natte was in de droger doe, waardoor deze op tilt slaat en de stoppen doorslaan. Dit laatste is trouwens niet waar. In de meterkast gaat een duffe plastic schakelaar omlaag. Maar dat klinkt stom. Net zoals; ‘Bij veel FC Utrecht supporters gingen na de wedstrijd tegen FC Twente werkelijk alle duffe plastic schakelaars omlaag.’ Mwoah.

Negeren
Vanaf dat moment treedt de we-negeren-het-probleem-periode in. We (mijn man of ik) trekken de stekker uit de droger, laten de natte was erin zitten en hopen dan minimaal twee dagen lang dat de Ander het Probleem zal oplossen of dat het gewoonweg evaporeert.

Dit ontaardt op de avond van Negeerdag 2 in Ruzie Zonder Woorden. Er is chagrijn omdat alle wekkers opnieuw ingesteld moeten worden want de stroom was uitgevallen. De natte was begint te stinken en Iemand moet het wasmachinehok langer dan een minuut in om àchter de droger iets ingewikkelds te doen waardoor alles weer werkt.

Droefenis
Het wasmachinehok van een nieuwbouwhuis is de grootste droefenis die de Vinexarchitecten ooit op de tekentafel hebben ontworpen. Het is een kast van 1 bij 2 m.. In het hok passen met moeite een wasmachine en een droger (gestapeld) en drie wasmanden standaard bomvol stinkende was. Je komt dus liever niet in dit hok tenzij je claustrofobie lekker vindt of behoefte hebt aan een frisse onderbroek.

Na zo’n wasdrogerfaalincident erger ik me standaard aan Alles wat het wasmachinehok zo Verschrikkelijk maakt; het bruingroen uitgeslagen zeepbakje van de wasmachine vol glibberige aangekoekte zeepresten, de lekbak vol vastgeplakt neergedwarreld pluis en gezinshaar van de afgelopen zes jaar, de afgerukte trapleuning in het hoekje, de reserveplinten, de vlaggenmast en de goorheid van de ruimte in het algemeen. Ik ben nu eenmaal niet zo’n vrouw die dit soort plekken regelmatig reinigt. En mijn man is ook niet zo’n vrouw.

Oorlogsvoering
Meestal geef ik de eerste voorzet in de psychologische oorlogsvoering om de droger weer aan de praat te krijgen. Ik ruk, bij voorkeur om twaalf uur ‘s nachts, zuchtend het zeepbakje uit de wasmachine, gooi het in een emmer met chloor en jammer vals ‘jij denkt ook NOOIT aan het zeepbakje’. Meestal is het probleem dan de volgende dag opgelost. Gelukkig bloeien de narcissen al in het Waterwinpark hetgeen betekent dat ik het droogmolenseizoen snel voor geopend zal verklaren en hopelijk de liefde ook weer een beetje opbloeit.

Untouchable maar ook beboetable

2012-01-11T05:55:00.000-08:00

Graag wil ik vanuit mijn standplaats, het ghetto Terwijde, mijn trouwe lezers geruststellen. Want als u de woorden van onze korpschef meneer van Renswoude moet geloven woon ik in een wijk met Al Capone-achtige allure waar zogenoemde Untouchables de dienst uitmaken.

Gleufhoeden
Ik ben een oplettend mens en tot op heden heb ik geen mannen met gleufhoeden en lange jassen in de ondergrondse vuilcontainer zien zitten. Ook hebben er zich nog geen bloederige afrekeningen bij ‘het speeltuintje met het locomotiefje voorgedaan’. Wel lag er laatst een mensendrol met een wc-papiertje erbij, op de parkeerplaats in onze tuin. Maar in een beetje Hollywoodfilm was dat natuurlijk een afgehakt paardenhoofd of een met een afgehakte bloedpink beschreven waarschuwingsbrief geweest.

Die hele term Untouchables’ stuit mij dan ook enorm tegen de borst. En niet alleen vanwege de disproportionaliteit ervan. Ten eerste gaat elke vergelijking met de film The Untouchables mank. Het was namelijk ‘good guy’ FBI-agent Elliot Ness en zijn team die ‘untouchable’ waren bij hun aanpak van de zware criminaliteit en corrupte politie in de stad Chicago.

Gremlins
Wás het gezag maar zo ‘onaanraakbaar’ in Terwijde. Dan was die agent laatst ook niet op zijn neus geslagen. Maar wat doet onze korpschef? Hij vereert een klein groepje zich misdragende jongeren, die dwepen met films als Scarface, met de naam “The Untouchables’. Ik zeg: 2-0 voor de Gremlins uit Terwijde, om maar in Hollywoodsferen te blijven.

En dan nog, hoezo ‘untouchable’? Nee, ze waren misschien niet te pakken op het wegpesten van Hans en Ton en het Marokkaanse gezin? Ook al dacht het Gerechtshof in Arnhem in casu Hans en Ton, daar heel anders over. Maar mijn hemel. Wat is er mis met het uitschrijven van bekeuringen voor het met z’n drieën freestyle wheelierijden op één scooter in het park? Hang je rond op station Terwijde zonder geldig vervoersbedrijf? Hop een bon. Blikje op de grond gooien? Mag ik even vangen? Terugzieken, gewoon omdat het kan, maar vooral omdat je zo een grens trekt.

Gezagssmoesjes
Ik word zo ontzettend moe van de aanhoudende stroom gezagssmoesjes waarom een kleine groep gedereguleerden hier zo lang hun goddelijke gang kan/kon gaan. Nu zijn er alleen maar verliezers, de Gremlins inbegrepen. Want ik blijf het tragisch vinden dat onder toeziend oog van talloze volwassenen (ouders in de eerste plaats, maar ook politie, hulpverleners, onderwijzers, buurtwerkers etc) een handjevol klierende nieuwbouwkinderen kon opgroeien tot jonge criminelen, die nu door de hele maatschappij worden uitgekotst.

Gouden bergen

2011-12-30T03:54:00.000-08:00

Onlangs bezocht ik een ‘wijkdialoog met gespreksregels’. Bij de uitnodiging zat een document waarin stond waar Leidsche Rijn over twee jaar moet zijn. Er stonden zinnen in als ‘Wij willen dat bewoners zelf meer verantwoordelijkheid nemen voor hun eigen woon- en leefomgeving en meer rekening met elkaar houden via bijvoorbeeld de ambities van Civil Society.’ ‘We willen bewoners stimuleren zich beter aan de parkeer- en verkeersregels te houden’.

Wortels
Op tafel stonden rauwe wortels en borrelnootjes. Op een A4tje stond dat we elkaar niet in de rede mochten vallen en ‘respect moesten hebben voor andermans standpunten’. Lieve ambtenaren van de gemeente Utrecht. Stop met dromen van een betere wereld waarin mensen binnen de vakjes parkeren. Dat doen ze niet tenzij ze elke dag een bekeuring krijgen. Daar kun je van alles van vinden,maar met een giga economische crisis in het vooruitzicht, is het ‘vinexparkeerprobleem’ the least of you worries.

Waar ambtenaren zich wel zorgen over zouden moeten maken waarom hier in Leidsche Rijn bijna niks kan want ‘past niet in het plan’ terwijl het gebrek aan voorzieningen dè hoofdklacht is van bewoners. Waarom mag je eigenlijk geen tweedehands kinderkleding verkopen in een bedrijfsruimte aan huis maar wel een stoel neerzetten en benen harsen? Waarom werden de fietsenmakers Jonico op de Alendorpersweg en Gobike op de Pablo Piccassostraat bijna de nek omgedraaid, omdat ze ‘godbetert’ ook binnenbanden, fietsbellen en moederfietsen wilden verkopen in hun zaak? Waarom mocht een onderneemster die het geld had, geen forse theaterzaal maken in Ridderhofstad Den Engh dat nu staat te verpauperen? Waarom heeft bierbrouwer Maximus in Parkwijk nog steeds geen vergunning? Waarom mag ik morgen geen bakkerij maar wel de zoveelste tandartspraktijk openen in een van de tientallen leegstaande bedrijfsruimtes in Terwijde?

Een bioscoop
De Wall staat voor meer dan de helft leeg. Waar de mensen in Leidsche Rijn behoefte aan hebben, een bioscoop of een goed bereikbare megasupermarkt mag er niet in ‘volgens de regels’ . Regels zijn papier. De mensen die hier wonen zijn echt.
Ondertussen wenden projectontwikkelaars, aan wie onze ziel is verkocht, zich tot regelrechte leugens om mensen nog naar Leidsche Rijn te lokken.

Leugens
Zo staat in in de projectfolder van Terwijder Veste (Proper Stok), verkrijgbaar bij het gemeentelijke informatiecentrum Leidsche Rijn het volgende te lezen: ‘Het zuidelijk deel van Terwijde vormt een levendig, stedelijk gebied met onder andere met een multifunctioneel winkelcentrum en welkome horecavoorzieningen.’
Daarmee bedoelen ze de nooddoos, de apotheek en de patatkraam.

Sinterstress

2011-12-12T01:22:00.000-08:00

9 november, toen de bomen nog blaadjes hadden en een zomerjas nog kon, begon het Sinterklaasjournaal; een eeuwigheid geleden. Kinderen en de eeuwigheid zijn een slechte combinatie. Het was het begin van een neerwaartse uitputtingsspiraal.
Vrolijk grinnikte ik mee om de sullige gemeente-ambtenaar L. Rozenwater en burgmeester Wellicht ten Overvloede van Averecht.
Diezelfde week werden de eerste speelgoedfolders aan flarden geknipt en intergraal op grote vellen papier geplakt en kwamen de eerste schoenzetsmeekbedes. Mijn ‘jongens het duurt echt nog heel erg lang voordat Sinterklaas komt’, maakte vanaf dat moment geen enkele indruk meer.

Feestje
Binnen no time hadden de zesjarige en driejarige door hoe ze tijdens hun dagelijkse Ipad halfuurtje oneindig vaak het Sinterklaasjournaal konden kijken. Vinexdochter ging steeds slechter slapen en zei om twee uur ‘s nachts dingen als: ‘Als jij nu lelijk tegen mij praat mama, dan mag jij niet op mijn feestje komen.’

Zes uur werd haar standaard wakkerwordttijd want dan moest ze in haar schoen kijken. Ook als deze niet was gezet. Natuurlijk verwittigde ze haar broertjes met een hoop geschreeuw van haar gang naar beneden

Pietenziekte
En overal waren Pieten. Op de markt in Terwijde, in de bioscoop in IJsselstein en gewoon zomaar op straat in de stad. Op de peuterspeelzaal en de crèche knutselde het arme kind wekenlang aan schoentjes, mutsjes en Sinterkleurplaten.
Afgelopen week verslechterde haar toestand dramatisch snel. ‘s Ochtends verliet ze in woede het huis, om in dezelfde stemming weer thuis te komen. Ze huilde om oranje bekers die roze moesten zijn, staartjes die vlechten moesten zijn en sokken die ‘knieknousen’ moesten zijn, om meteen daarna weer in nerveus Sinterklaasgezang uit te barsten.

Zaterdagavond viel ze helemaal niet meer in slaap. Althans het was ruim na negenen toen Klaas Vaak haar had gehaald. Om zes uur was ze weer wakker; pakjesochtend. Op haar laatste restje adrenaline en indrukwekkende wallen onder haar ogen speelde ze tot 4 uur ‘s middags met haar nieuwe winkeltje om daarna tijdens een kort boodschappenritje in slaap te storten.

Bruine bonen
Ze hees zichzelf weer overeind om vervolgens een uur lang te huilen boven haar bruine bonen. Als toetje kreeg ze een woede-aanval omdat ik de krokante chocoladeballetjes van haar toetje door haar yoghurt had geroerd. Ze moesten erop. Ze gilde: ‘Je moet het er weer AFROEREN!’ Ik pakte haar op en kuste haar natgehuilde haartjes en vroeg me af of het wel verstandig was dat we haar naar de presentatrice van het Sinterklaasjournaal hebben vernoemd.

Blonde Bizons in de house

2011-11-29T02:28:00.000-08:00

Zolang de schouwburg nog niet in de Vinex staat, is het buitengewoon prettig als je schouwburg een keer in huis kunt halen. Afgelopen woensdag drapeerden de dames van theatergezelschap Blonde Bizon hun rode slipjes, bh’s en zelfs een latex SM-pakje over mijn nieuwbouwtrap voor de voorstelling Lillith @Online.

Blonde Bizon is een professioneel vrouwelijk theatergezelschap dat momenteel op tournee is door woonkamers in Leidsche Rijn. Hun podia vinden ze via oproepjes op oa. Linkedin: Wij zoeken huizen om voorstellingen in te geven. De heer/vrouw des huizes ronselt publiek, borrelnootjes en wij spelen de voorstelling.’
Toen ik afgelopen hun oproep zag, aarzelde ik dan ook geen moment; een echte theatervoorstelling in je eigen huis. Hoe cool is dat?

Tuinstoelen
Woensdag was het dan zover. Terwijl ik in de tuin als een dolle nog de plastic tuinstoelen stond af te soppen, transformeerden in mijn badkamer Elma ten Boekel, Marianne Kuiper Lot Houtepen samen tot Oervrouw Lilith, de eerste vrouw van Adam, die niet uit zijn rib, maar uit hetzelfde stof van de aarde was gemaakt door God. Net als Adam. Kortom: Lilith was de vrouw voor Eva, gelijkwaardig aan de man, die zich door niemand de les liet lezen. Zelfs de drie engelen die God op haar afstuurt om haar tot inkeer te brengen, vangen bot.

Rond half negen was mijn woonkamer gevuld. Mijn ruim 35 buurtgenoten zaten op barkrukken, eetkamerstoelen, tuinstoelen, tuinbankkussens, zitzakken en zelfs op het douchekrukje. Welk een gezelligheid. Vanaf het moment dat de Bizons in rode netkousen en rode tutu’s de trap afdaalden veranderde mijn woonkamer een uur lang in een dan weer stille, dan weer hinnikende, gierende, lachende, verbaasde cultuuroase in de nieuwbouw.

Schaamteloos
Schaamteloos wierpen de actrices zich op buurman Wilfried om hem onder de lippenstift te kussen. Buurman Geoff werd ontdaan van zijn bovenkleding en uitgedaagd te dansen met Lilith. De actrices gleden van de trapleuning, instrueerden, bevroegen en lachten het publiek uit terwijl Lilith allengs uit de bocht vloog. De mooiste cadeautjes krijg je op momenten dat je het eigenlijk niet verwacht. Woensdagavond was zo’n cadeau. Samen te genieten met buren, ouders en vrienden te genieten van prachtig spel op je eigen bankstel terwijl de televisie gewoon uitstaat: magisch!

De geluidscyclus van de nieuwbouwwijk.

2011-11-29T02:26:00.000-08:00

Deze column schrijf ik middenin de herrie. Buren zijn aan het verbouwen, net als wij hebben gedaan. Zagen een gat van twee bij twee in hun dikke betonnen dak. Alles kan altijd mooier en beter ook al is alles nog nieuw. Het bouwen van een nieuwbouwwijk gaat ook niet zonder lawaai. Het vergt stalen zenuwen en een vooruitziende blik om als bewoner door die tijd heen te komen.

Tik-tik-tik
Toen we net in Leidsche Rijn woonden werden we maandenlang om half zes ‘ochtends wakker gemaakt door een ‘tik-tik-tik’-geluid afgewisseld met een hoog snerpend ‘ieeeeehieee’. Het was het geluid van één stratenmaker die in zijn eentje het gigantische plein voor ons huis aanlegde. Hij was heel aardig. Dat maakte het iets dragelijker, wetende dat daar een vriendelijke man in een houthakkershemd bezig was voor ons. Om een uur of zeven werd zijn klinkersymfonie bijgevallen door het geklets en gezang van de bouwvakkers.

Het mooiste liedje dat ik mij herinner is ‘hee bouwvakkertje met je shoveltje waar ga je naar toe?’ Waarna de shovels begonnen te ronken en achteruit te piepen. Niet veel later zette de paukensectie in. De beat van de heipaal, het moeilijkst te verdragen geluid als je uitgeput van een doorwaakte babynacht nog even een uurtje hoopt te slapen. Heipalen laten zich niet stoppen door proppen was in je oor. Ze dreunen tot diep in je hart. Ze gaan letterlijk door merg en been en je ramen trillen ervan.
En toen was het op een dag stil in de Vinexwijk. De lawaaimachine was verder getrokken om het weiland om te woelen en
daarna hard te penetreren met betonnen palen. Voort met de planting.

Ruisende bomen
Hier lagen de stoepen er strak bij en de huizen waren af. De bomen konden nog niet ruisen in de wind want daar waren ze te klein voor. Het waren de tientallen spinnen die me pas echt duidelijk maakten wie hier niet woonden; vogels.
Absolute stilte die alleen maar onderbroken wordt door het geluid van een huilend kind of een wegrijdende auto, de meest voorkomende vinexgeluiden, is verschrikkelijk. Het maakt eenzaam. Mensen die zeggen dat ze graag de stilte opzoeken weten niet wat ze zeggen en welke geluiden ze eigenlijk toch horen in die stilte: kabbelend water, tsjilpende vogels en ruisende bladeren. Gelukkig zijn we nu zes jaar verder. De bomen in mijn tuin zijn hoog, het riet wuift en in plaats van door de bouwvakkers word ik eindelijk gewekt door vogels.

Deze column is geschreven voor de Dag van de Stilte. Ook op zoek naar stilte kijk dan op: http://stiltewandelingen-utrecht.nl/

Naar de markt

2011-11-29T02:22:00.000-08:00

Als Vinexvrouwtje zijnde ontkwam ik er afgelopen vrijdag niet aan om een bezoekje te brengen aan de eerste weekmarkt van Terwijde. Al weken hing het ronkende wijkbericht op het planbord in mijn keuken. ‘Tegen inlevering van de flyer, die u bij dit wijkbericht ontvangt, krijgt u hier een gratis zakje stroopwafels. Bij de marktkraam kunt u bovendien informatie krijgen over het woningaanbod in Leidsche Rijn en de bouw van winkelcentrum Terwijde. Draaiorgel de Pekinees’ geeft die dag extra luister aan de markt.’

Draaiorgelafwijzer
Die laatste zin leek mij, als draaiorgelafwijzer sinds 1985 (het jaar dat ik als kind in Nederland kwam wonen), een contradictio in terminis. Ik vind draaiorgels te luidruchtig en hun bedieners die met hun rammelende geldbakje mijn gehoor nog verder tergen, vervelend.

Het feit dat ik nu als belastingbetaler, toch een draaiorgel had gesubsidieerd om te vieren dat we na acht jaar nog steeds geen winkels in Terwijde hebben, maar wel eens per week 14 marktkramen terwijl er 80 aanmeldingen waren, zat mij niet lekker. Kortom ik ging met de laagst mogelijke verwachtingen naar de markt.

Eenmaal op de markt kwam mijn bangste vermoeden uit; Ik kwam terecht in duifwitte rollator -en scootmobielfile Om 14.15 uur stond het helemaal vast op de betonplaten van de tochtstrook bij de nooddoos. Nog nooit zag ik zoveel senioren in Leidsche Rijn bij elkaar op zo’n kleine ruimte. Ik schrok van de hoge seniore opkomst en voelde een hele nare plaatsvervangende planologische en bestuurlijke schaamte.

Seniorencomplex
Hier was een groep mensen aan het winkelen, die al jaren achter het HR++glas van het seniorencomplex De Componist en de woonzorgcentra De Drie Ringen en de Ingelanden zit tenzij iemand ze in een auto ergens mee naar toe neemt.
Nu konden ze, samen, eindelijk zelf in de buurt boodschappen doen ergens anders dan bij ‘s wijks grootste monopolist; weliswaar op een ienieminimarktje waar je voor 2,50 een BH kon kopen en aardappels per pond, maar toch.

Natuurlijk vergat ik vrijdagmiddag de stroopwafelflyer mee te nemen naar de markt. Desalniettemin instrueerde ik Vinexzoon 2 aanspraak te maken op de zak ‘gratis’ (bestaat niet) stroopwafels. Beteuterd, maar met stroopwafels kwam hij terug. ‘Die meneer zei ‘tjonge jonge jonge jonge’ toen ik zei dat ik het bonnetje niet bij me had.’

Humus
De man van de heimweenaarLombokkraam vol olijven, verse munt, humussalades en andere heerlijkheden deed er tegenover mij nog een schepje boven op: ‘Weet je zeker dat je alles hebt? We zijn er pas volgende week weer.’

Rugzakjesbloemlezing

2011-11-29T02:17:00.000-08:00

Na twee weken in het gareel lopen, leeg ik ‘s avonds weer met angst en beven de rugzakjes van mijn kinderen. Want elke dag komen daar behalve een voorraad afgekloven broodkorsten ook tal van brieven uit waarin mensen en instanties iets van mij willen. En als het niet in een rugzakje zit, dan komen de verzoeknummers wel per mail binnen. Ik schrijf het hier allemaal even op, opdat ik het niet vergeet.

Dag van de leidster
15 september is het dag van de leidster op de buitenschoolse opvang. Die dag moeten mijn kinderen ‘iets bloemigs’ meenemen naar de opvang. Dat moeten ze eigenlijk zelf knutselen, maar in de praktijk komt het erop neer dat ik altijd om 08.00 uur ‘s ochtends in blinde paniek met een snoeischaar de tuin in duik op zoek naar iets bloeiends. Want denk maar niet dat mijn kinderen die brieven zelf lezen en het verzoek keurig in hun agenda noteren. Soit. Om 17.00 is er die dag ook nog een borrel met de pedagogische coach van mijn kinderen en het locatiehoofd en andere ouders. Check.

Luizencontrole
Op 19 september is het dag van de leidster op het kinderdagverblijf. Of ik de avond ervoor wil komen versieren en de ochtend erop vrij wil nemen om te komen helpen met een verrassingsactiviteit en daarna ‘s middags om 16.30 uur wil terugkomen voor een theefeest. Ook is het de bedoeling dat ik nog een verhaaltje invul en een kleurplaat maak met Vinexdochter en 3 euro doneer voor een cadeautje.

Bon, dan wilde de peuterspeelzaalfjuf weten wanneer ik twee dagdelen op de groep kom helpen en of ik de eierdozen wil bewaren. De bovenbouwjuf wil graag dat ik kom helpen met de luizencontrole. En dan zijn er ook mijn vaste dates die na de zomervakantie weer zijn opgestart. Dinsdag, woensdag, donderdag is er voetbaltraining. Zaterdag wedstrijden. Op donderdag 16.15 uur heb ik mijn wekelijkse rendez vous met badmeester Roy, die mij tegenwoordig ook per mail feliciteert met de ‘zwemscores’ van Vinexzoon 2.

Schoolkamp
Dan heeft Vinexzoon 1 van 21 tot en met 23 september schoolkamp met een Ik hou van Holland-Thema. Behalve dat ik natuurlijk als moeder van mijn 8-jarige ‘vrijwillig’ mee mag op kamp, wordt het ook buitengewoon op prijs gesteld als ik iets in elkaar knutsel wat met het thema te maken heeft. Ik dacht: ik drapeer gewoon een Hollandse vlag om zijn leuke jongenslijfje en klaar is moeders. Maar nee. Ik moet ook nog een tegeltje knutselen met daarop een Hollands spreekwoord. Ik dacht aan: Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg.

Eartbreakhotel

2011-11-29T02:09:00.000-08:00

Ja, ik had al een tijdje jeuk. Maar ìk zag ècht niks, een kapster zag niks en mijn man ook niet. Geen van mijn Vinexkinderen klaagde over jeuk. Ja, er hingen briefjes op school, maar die hangen er altijd. Ik zal u nadere details besparen, maar de vrijdag bracht ik walgend, een beetje huilend, gifspuitend en tot laat in de avond -‘nu voel je ook eens wat een bavianenmoeder moet doormaken’ - kammend door.

Het telefoontje van krantenbaas A. of we zaterdagnacht in een Vinexhotel wilden slapen kwam dan ook als geroepen. De Vrijstaat, een kinderkunstkolonie, rondom de oude boerderij de Hofstede heeft tot en met 20 november het op hun terrein gelegen Het Gebouw ingericht als Heartbreakhotel.

Schoenendozen
Het Gebouw, een kunstpaviljoen, ontworpen door kunstenaar Stanley Brouwn, bestaat uit twee héééle lange witte schoenendozen die in het midden dwars op elkaar zijn gestapeld. Vanuit de strategische geplaatste ramen heb je fantastisch uitzicht op de schoorsteenpijp van de UNA-centrale, de Gele Brug en het Mausoleum van Camiel Eurlings.

Na een lange autoreis van vijf minuten meldden we ons zaterdagmiddag om 15.15 uur met gekamde haartjes bij de receptie van het gelegenheidshotel. Aldaar werden we opgewacht door een lieftallige receptioniste die direct met ons ging filmknutselen op de bovenste verdieping van het prachtig door kunstenares Rachel de Boer gedecoreerde hotel. In een soort schoenendoosjes richtten we minihotelkamers in. Daarna moest de maker voor een groene wand gaan staan en zagen we middels een filmprojectietruc onszelf terug in de door ons ingerichte hotelkamer. Zo kon het gebeuren dat Vinexdochter in een zuurstokroze uitdragerij met haar voeten in een kookpan werd aangevallen door een grote enge vogel.

Elvis
Na de avonddis bij het nabijgelegen Paleis Leeuwesteyn hadden we Het Gebouw helemaal voor ons zelf. Omdat we dat toch een beetje eng vonden, zetten we de muziek (Elvis) keihard aan, verkleedden we ons als The King en dansten gekke dansjes voor de grote ramen. Om 21.00 uur lagen we alle vijf, badend in het licht van de op vier meter hoogte opgehangen nooduitganglamp, uitgeteld in bed.

We vielen in een onrustige slaap, want halverwege de nacht liet de dubbelzijdige tape van de diverse aan de muur bevestigde kunstwerken, los. Hetgeen als de totale vernietiging klinkt in de immens grote ruimte. Om 09.30 bracht een medewerker van Paleis Leeuwesteyn die leek op de vader van Job maar dan zonder bril maar met hetzelfde baardje, ons ontbijt op bed. Even na tienen checkten we uit bij het Eartbreakhotel. Gebroken, maar op een gekke manier voldaan, keek ik naar de H en de harten die op de grond lagen.

Ik geloof in HEMA

2011-11-29T01:57:00.000-08:00

Het voormalige Informatie Centrum Leidsche Rijn staat te koop. Voor de lieve som van 1,8 miljoen euro bent u de eigenaar van drie glazen wanden met een stalen dak, toiletten nachtclubachtige allure, een bar en 63 parkeerplaatsen. De gemeente stelt één eis aan de kopende partij: deze moet een religieuze instelling zijn.

Ik zou het graag kopen en speciaal daarvoor heb ik een nieuw geloof opgericht; HEMA, Helemaal Meelevend met de Ander.
De behoefte aan een tweede koopkerk in Leidsche Rijn is gigantisch, proef ik uit gesprekken met mijn mede-Vinexvrouwtjes. Jarenlang moesten we het doen met een bordkartonnen noodwinkel op de tochtige vlaktes van Veldhuizen en later Vleuterweide. De uiteindelijke geloofsvestiging in Vleuterweide is op een flop uitgelopen; veel te klein, rommelig, van alles altijd uitverkocht en bovendien zonder restaurant.

Behoefte
Waarom wachten tot de bouw van Leidsche Rijn Centrum of Winkel Centrum Terwijde? Dat kan nog tien jaar duren. Als het überhaupt ooit nog doorgaat, gezien de aanhoudende economische problemen. Ondertussen is de behoefte aan HEMA gigantisch en de maatschappelijke winst enorm.

Door de verkoop van allerlei artikelen die je dagelijkse leven vrolijker, makkelijker en gezelliger maken, neemt de levensvreugde van met name Vinexvrouwtjes beduidend toe. Zo viert HEMA het ongeboren leven in al haar facetten. Zwangere vrouwen staan er samen rompertjes te strelen, te zwijmelen bij de trappelzakken en te kirren bij de snoezige slofjes. HEMA is dè ontmoetingsplaats voor vrouwen tijdens deze bijzondere fase van hun leven, die nu eenzaam en alleen in hun nieuwbouwwoning zitten te webshoppen op de online variant van mijn geloof.

Laatste levensfase
Maar HEMA is er niet alleen voor jonge mensen. Ook de mensen die aan hun laatste levensfase zijn begonnen vinden bij het HEMA restaurant een warm bad vol leeftijdsgenoten. Niet voor niks hadden onze geloofsgenoten bij HEMA Maarssenbroek laatste deze aanbieding: bij aankoop van een rollator twee maanden lang elke dag een gratis kopje koffie in het restaurant. Daarbij, als mensen bij HEMA een kopje koffie komen drinken, blijft er tenminste ook nog AOW-geld over voor een lekkere slavink of een pond roomboterkoekjes. Het geld gaat bij HEMA niet op aan waanzinnig dure dubbelwandige koffieglazen en kroonluchters van duizenden euro’s.

HEMA verdrijft eenzaamheid, maakt mensen blij en doet dit alles zonder één cent overheidsubsidie. Kom daar eens om in deze tijd. Wij van HEMA vinden dat winkelen meer is dan ongebreideld consumeren. Winkelen is de Ander Ontmoeten.
Nu nog nog ergens 1,8 miljoen euro vandaan zien te halen.

Leidsche Rijn Plenstival

2011-09-06T11:26:00.000-07:00

Hoewel ik ook wel weet dat het geen moer helpt, kon ik het zondagmiddag niet laten. Ik smeet onder begeleiding van nogal veel onwelvoegelijke taal (wees gerust er was niemand in de buurt), een fietssleutel door de keuken. Op het aanrecht lag een indrukwekkende collectie regenponcho’s, laarsjes, zuidwesters, regenjasjes, regenponcho’s, warme truien en dikke sokken uitgestald. Het vooruitzicht om voor de 23e keer in een week tijd zeiknat te regenen, haalde het mufste uit mijn kast en het slechtste in mij naar boven.

Het hele idee van een bezoek aan een zomerfestival is dat je daar op je slippers in je rokje naar toe gaat en zeker niet gekleed alsof je de eerste herfststorm wilt doorstaan.

Vloeken
Je kunt vloeken wat je wilt, doorgaans regent het daarna net zo hard, zo niet nog veel harder.
Maar ja, je hebt voor 31 euro kaartjes gekocht en je weet dat er heel veel vrijwilligers heel erg hun best hebben gedaan en dus ga je. Met de pest in je lijf naar het Leidsche Rijn Plenstival, op de fiets, want je bent zo milieubewust en je wilt niet dat het in de toekomst nóg meer gaat regenen.

Eenmaal aangekomen op het prachtig aangeklede festivalterrein renden mijn Vinexkinderen direct naar mijn grootste jeugdaversie; een poppenkastvoorstelling waarin Jan Klaassen in allerlei zouteloze situaties verzeild raakt. Ook dat nog.
En toen gebeurde het. Ik keek naar mijn kinderen die zich op een houten bankje bescheurden om een houten pop met een rare neus en eng haar terwijl dikke regendruppels op hun koppies neerdaalden. Ze hadden niet eens in de gaten dat het regende.

Chagrijn
En ik schaamde me; om mijn ongeduld, mijn chagrijn en mijn aanhoudende onvermogen om mezelf over deze pestzomer heen te zetten. Elke dag leer ik mijn kinderen dingen zoals; niet je vieze spaghettimond aan je mouw afvegen, lief zijn voor elkaar en geen scheten laten als je bij iemand op schoot zit, maar deze zondag leerden ze mij een lesje; als je je leven laat dicteren door de buienradar, mis je zo’n beetje alles wat een zomerse moessondag wèl de moeite waard maakt.

Gelukkig weet ik na deze verregende zondag weer hoe lekker een suikerspin eigenlijk smaakt, hoe gezellig het is als je met heel veel mensen in een tent schuilt voor de regen, hoe leuk het is om met je laarzen in de diepste plas te gaan staan of er met je moederfiets keihard doorheen te rijden.

Een nieuwe beat

2011-08-17T06:13:00.000-07:00

Afgelopen donderdagmiddag ontving ik de volgende twittervraag van een jonge verslaggever van de lokale omroep over het Stekkerfest dat zaterdag plaatsvond in Ons park: past dit soort festivals in Leidsche Rijn? Is LR nu hip en creatief aan het worden?

Gelukkig wist ik dat het een festival voor elektronische muziek betrof en geen jaarlijkse ontmoeting van elektriciëns.
Hetgeen ik een bewonderenswaardige prestatie van mezelf vond aangezien míjn hippe leven bestaat uit het aanmoedigen van minderjarigen bij het consumeren van hun broodkorsten, het wassen van shirts met bramenvlekken maat 122 en het aanhoren van de overdedatum meisjes van K3.

Hip en creatief
De vraag van de verslaggever intrigeerde me. Want deze veronderstelde dat mensen in Leidsche Rijn niet hip en creatief zouden zijn en dat we het dankzij de komst van dit stadse festival (weer) zouden worden.

Vinexleven
Ik vroeg me af hoe het vinexleven er dan uit zou zien? Zouden alle Vinexvaders hun blauwe overhemden dumpen en hoogzomer met gebreide mutsen over hun ongeschoren hoofden in de speeltuin gaan zitten terwijl ze al hun creativiteit in de zandbak zouden etaleren? Zouden alle Vinexmoeders hun Hemarokken en leggings verruilen voor ultrastrakke treggings met Vans gympjes eronder en op hun neus een Ray Ban Wayfarer? Zou ik een bloementatoeage laten zetten op mijn zwangerschapsbespataderde kuitbeen?

Zouden we dankzij de komst van dit festival weer alive and kicking, hip en happening worden? Zouden we ontwaken uit de boze droom van hoge hypotheken, beschimmelde brooddozen en postzegelgazonnetjes die hoognodig weer eens gemaaid moeten worden? Zou er dan toch een way out zijn?

Dansen en flirten
Afgelopen zaterdag vond behalve het Stekkerfest, ook de vierde verjaardag van een klein Vinexmeisje plaats in Ons Park. Terwijl ik in binnen in het parkrestaurant Anafora, mijn Vinexdochter ontplakte want waterijs, zag ik buiten mijn leven van 15 jaar geleden voorbij lopen; groepjes begin twintigers samen op weg naar een nat en koud festival waar ze zouden gaan drinken, dansen en flirten.

Ik besloot de proef op de som te nemen en ging in de bosspeeltuin in een hangmat liggen luisteren naar de kakofonie van pompende beats. Zou ik door de nabijheid van dit festival weer een hip en creatief mens worden? Ik bespiedde de mensen om mij heen op verschijnselen van verhipping. Maar ik constateerde enkel ergernis; ‘Wat een takkeherrie,’’ mopperde een man van mijn leeftijd. Tot mijn eigen spijt moest ik hem gelijk geven. In mijn hoofd klonk een nieuwe beat: ‘je wordt ouder mama, geeft het maar toe, je wordt ouder mama.’.

Slappe courgette

2011-08-17T06:10:00.000-07:00

Nog een weekje en dan doen Orde en Discipline weer de intrede in ons huis. Wekkers worden weer gezet, boodschappen gedaan en onderbroeken met regelmaat ververst. Natuurlijk; leven bij de dag heeft z’n charme, maar als je op zondagavond constateert dat 2 slappe courgettes, 1 pot rode kool, 1 liter Noorse vanillesaus, een halve doos frikadellen en drie aardappelen de enige ingrediënten zijn voor een voedzame avondmaaltijd, dan word ik wel zo ongelofelijk chagrijnig van mezelf.

Vervolgens doe ik dan iets wat het alleen maar erger maakt. Ik stel voor om onze lamlendige lichamen naar de Voederplaats te slepen. Daar proppen we ons dan voor 30 euro vol met gaargekookte meellinten met tien stukjes groente en vier stukjes vlees. De kinderen eten broodkorst met tomatensaus, kaas en worst. Kortom een maaltijd waarvan de verpakking het duurste ingrediënt is en je denkt ‘had ik maar rode kool met frikadel en vanillesaus gegeten.’

Lamlendigheid
Ik verdenk fastfoodrestaurants ervan dat altijd mijn lamlendigheid maximaal proberen uit te buiten. Zo van ‘die vrouw is te lui geweest om boodschappen te doen, dus waarom zouden wij ons best voor haar doen. Als het maar warm en zout is, vindt ze het waarschijnlijk al lang best.’ En wie eenmaal in de lamlendigheidsmodus zit, komt daar ook niet meer uit en laat zich de meest bizarre dingen welgevallen.

In plaats van alsnog rechtsomkeert te maken om thuis een boterham met pindakaas te smeren, neem je plaats aan een plaktafel waar met speeksel besmeurde etensresten van de vorige eters nog liggen. Als je daarover je beklag doet, krijg je van de puberella achter de toonbank een goor vaatdoekje in je handen geduwd. En in plaats van dat je met dat doekje de Miss Sporty make-up van haar pukkelige I don’t give a f*ck-hoofd veegt, neem je het aan en maak je als een zombie het tafeltje dan maar zelf schoon.

Plaspaleis
En als dan even later Vinexdochter haar hoge nood klaagt, gooi je zonder morren 50 cent in een apparaat om de poort tot het plaspaleis te ontgrendelen. Dat de nepmarmeren meurvloer geïnundeerd is met ondefinieerbare vloeistoffen en klotten wcpapierpulp, is blijkbaar allemaal heel normaal, net als de menstruatieresten in de wc-pot van de vorige lamlendige restaurantbezoekster. Bij deze neem ik me heilig voor om een jaar lang geen voet meer over een fastfoodvloer te zetten. Ik doe aan antilamlendigheidsrammadan.

Naar Noorwegen

2011-08-17T06:08:00.000-07:00

Vandaag begint deel 2 van mijn zomervakantie; een weekje hangen bij mijn broer en zijn gezin in Noorwegen. Ik hàd me er zo op verheugd. Totdat er vrijdagmiddag op twitter een verontrustend bericht verscheen; explosies in Oslo. Ik bel mijn broer. Hij neemt niet op. Ik bel hem nog een keer op. Geen gehoor. Hij zal toch niet op zijn vrije vakantiedag naar Oslo zijn gegaan om te winkelen met vrouw en kinderen? Ik ben een rampdenker. Als ik een sirene in de wijk hoor, schrik ik me lam en zie levendig voor me hoe Vinexzoon 2 met een zaag in zijn arm de school uit wordt gedragen

Oslo
Terwijl de foto’s van de aan flarden geblazen regeringsgebouwen en de verdwaasde slachtoffers in Oslo op mijn computerscherm verschijnen, deelt Vinexdochter vanuit haar slaapkamer mede welke tien jurken er mee op vakantie moeten. Haar wandspiegel moet ook mee. Ik voel de tranen prikken. In wat voor klotewereld heb ik haar toch neergezet?.
Dan krijg ik eindelijk mijn broer te pakken. Hij is gewoon thuis en totaal ontdaan.

Vorig jaar is hij van Oslo naar een klein dorp verhuisd om zijn kinderen een onbezorgde jeugd te geven. Mijn nichtje zal ieder jaar op 1 mei haar bunat (klederdracht) aandoen en op een boerenkar met een Noors vlaggetje in haar knuistje door het dorp rijden net zolang totdat ze het te stom vindt of niet meer op de kar mag. Ik lachte er altijd een beetje om, maar eigenlijk was het gewoon jaloezie.

Onbezorgde jeugd
Zó’ n onbezorgd jeugd zou ik mijn vinexkinderen nooit kunnen geven. Ik laat ze opgroeien in een land waarin regerende politici woorden als ‘kopvoddentaks’ en ‘haatbaarden’ heel normaal vinden, schizofrenen met een wapenvergunning huis kunnen houden in een winkelcentrum en een moslim extremist met een mes Theo van Gogh doodstak die het nooit kwaad had bedoeld.
Maar nu is de relatieve idylle waarin mijn broer woonde, ook verstoord. Nog geen 30 kilometer van zijn prachtige witte houten huis bouwde een moorddadige Viking in een lieflijke rode schuur zijn vernietigende bommen.

Zaterdagochtend werd duidelijk dat de plannen van Anders Behring Breivik nog duisterder en killer dan de ergste Noorse winternacht waren, want op een paradijselijk eiland schoot hij ook nog eens tientallen kinderen dood, omdat zij nog wel geloofden in een wereld waarin alle mensen gelijk zijn ongeacht hun huidskleur, geloof of afkomst. De uitspraak van een meisje dat de schietpartij overleefde zei alles over in wat voor soort land mijn broer tot afgelopen vrijdag woonde: ‘We wisten meteen dat het een nepagent was, want hij droeg wapens. De politie in Noorwegen draagt nooit wapens.’

Juli 2011

2011-08-17T06:06:00.000-07:00

Het opblaasbadje, de buikwaterglijbaan, de waterbaan, emmertjes en gietertjes; de tuin had er bezaaid mee moeten liggen. Maar in plaats daarvan zie ik een door de wind ontzet speelhuisje en een half weggewaaid plastic tafelkleed dat haar vochtschimmels uitwasemt over de houten tuintafel. Onze bomvolle schuur is dè stille getuige dat juli 2011 een afwijkende Toestand is.

Terwijl ik dit schrijf, zondagavond, drijven de watergeladen wolken wederom met een noodvaart voorbij; geniepig loerend op welke sukkelige thuisblijver ze nu weer hun lading nattigheid zullen lozen. De blauwe intermezzo’s zetten deze mismoedige vinexmoeder, die kost wat kost een bezoek aan de overdekte speelhel vol vrolijk gekleurde ondergekwijlde en met leversworst besmeurde balletjes en andere chagrijnige moeders met tassen vol Wicky wil voorkomen, al de hele week op het verkeerde been.

Roddelbladen
Zo strandde ik deze week onder de overdekte entree van de lokale plantendealer. Toen ik thuis vertrok was de lucht gewoon blauw, maar terwijl ik in het restaurant van het tuincentrum een broodje filet americain wegwerkte onder het genot van een dikke stapel roddelbladen, barstte buiten het noodweer alweer los. Onder het dak van een tuincentrum klinkt dat als in een carvavan en dan nog honderd keer harder. Zo hard dat je denkt; als hier ergens een Ark (bijvoorbeeld die van Noach) op een onbebouwd vinexveldje lag, dan ging ik er maar snel in zitten samen met een stel fazanten, hazen, labradors, katten, cavia’s, golden retrievers en andere vinexdieren. De goudvissen redden zich wel.

Helaas komt altijd het moment dat het broodje op is, het koffiekopje leeg en de bladen uit. Ik rekte mijn vertrek nog door mijzelf te oriënteren op een tuinbank voor vóór mijn huis waar normaliter s’ochtends de zon schijnt, maar bedacht me dat ik er toch de rest van de zomer niet op zou zitten tenzij ik er een openbare doucheplaats van zou maken.

Doos graszaad
Daar stond ik dan met een doos graszaad bij de uitgang, te staren naar mijn onoverdekte fiets, die door de slagregens nauwelijks te zien was. Naast mij mopperde een watergegolfde senioresse dat ze drie passen door de regen naar haar droge auto moest zetten. Ik zeeg neer aan een, door het slechte weer, onverkoopbare picknicktafel. Maar na 20 minuten werd het vooruitzicht dat ik hier de hele dag moest schuilen me teveel en fietste ik toch naar huis. Nat tot in de slip kwam ik daar tien minuten later aan. De droge handdoek en de droge sokken voelden nog nooit zo weldadig aan. Dat dan weer wel.

Een investering in geluk

2011-08-17T06:03:00.000-07:00

Eigenlijk had ik helemaal geen tijd voor het organiseren van een buurtfeest. Met een boekpresentatie èn een Vinexperience was juni al maatschappelijk verantwoord genoeg. Maar een koffiedate met de sociaal makelaar, die gewoon Susan heette, was zo gezellig, dat ik al snel ‘okééhéé, dan regel ik het wel’ zei. Ons eiland deed namelijk nooit mee met De Dag van het Straatfeest, was het verwijt en ik kon daar als ‘overhebber’ met zes euro snoepsubsidie per deelnemer wat aan doen. In de daaropvolgende paniek belde ik buurvrouwvriendin M., die als full time werkende alleenstaande moeder geen ‘overhebber’ is, maar wel altijd alles voor een ander overheeft.

200 liter Wicky
Terwijl de regen met jerrycans tegelijk naar beneden kwam, keken M. en ik afgelopen zaterdag op het Cole Porterplantsoen tegen een ingepakt springkussen, de onderdelen van een 3 meter hoog opblaasbaar dartbord, een voetbaldoel, een stapel klaptafels en een berg ongeassembleerde partytenten aan.

In onze boodschappentassen zat 25 kilo hyperactiviteits bevorderend snoep, 200 liter Wicky en op Chinese kinderen geteste make-up van de Action voor de modeshow. Enigszins bezorgd vroegen we ons af of de op Marktplaats geboekte fakir Mr. No. One wel zou komen vuurspuwen en of iedereen niet al lang was afgehaakt tegen de tijd dat het niet gesubsidieerde Tapas Buffet zou aanvangen.

De Noorderzon
Even overwogen we om met het overgebleven leefbaarheidsbudget en de Noorderzon te vetrekken, maar al snel kwamen onze buurtgenoten toegesneld. Binnen no time was het plantsoen opgetuigd tot een overdekte Party Zone en wenste ik dat ík de uitvindster van de partytent was. Dan had ik mijn 150 feestende buurtgenoten gewoon meegenomen naar een tropisch eiland in plaats van het druilerige eiland 4, waar we nu op stonden.

We stalden het snoepgoed, te verkrijgen na een afgetekend spelletjescircuitkaartje, uit in een marktkraampje. Iets na drieën ging het feest volledig los en werd er volop gedart, gesprongen, gegooid, getrapt, gemikt, geknutseld, geschminkt, gekletst, gedronken en gefeest.

Lolly's met lampjes erin
Tot grote ontzetting van buurtgenoot Twan, bleek dat ons snoepgoed ‘van de concurrent’ was waarop hij driftig wegbeende. Dit was het moment waarop het feest volledig ontspoorde. Want Twan kwam terug met drie torenhoge dozen met snoep waarvan de ‘lolly's met de lampjes erin’, nog het minst spectaculair waren.

Al snel besloten we tot een tweede spelletjesronde en de bijbehorende snoepbeloning en nog een en nog een en iedereen lachte en iedereen was blij terwijl het bleef regenen. Even na zevenen werden M en ik met een buik vol tapas door een tepelgepiercte fakir opgetild waarna hij op een berg glas ging staan. Zondagochtend vertelde Vinexzoon 1 glunderend dat hij ‘ook nog drie waterijsjes op had’ en brachten buurmeisjes N. en S. smekende danktekeningen: ‘volgend jaar weer?’

De Vrijwilliger

2011-08-17T05:57:00.000-07:00

Omdat ik ontzettend van gezelligheid houd, bevond ik mij afgelopen zaterdagochtend al om half negen ‘s ochtends aan de verkeerde kant van de bar van onze vinexvoetbalvereniging. Oké, nu de waarheid. Onze club heeft moeite om vrijwilligers te vinden die willen helpen in het paviljoen (wij mogen geen kantine zeggen van de beheerder, daar is het te chique voor en daar heeft hij ook helemaal gelijk in) en ik had mij puur uit schuldgevoel aangemeld voor deze bardienst.

Fristiloos
Temeer omdat mijn echtgenoot, die het evenement had georganiseerd, een Fristiloos en Raketjesarm toernooi niet had verdiend. Hoe zwaar het vinexvoetbalweduweschap mij op alle dinsdagen, vele woensdagavonden en in de weekenden ook valt.
Zodoende stond ik deze ochtend samen met Coby, een hardcore clubvrijwilligster met seniore allure achter de toog. Terwijl buiten tientallen toeschouwers genoten van een heerlijk kleutertoernooi waarbij briljante acties zoals het uitgooien van de bal naar de eigen voeten om deze de verkeerde kant op te trappen bon ton was, bedienden wij de dorstigen.

Een voor een kwamen de door wallen getergde Vinexouders binnen. Ze konden nog net ‘koffie alsjeblieft’ uitbrengen. Kort nadat het toernooi al was begonnen kwam er een totaal gestresste vader met een beeldige kleuter onder zijn arm binnen gehijgd. Zijn gezicht stond op onweer en hij snauwde iets wat op ‘koffie’ leek. Daarna snauwde hij nog iets over drinken voor zijn zoontje.

Relax man
Soms is er weinig voor nodig om mij inwendig even volkomen te vloeren. Ik maakte de bestelling klaar en mompelde daarna net iets te hard iets van ‘relax man’.

Als door een wesp gestoken blafte de man of ik het soms over hem had. Inwendig krabbelde ik weer op en zei: ‘Ja, ik had het over jou. Ik vind het niet normaal hoe jij tegen mij doet’. ‘Ik zei toch goedemorgen,’ repliceerde hij met het sjagerijnigste hoofd ever. ‘Het gaat om de manier waarop je het zegt.’ Hij zei: ‘ik heb het druk.’ Ik zei: ‘We hebben het allemaal druk’. Maar hij was alweer vertrokken.

Hier volgt wat ik nog had willen zeggen.: ‘Je hoeft niet tegen me te snauwen. Ik ben vanochtend vrijwillig vroeg op gestaan zodat jouw kind hier vandaag heerlijk kan voetballen en daarna Fristi lurken en Raketje druppelen. En ik heb het, als werkende moeder van drie (waarvan er nu twee bij opa en oma zijn gestald vanwege dit toernooi voor jouw kind)/fietslesvrijwilligster/buurtfeestorganisator/kantinemiep, ook druk. Dus. Doe normaal. Of liever nog: doe normaal en doe ook iets voor de club Sjakie Sjago.’’

Een column met allure

2011-08-17T05:52:00.000-07:00

Onlangs kreegOns Leidsche Rijn Park zomaar ineens een andere naam omdat dat ons stadsbestuur met allure en een clubje fanatieke parkvrijwilligers (hulde voor hun inzet) een goed idee leek; het Máximapark.

Sindsdien staat de Vinex op zijn achterste autowielen. Je kunt Vinexbewoners jarenlang zonder winkelcentrum met allure laten zitten, bibliotheken in zeecontainers met allure vestigen, kinderen uit één gezin op drie verschillende schoollocaties met allure onderbrengen en levensgevaarlijke fietskruisingen met allure laten bestaan; ze zullen het slikken.

Buckler
Maar als je dán zonder consultatie aan het enige mooie wat deze stenen woonkolonie te bieden heeft, komt, dan gaat er blijkbaar zelfs bij de tamste nieuwbouwbewoner een knopje om. Hadden we eindelijk iets wat het Bucklermerk Leidsche Rijn aanzien verschafte, raak je het kwijt aan een geblondeerde importprinses, die een voorkeur heeft voor decadente vakantiehuizen in ver Afrika en vier jaar na de bevalling van haar jongste nog elke dag tot 17.00 uur ‘s avonds kraamhulp krijgt.
Ik ben allerminst gecharmeerd van de ondemocratische en ondoorzichtige wijze waarop er voor de naam Máximapark is gekozen. Extra pijnlijk is dat de prinses zelf opgroeide in een gezin waarvan de vader deel uitmaakte van een regime dat de mening van burgers bepaald niet op prijs stelde.

As je dan zo dan zo nodig voor een koninklijke vrouwennaam met allure wilt kiezen, waarom laat je dan Prinses Margriet links liggen? Het Lint dat door Ons Park loopt, is namelijk bezaaid met Margrietjes en ook in de schitterende hekwerken is de bloem weelderig verwerkt.

Groene allure
En waar ik dan helemaal een beetje verdrietig van word, is het nieuwe parkbord waar de subtekst ‘groene allure in Utrecht’ staat. Als iets nou ergens geen allure van krijgt is het wel van het opschrijven van het woord allure. Enfin genoeg geklaagd, laten we het erop houden dat het allemaal ‘een beetje dom’ was.

Gelukkig bestaat er voor dit soort situaties altijd nog zoiets moois als de “Volksmond’. Denk maar aan het Gifpark, de Inktpot en de Raket. En ook in hier in Leidsche Rijn noem ik de dingen zelden bij hun echte naam. Zo heet het Dienstgebouw Noord bij de noordelijke A2 tunnelmond bij ‘Het Mausoleum van Camiel Eurlings’, de Foodspot heet de ‘Vreettoren’ en het Amaliapark is gewoon een groot grasveld in Parkwijk. Bij deze schrijft het Vinexvrouwtje een Volksmondwedstrijd voor Ons Leidsche Rijn Park uit. De vijf meest genoemde namen zet ik op mijn site (www.vinexvrouwtje.nl) en middels een poll kunnen bewoners dan de beste naam voor Ons Park kiezen. Mail naar vinexvrouwtje@gmail.com

Het Erkende Verhuisboek

2011-06-01T03:05:00.000-07:00

Een herfst en een winter lang heb ik er aan gewerkt. Ik sprak een opruimcoach, een relatiecoach, een psycholoog, een verhuizer, een verhuisplanner, een hoogleraar en een verloskundige en stelde ze allemaal dezelfde vraag: hoe zorg je ervoor dat je zo relaxed mogelijk een verhuizing doorkomt? En ik putte uit mijn eigen schade en schande; een compleet mislukte verbouwing die op een rechtszaak uitdraaide, de peertjes die zes jaar na mijn verhuizing nog steeds op diverse plekken in huis hangen, de onuitgepakte dozen die nog steeds in de schuur en in een hoekje van de woonkamer staan. Je kunt maar beter van andermans fouten leren, toch?

Dit alles samen heeft geleid tot mijn eerste boek: Het Erkende Verhuisboek. Je kunt het vanaf komend weekend bij de Bruna, de Selexyz en tal van andere (online) boekhandels kopen. Superhandig als je zelf gaat verhuizen of grappig als je wilt nahuiveren van je eigen verhuizing.
Ook is het Erkende Verhuisboek uitstekend geschikt om cadeau te doen aan mensen die een huis hebben gekocht en nog gáán verhuizen. Natuurlijk mag je een plant geven, maar die moeten ze wel water geven. Terwijl het Erkende Verhuisboek ervoor zorgt dat je vrienden niet huilend aan de lijn zullen hangen omdat de stukadoor niet is komen opdagen, waardoor de tegelzetter niet kan beginnen, de keuken niet kan worden geplaatst en de hele verhuizing niet door kan gaan. :-) Dat dus.

Holiday in Rome: het vakantiesouvenir

2011-05-24T02:15:00.000-07:00

Mijn gezin en ik waren hongerig en moe en het was al lang zeven uur ‘s avonds geweest. Langs de oevers van de Tiber zoemden de Vespa’s, gierden de motoren, ronkten de auto’s en raasden de bussen. Het was alweer uren geleden dat we in de Giardino Zoologico di Roma, een chique benaming voor een betonnen opbergplaats voor kapotgekrabde bavianen, depressieve olifanten en kalende kamelen, droog brood met droge worst hadden gegeten.

Tussen het razende verkeer ‘discussieerden’ mijn man en ik of we dat ‘ene busje dat zo leuk bovenlangs reed’ nog zouden nemen. Ik beëindigde de echtelijke twist met een voetstap over de drempel van het eerste restaurant dat ik zag. De hongerklop verander mij in een heks.

Priesters
Via een smalle trap kwamen we in een chique eetzaal met een met bloemen beschilderd houten paneelplafond. De kinderen ploften neer op de stoelen en deden meteen gekke dingen met de damasten servetten. De enige andere gasten waren vier jonge Amerikaanse priesters die met drie vrouwen aan tafel zaten. Het bloed van de Heer vloeide rijkelijk. ‘Dit is een rare avond,’ dacht ik.

Ik voelde me opgelaten in mijn ongewassen vakantiekleren, Pumagympen, maar de honger won het van de gene. Een uur later brak een godenmaal aan met pasta, kazen, noten, hammen en bruschetta’s. De kinderen gedroegen zich voorbeeldig, het ongemak vergeten. Kortom; een moment van volmaakt gezinsgeluk, dat je moet koesteren, als je twee weken samen in een tent woont.

Diepvrieszakje
Tevreden stonden we rond tienen weer bij de bushalte, toen mijn man een plastic zakje van de grond opraapte. Ik zei: ‘Gadver, je gaat toch geen afval oprapen in Rome’. Maar hij deed het toch en ik zweeg. De maaltijd had de heks verdreven.
In het kleine stadsbusje haalde mijn man het diepvrieszakje tevoorschijn en maakte het open. Er zat verfrommeld servetje in waar een papier met paarse opdruk uitstak. Grinnikend vouwde mijn man een biljet van 500 euro uit... en nog een. Vinexzoon 1 begon onbedaarlijk te lachen en ik hinnikte hysterisch mee. Vinexzoon 2 mompelde: ‘wat is daar nou zo bijzonder aan?‘ Verder was het zakje helemaal leeg; geen enkele aanwijzing van een eventuele eigenaar.

Om bij te komen van de schok besloten we maar weer een ijsje te gaan eten bij de Trevifontein en een wens te doen. Zowel Vinexvader als Vinexzoon 2 werden op hun wenken bediend. Vinexzoon 2 at twee dagen later pannenkoeken en de stortautomaat van de Rabobank in Vleuten slikte daags na onze terugkomst de biljetten zonder sputteren in.

Sitting on top of the Vinex

2011-05-19T04:23:00.000-07:00

Het is dat ik eruit zie als een jonge moeder met een kinderzitje achterop haar fiets, anders zouden de mensen denken dat ik een nieuwsgierig gepensioneerd mannetje ben dat zijn dagen koekeloerend in de Vinex doorbrengt. Er is niks fijner om op je fiets te stappen, met de wind mee te fietsen en je neus ergens tegen een bouwhek aan te drukken om te zien wat ze nu weer aan het maken of aan afgraven zijn. Ik geniet van deze mannenwereld waarin zes mannen samen naar één andere collega kijken, die op zijn knieën in een kuil ingewikkelde dingen doet met verschillende kleuren draad.

Betonplaat
Of dat ze met z’n vijven toekijken hoe één man met een hijskraan een betonplaat van een triljoen kilo precies op z’n plek krijgt. Nog nooit in mijn leven heb ik een groep vrouwen om een andere vrouw heen zien staan om te kijken hoe ze nu precies die lastige spartelbaby verschoont.

Al dolend kwam ik bij de noodbibliotheek van Parkwijk terecht. Achter die bibliotheek zag ik een groene berg. Ik parkeerde mijn fiets en besloot dat het een prachtige heldere dag was om deze Vinexberg te beklimmen. Voorzichtig zette ik een eerste stap, want eigenlijk ben ik geen type om bergen te beklimmen waarop enge waarschuwingsbordjes staan met daarop een afbeelding van een uit het zand stekend en om hulp smekend mensenhandje met daaronder de angstaanjagende tekst PAS OP DRIJFZAND.
Mijn rode Palladium (ik ga altijd voorbereid op pad) bleef keurig aan de oppervlakte en met een paar ferme passen was ik on top of the Vinex. Ik stampte wat, er gebeurde niks en ik zeeg neer op de distelakker om eens lekker een kwartiertje te koekeloeren.

Geordend
Achter me lag Parkwijk, groen, geordend en vooral heel erg af. Voor mij waren zandwagens druk bezig de betonnen A2 landtunnel onder zand te verstoppen, zodat het op een dag een echte tunnel zal zijn en geen enorme betonnen garage waar je ook doorheen kunt rijden.

Het begraven van de tunnel zag eruit als het onbegonnen zandbakwerk van kleuters die besluiten een gat naar China te graven. Met het grote verschil dat deze kiepdumpers op een dag, welke weten we niet precies, wel in hun missie zullen slagen.
Achter het bedrijvige zandlandschap lagen aan de horizon de contouren van de stad; de schoorsteen van de Nuoncentrale, flats, bomen en natuurlijk de Domtoren. Nog nooit leek de stad zo ver weg.

Knikdumperfobie

2011-05-19T04:20:00.000-07:00

Dankzij de gemeente Utrecht en de Katholieke Scholenstichting Utrecht en hun onzalige plan om de school van mijn kinderen deels (nu veilig binnen 2 loopminuten te bereiken) naar een nog te bebouwen uithoek van de wijk te verplaatsen, speelt momenteel mijn knikdumpersfobie weer fors op.

Snelle dood
Knikdumpers zijn übergrote zandvrachtwagens, waarvan de bestuurder gewoon over je heen kijkt als hij vlak voor je staat. Knikdumpers zijn dagelijkse realiteit in de stukken vinex waar nog volop wordt gebouwd. Regelmatig spelen zich nu de gruwelijkste taferelen, kenmerkend voor een fobie, in mijn hoofd af waarbij het er op neerkomt dat fietshelmpjes van de Lidl tere kinderhersentjes niet afdoende beschermen tegen de massiviteit van een volgeladen zandwagen. Mijn enige troost is dat het, als het gebeurt, een snelle dood zal zijn.

Van het idee dat ik op mijn moederfiets nog eens jarenlang dagelijks oog in oog zal staan met de wielen van deze wegmonsters die zo hoog zijn als het plafond van mijn woonkamer, word ik angstig. En gezien het weggedrag van veel gronddumperbestuurders heb ik daar allereden toe. Of is het slechts toeval dat altijd als ik de cabine van zo’n Vinexkolos in kijk de bestuurder net een geanimeerd telefoongesprek zit te voeren terwijl hij achteloos voorrangsfietspad de Rijnkemmerlaan kruist, waarbij ik me een volgend soort dialoog voorstel: ‘Ja, eh met Henk hier. Zeg, waar wil je dat ik de volgende lading kiep? Eh, wacht even, ik heb een wisselgesprek. Hee, schatje, wat zeg je? Is Wes van zijn fiets gelazerd? Zit je in het ziekenhuis, wacht ff, nee, ja, ik moet even kijken er reed net een moeder op een oranje fiets naast me en ik weet niet precies. Wat? Ja, nee natuurlijk joh.’ Splut.

Ja, meneer de chauffeur, van de firma van Wijk uit Nieuwegein, ik heb het over u. U reed maandag 18 april omstreeks 14.00 achter lijn 39 en u zat handsvol BELLEN in een Volvo A25 met een netto gewicht van 19.470 kilo en een laadvermogen van
24.000 kg.

Zeven seconden
Die A25 waarmee je in zeven seconden je complete lading eruit kunt gooien of erop kunt laden, maar waarmee je ook binnen 1 seconde mijn complete leven of dat van een ander compleet kunt vernietigen. Die A25, die volgens kenners op www.bouwmachineforum.nl net wat ‘handzamer’ is omdat je daarmee wel de openbare weg op mag. En omdat het mag, gebeurt het, de hele dag door.

1 april

2011-04-11T07:30:00.000-07:00

De school van de Vinexzonen heeft een reputatie hoog te houden als het om 1 april grappen gaat. Zo waren er vorig jaar speciale broodtrommelstickers, waardoor leerkrachten konden zien welk kind zijn korstjes op moest eten. De vraag naar de fictieve stickers was groot bij de hedendaagse controlfreakouders.

Poets
Ook dit jaar bedacht de schooldirectie weer een hilarische grap. De poets zat goed verstopt in de digitale nieuwsbrief, die veel ouders niet ontvangen, laat staan open klikken. In de brief, kondigde de directie aan dat de school over anderhalf jaar deels gaat verhuizen naar de Vinexsteppe ‘vlakbij de Wall’. Dit alles wegens ruimtegebrek in Forum Waterwin; de Brede School voor het Vinexkind, waar niemand (bso, 2 scholen, Utrechts Centrum voor de Kunsten) ruimtes wil delen en iedereen ruzie maakt met elkaar over de verdeling van de stookkosten van de centrale hal.

Gierend van de lach vertelde ik de doodenge grap aan mijn man; drie kinderen op twee verschillende schoollocaties die 1,8 kilometer van elkaar verwijderd liggen. Van het vooruitzicht dat we wéér jarenlang tussen de stofwolken, door de modderpoelen, onder de hijskranen door, wakend voor mobiel bellende zandhorken en andere kinderpletters, naar het uiterste puntje van de wijk moeten fietsen om ons kind daar in een schoolwoning te stoppen, alwaar het op de maat van de heipalen de tafels leert, moest ik bijna zelfs een beetje huilen.

Geen grap
Gaande de week bekroop mij een een steeds vervelender gevoel. Want als dìt een 1 april grap was, dan zaten het wijkbureau Leidsche Rijn en Saartje Kinderopvang, die het verhaal bevestigden in het complot. Deze krant bracht uitsluitsel, op 1 april. Het verhaal was waar en ik kon er, net als alle andere boze vaders en moeders op het schoolplein, niet om lachen. Integendeel.
Net, nu vorig jaar bij Waterwin de allerlaatste zandwagens van Van Wijk zijn weggereden en de kinderen eindelijk zelf naar school konden lopen, begint de nieuwbouwellende gewoon opnieuw.

Telfouten
En dit alles omdat de schooldirectie en de gemeente, en ik citeer, ‘een telfout’ hebben gemaakt en er ‘helaas in het park voor de school niet gebouwd mag worden’. Dat laatste is niet eens helemaal waar. Bouwfonds Fortis heeft aan de noordkant van het Waterwinpark, vlakbij het huidige schoolgebouw, nog twee perfecte bouwkavels vrij, waar ze graag willen bouwen, zo vertelde een aardige medewerker van het bedrijf mij, toen hij vrijdagavond na zessen nog de moeite nam om mij terug te bellen. Ik neem aan, dat hij geen 1 april grap maakte.

Sorry, haas, fazant en muis

2011-04-04T01:08:00.000-07:00

,,Lieve haas, sorry, dat mijn kinderen heel hard ‘haas’ gilden toen jij laatst uit de beukenhaag voor ons huis tevoorschijn sprong. Je zult wel heel erg zijn geschrokken, want je bent natuurlijk al sinds het begin van deze eeuw steeds de weg kwijt, toen de eerste zandgravers de wijk, ik bedoel het weiland, hier binnenreden.

Mijn kindjes dachten dat je eitjes kwam brengen. Weten zij veel. Ze kunnen er niks aan doen, lieve haas. Het zijn kinderen Weet je haas? Laatst stond mijn zoon van vijf voor het slaapkamerraam en weet je wat hij zei? Hij zei: ,,Ik hou zo van de natuur hier.’’ Ik vroeg: ,,Wat bedoel je daarmee?’’ ,,Nou,’’ zei hij: ,,Kijk nou eens al die mooie bomen met blaadjes eraan.’’ Maar hij zag natuurlijk helemaal geen natuur. Hij zag een stenen vlakte met daarop een paar miezerige kale bomen; een geplaveid weiland.

Liegen
Soms vragen mijn kinderen: ,,Wie woonde hier nou eerst mama?’’ En dan lieg ik een beetje en zeg: ,,Koeien, hier woonden koeien.’’ En dat spijt me, haas. Het spijt me dat ik jok en dat we je weiland hebben vernietigd en bestraat. Dat we heipalen in jullie holletjes hebben gestampt. En tegen jou mooie fazant, wil ik ook zeggen dat het me spijt. Soms zie ik je rondfladderen op een van de laatste onbebouwde veldjes. Dan twijfel ik of ik je moet vangen, in mijn fietstas moet stoppen en je ergens 30 kilometer verderop moet vrijlaten. Maar ik heb helemaal geen tijd om 30 kilometer te fietsen en ik durf je niet eens te pakken en die truc met die rozijn en dat touwtje van Daantje ben ik vergeten.

Snuitje
En dan ben jij er ook nog klein lief veldmuisje met je schattige snuitje, dat al sinds de zomer achter de plinten van mijn hoogglans keuken woont. Het spijt me zo erg dat ik toch gifdoosjes heb neergezet. Maar mijn buurvrouw is bang voor je en mijn man zegt dat je het brood en de crackers opeet en dat dat vies is. Maandenlang hoopte ik dat, als ik de tuindeuren open liet staan, je zelf wel zou vertrekken. Maar deed je niet. Gelukkig ben je ondanks het gif nog steeds niet dood, want je had zaterdag nog van het brood gegeten. Je hebt groot gelijk hoor, met je muizenverzet. Wij zijn ook een stelletje gewelddadige vinexkolonisten. Haas, fazant en muis, geef je niet zomaar gewonnen.’

Zadelpijn in Leidsche Rijn

2011-03-14T00:46:00.000-07:00

Bij gebrek aan een café draait een avondje uit in de vinex al gauw hier op uit: ,,Het wijkbureau nodigt u uit voor de wijkbijeenkomst op donderdagavond 3 maart. Een delegatie van de gemeenteraad komt dan naar Leidsche Rijn. Raadsleden gaan dit keer met bewoners in gesprek over fietsvoorzieningen in de wijk en de afronding van projecten in de openbare ruimte.’’ Je moet toch wat, om onder de mensen en aan een borrel te komen.

Midlifecrisis
Jammer genoeg ging het Vinexmannetje (planoloog en goed voor 3000 gefietste woonwerkverkeer kilometers) niet mee: ,,Er verandert toch niets.’’ Af en toe maakt hij foto’s van zijn dagelijkse fietsbeproeving en laat mij die zien en zegt dan dingen als ‘levensgevaarlijk’ en ‘belachelijk’. Maar vervolgens stapt hij gewoon weer op de fiets. Ik vermoed een midlifecrisis.

Enfin ik ging wel naar de ingaapavond, op de fiets. Onderweg genoot ik van het gladde asfalt op de Rijnkennemerlaan, overleefde de levensgevaarlijke kruising met de Jazzsingel, en constateerde tevreden dat de lantaarnpalen het allemaal deden. Ik ging onder het spoorviaduct door, altijd tricky qua enge mannen en sloeg linksaf richting het Informatiecetrum Leidsche Rijn. En toen gebeurde het. Ik verdween in een groot zwart gat. Vanaf kattenpensioen Den Hoet was alle straatverlichting uit. Best spannend, als je weet hoe het er hier overdag uitziet (zie foto’s). Op goed geluk koos ik een nog zwarter gat, fietste net niet tegen twee roodwit geblokte hekken en stond ineens op een verlichte autoparkeerplaats. Dit was fietsen in Leidsche Rijn in optima forma; van de hemel in de hel in nog geen drie minuten.

Pinnige mevrouw
In het Informatiecentrum hield een pinnige mevrouw van de Fietsersbond, een presentatie. Ze had de complete plattegrond van Leidsche Rijn laten verdwijnen onder paarse kruizen en concludeerde diep teleurgesteld dat het gitzwarte zwartboek Zadelpijn in Leidsche Rijn uit 2005 nog steeds hyperactueel was. De aanwezige gemeenteambtenaren konden dit niet ontkennen, maar zo zeiden ze: ‘Het is echt moeilijk om veilige tijdelijke fietspaden te maken, zolang er de komende 15 jaar nog wordt gebouwd.’

Nog geen paar honderd meter van het ergste stukje fietshel Leidsche Rijn ligt de A2. Deze is in een paar maanden tijd voor het luttele bedrag van 35 miljoen euro tijdelijk verbreed, totdat over 2 jaar de Tunnel open kan. De gemeente Utrecht werkte hier van harte aan mee. Sterker nog. Ze zal niet handhavend optreden tegen de extra fijnstofuitstoot die mijn man dagelijks op de fiets naar zijn werk gaat inademen.

Nationale Bond tegen de Hondenstront

2011-03-07T00:40:00.000-08:00

De Nederlandse politiek is een partij rijker: Nationale Bond Tegen de Hondenstront. Deze one-issuepartij wil binnen nu en vijf jaar alle stoepen en bloemperkjes hondenpoepvrij maken. Deze krant sprak exclusief met de oprichtster mevrouw M.Meeuwsen-Dubbelman uit Leidsche Rijn.

Waarom een partij tegen de hondenpoep?

,,Onlangs liep ik met mijn kinderen van school naar huis. Het was een prachtige zonnige dag. De sneeuwklokjes deden eindelijk hun ding. We huppelden, zo vrolijk waren we. En toen gebeurde het. Mijn oudste zoon trapte op de stoep in een enorme hondendrol. Met mooi weer, is de concentratie nèt even wat minder.’’

Wat vreselijk. Hoe reageerde u?

,,Boos. U moet zich voorstellen dat hij Geoxschoenen droeg. Die hebben behalve een zeer fijnmazig profiel ook duizenden luchtgaatjes. Het schoonmaken van dit type schoen is voor een moeder met chronisch tijdgebrek, onbegonnen werk. Bovendien ben ik genetisch belast met een automatische kokhalsreflex als ik poep ruik anders dan die van mijn kinderen.’’

Hoe heeft u het uiteindelijk opgelost?

,,De schoenen gingen linea recta de vuilnisbak in. Gelukkig betrof het een paar van vorige zomer.’’

Gebeurt dat nou vaak?

,,Statistisch gezien zouden mijn kinderen in deze wijk nooit in een drol hoeven trappen. Er zijn vele hondentoiletten, nooit verder dan vijf minuten van iemands huis. Maar nog steeds laten mensen hun hond op de stoep poepen, zonder het op te ruimen.’’

 Ligt het alleen op de stoep?

,,Nee in het kader van de algehele gezelligheid onderhoud ik drie boomspiegels voor mijn huis. Ik heb er van mijn eigen geld bloembolletjes geplant. Onlangs werd het tijd om de spiegels voorjaarsklaar te maken want het eerste groen piepte er al uit. Vier drollen moest ik wegscheppen.’’

Hoe vreselijk vindt u hondenpoep op de stoep?

,,Ik heb nog liever hangjongeren voor mijn deur dan dat een van mijn kinderen met poep onder de schoen thuiskomt. Het is zo verschrikkelijk smerig. Ik vraag me oprecht hoe dit type hondenbezitter zou reageren als ik op het plein mijn behoefte zou doen en dat hun hond dan met vieze pootjes thuis komt. De wereld zou te klein zijn.’’

Wat wilt u bereiken?

,,Wij willen dat de overheid harder gaat treden: hogere boetes, meer handhaving. Laat die Animal Cops maar keihard optreden tegen deze wildkakkers. De maat is vol, wat ons betreft.’’

De verhuist gewoon mee naar de vinex

2011-03-03T03:25:00.000-08:00

Lange tijd verkeerde ik in de veronderstelling dat verhuizen naar de vinex verhuizen naar een betere wereld betekende; veilig en sociaal. Maar toen ik voor school door een vader in een Audi Q zoveel met de dood werd bedreigd, omdat ik hem aansprak op het feit dat hij zijn huftertuffer op de stoep had gekwakt, liet ik het idee van de vreedzame nieuwbouwsamenleving maar varen. De stad verhuist gewoon mee naar de vinex.

Boos
Woedend was ik op die man die mij en mijn kinderen de stuipen op het lijf joeg met woorden als: ,,Ik zoek je thuis wel op en jij moet je bek dichthouden.’’ Boos was ik op de politie die bijna nooit kwam bekeuren en zich, als ze kwamen, omver lieten praten door opgefokte ochtendouders. Ziedend was ik op de gemeente die jarenlang had verzaakt een veilige verkeerssituatie rondom de school te creëren waardoor ik nu met knikkende knieën en huilende kinderen naar huis moest lopen. Woest was ik op alle mensen die wel stonden te kijken maar me niet kwamen helpen.

Bang
Aangifte durfde ik niet te doen. De man had kinderen op school in hetzelfde gebouw en ik was veel te bang dat hij zijn kinderen zou aansporen om die van mij te grazen te nemen. Ik schreef een boze brief aan wethouder Harrie Bosch en kreeg een nietszeggend epistel terug in plaats van daden. Het duurde nog meer dan een jaar voordat de verkeerssituatie bij school was opgelost, nadat we met een groep ouders het kruispunt hadden geblokkeerd.

Vorig jaar zijn Hans en Ton mijn wijk uitgetreiterd en nu heeft ook een Marokkaans gezin de wijk genomen. Ze zijn, net als Hans en Ton, te grazen genomen door een groepje jongens die er een sardonisch genoegen in schept gewelddadige macht over anderen uit te oefenen. Lange tijd konden ze niet worden gepakt want er was geen bewijs en buren durfden geen aangifte te doen. Onlangs kon het ineens wel.

Hufter is de baas
In een wijk waar mensen niet voor elkaar opkomen als hun buur wordt belaagd, waar je je auto ongestoord voor de schooldeur kunt parkeren en je ongestoord met je opgevoerde scooter over de stoep kunt rijden terwijl je lege blikjes Energydrink rondstrooit, kan het geweld zegevieren. In een wijk waar het gezag wel bekeuringen durft uit te delen aan bloemenmannen die hun kar een nachtje laten staan, is de hufter de baas.

Perfectie

2011-02-19T12:20:00.000-08:00

Ter bestrijding van de oliebollenconditie én ter inspiratie, heb ik recent een folderwijk aangenomen voor Cultuur 19, een mij sympathieke organisatie die kunst naar de vinex brengt. Afgelopen donderdag fietste ik met mijn stapel folders richting Vleuterweide. Al dat gefiets van mij is overigens geen act, mocht u dat inmiddels denken. Ik vind het gewoon bezopen om voor afstanden minder dan 7.5 kilometer een auto te pakken. Van mensen, die met de auto naar een sportschool gaan om daar op een hometrainer te zitten, begrijp ik helemaal niets. Daar komt bij; we hebben geen auto.

Een bar!
Enfin, eenmaal aangekomen in Vleuterweide stalde ik mijn fiets tegen een hek bij buurcentrum De Weide Wereld; een multifunctioneel gebouw met scholen, kinderopvang, een gymzaal en een bar(!). De school ging net uit en ik probeerde me een weg te banen tegen de kolkende stroom leven, die het gebouw uitspuwde. Nadat ik alle flyers had afgegeven, bleef er nog een stapeltje over: Kindercentrum Reinarde de Ster, stond er op. Ik had er nog nooit van gehoord. Na wat zoeken vond ik het Kindercentrum op de begane grond. Een vriendelijke blonde vrouw deed de deur open en al snel monde ons gesprek uit in een spontane rondleiding.

Net als op het kinderdagverblijf van mijn dochter, stond de hal vol met fietsjes en karretjes. Maar deze voertuigjes met allerhande riempjes en gespen eraan, leken in niks op waar mijn dochter van twee elke dag op rondscheurt. De vrouw zei: ,,De kinderen die we hier opvangen kunnen vaak niet zelf lopen, maar met deze speciale aangepaste fietsjes kunnen ze dat wel.’’ Ik keek door het raam van een van de groepen en zag een meisje zo oud als mijn oudste zoon. Ze lag achterover in een rolstoel en staarde met haar mond open wezenloos naar het plafond. ,,Sommige kinderen hier krijgen ook sondevoeding,’’ vertelde de vrouw.

Waveboarden
Het gevaar van wonen in een vinexwijk is dat je op een dag gaat geloven in al die perfectie om je heen. Hoe kan het ook anders in een wereld waar de keukens glimmen, de huizen nooit kraken en de auto’s altijd blinken. We weten niet beter dan dat onze kinderen gezond worden geboren. Dat ze zullen, voetballen, waveboarden, hinkelen, steppen, fietsen en naar school zullen gaan. In de snoezelruimte van de Ster, kwam ik na vijf jaar vinex weer even met beide benen op de grond. Ik voelde me dankbaar en verdrietig tegelijk.

Waaibal

2011-02-14T10:49:00.000-08:00

Het hoorspel dat zich de hele nacht rondom om ons hoekhuis had afgespeeld, beloofde weinig goeds; fluitende, gierende, en jankende wind. Alleen de piepende deuren en de voetstappen op het grindpad ontbraken.

Als je iets belooft, moet je het nakomen. Zeker als het je kinderen betreft. Dus fietste ik zaterdagochtend naar de vinex voetbalvlakte met een geïrriteerde tweejarige achterop voor de topper Desto F4 - Elinkwijk F3. Onderweg had ik al spijt; de peuter in het kuipstoeltje brulde: ,,De wind moet van mijn haartjes afblijven.’’

Vies papje
Het zweet op mijn bovenlip vermengde zich met mijn nog niet ingetrokken dagcrème waardoor een viezig papje onder mijn neus ontstond. Ik voelde mijn rug nat worden en vervloekte mijn conditie, die nog steeds in de oliebollenstand staat.
Onderweg blies de wind mijn buurvrouw op de fiets voorbij. Haar zoon, die lusteloos achterop zat was al uitgewaaibald. Ik was jaloers op haar hoofddoek. Zij had geen koude oren, geen wapperende haren, ze was aërodynamisch én had houvast aan een geloof. Allemaal dingen die je wenst als je tegen de wind in fietst.

Door het ontbreken van eeuwenoude houtwallen of stedelijke bebouwing had de wind op het kunstgrasveld bij Tot Edel Spel tot Ontwikkeling vrij spel. Achter de hekken stonden 14 wapperende mannetjes. De ‘ laag over de grond spelen’ -aanwijzingen van de trainers waaiden geschreeuwd, maar ongehoord het veld af. Vooral de goals speelden een sterk positiespel deze wedstrijd. Na twintig minuten blies een rukwind één veld verder een doel omver. Het keepertje kon nog net op tijd wegduiken. De rest van de wedstrijd hing een vader aan de netten.

Pezige schoudertjes
En ook mijn eigen keeperskind, Vinexzoon 1, moest vol aan de bak. Wanneer de tegenstander maar even terug werd gedrongen op de eigen helft, stutte hij zijn pezige jongens schoudertjes tegen zijn goal en duwde het gevaarte terug op de achterlijn. Ondertussen waren Vinexdochter en Vinexzoon 2, met een ons snoep achter een muur van sporttassen weggekropen en koesterde ik mijn capuchon met bontkraag.

De nieuwbouwvoetballers van de F4 leek de tegenwind niks te deren. De gehele eerste helft hielden ze keurig de 0. De tweede helft hadden ze wind mee. Het werd 4-0 voor Desto. Na het verplichte penaltyschieten, waarbij de scheidsrechter de bal vasthield tegen het wegwaaien, bleek een Elinkwijkertje compleet omver geblazen. Hij jammerde: ,,Ik hoop dat jullie nooit meer winnen.’’ Maar wat hij niet wist, is dat het hier altijd waait.

Vernieuwbouwd

2011-02-06T11:04:00.000-08:00

Zaterdag 29-01-2011 was het 14 jaar geleden dat een jongen met Brabants accent mij liggend in de sneeuw kuste op een Tropical Beach Party bij de Groningse studentenvoetbalvereniging The Knickerbockers. Om dit heugelijke feit te herdenken spoorden die Brabantse jongen en ik vrijdagavond op twee Zoutkaartjes voor 5 euro terug naar Groningen.

We kwamen aan rond de klok van half elf. We brachten onze bagage naar het hotel om daarna één borreltje te gaan drinken. Maar op de een of andere manier wordt in Groningen één borreltje altijd heel veel borreltjes en staat de klok het ene moment nog op 23.00 uur, even later is het zomaar 04.30 uur en sta je tussen twintigers op de Rolling Stones, Tina Turner en Motorhead te dansen.

Hoofdpijn
Diezelfde ochtend ging het niet zo goed met mij. Om 14.30 uur uur ging het nog steeds niet zo goed met mij. Met mijn man wel, die ging een tocht langs zijn oude studentenkamers maken. Maar ik draaide me nog een keer om en liet een complete dag in het niets opgaan. Om 17.30 schrok ik wakker en constateerde dat ik geen hoofdpijn meer had.

Ik keek uit het hotelkamerraam en verbaasde me over het uitzicht: een grote kerk, dikke oude bomen en huizen van honderden jaren oud. De kerk maakte een hels kabaal; bong, bong, bong. En niet een keer. Neehee. Elk uur drong de kerk luidruchtig haar aanwezigheid op alsof die metershoge muren van baksteen mij als Vinexvrouwtje al niet genoeg opvielen. Hoe is het mogelijk, dacht ik, dat dat anno 2011 nog steeds mag? Dat een miniscule kerkgaande minderheid de halve stad uit bed mag beieren? Tegelijkertijd besefte ik: ik ben totaal vernieuwbouwd. De stad waar ik na zes jaar iedere kei kende, kwam mij als een vreemde wereld voor.

Sacraliteit
Afgelopen donderdag bezocht Inez Schippers, een onderzoekster van Katholieke Universiteit Tilburg mij om mij te ondervragen over sacraliteit in de Vinex. Immers in veel Vinexwijken worden geen kerken meer gebouwd. Zij vraagt zich af wat voor bewoners dan de plekken met spirituele betekenis zijn? 29 augustus 2010, 12 jaar en 7 maanden na onze eerste kus, trouwde ik mijn Groningse Brabander in de serre van Brazzerie Abrona in Veldhuizen; een oude boerderij omgeven door nieuwbouw. Het avondfeest vond plaats in het paviljoen van Desto, zeg maar gerust de voetbalkantine. De cirkel was rond. Je hebt geen kerkklokken nodig om een stukje geluk te vinden.

Brief aan de wethouder

2011-01-31T06:03:00.001-08:00

Geachte heer Bosch, beste Harrie,

Afgelopen donderdag ging ik een bosje bloemen kopen bij Ruben de bloemenman in Terwijde. Helaas, hij stond niet bij zijn stalletje. Hij was druk in gesprek met twee gemeente-ambtenaren van de afdeling Handhaving en Toezicht. Ruben had zijn kar 's nachts om logistieke redenen laten staan. In zijn handen die altijd paars zijn van de kou wapperde een geel briefje; een bekeuring van 180 euro. Een bedrag waar hij ongetwijfeld heel wat uren zo niet dagen in de poolwind van Terwijde moet staan. Ik kan u zeggen: het huilen stond mij op dat moment nader dan het lachen. Ik vond het zo verschrikkelijk oneerlijk. Die jongen staat daar IEDERE dag, of het nou tien graden vriest of niet.

Bovendien, Ruben's kar staat daar met een reden. En die reden is dat er, in tegenstelling tot alle gemeentelijke beloften, er nog altijd geen winkelcentrum is in Terwijde. Als het goed is, wordt er in 2014 met de bouw begonnen. 7 jaar later dan was beloofd. Eerlijk gezegd geloof ik niet dat er over drie jaar een winkelcentrum staat. Maar dit terzijde. Om de nood te ledigen mogen er marktkramen staan op een rij betonplaten waar wind en regen vrij spel hebben.

Bekeuring
U zegt in het Utrechts Nieuwsblad van afgelopen zaterdag dat u bang bent voor verrommeling van het gebied en dat daarom de kar van Ruben niet mag blijven staan. Ruben heeft de bekeuring volgens u volledig aan zichzelf te danken. Hebben de mensen van Toezicht en Handhaving ooit bij personeelsuitgang van de Albert Heijn gekeken? Nee? Lees dit artikel eens en zullen we het dan nog een keer over rommel hebben? Of al dat bouwafval wat nog her en der door de wijk zwerft? Piepschuim dat nog jaren in de sloten drijft. Vanochtend fietste ik nog over een met blubber geplaveide Hof Ter Weydeweg. As usual, zou ik daar haast aan toe willen voegen.

Ruben's kraam staat 's nachts helemaal niemand in de weg. Hij is niet lelijker dan de Nood Albert Heijn die er 's nachts wel mag blijven staan. Regels zijn regels, dat ben ik helemaal met u eens. Maar bijzondere omstandigheden, zeker als die mede door toedoen van de overheid zijn ontstaan, vragen om andere regels. We kunnen het toch wel met elkaar eens zijn dat er in Terwijde sprake is van een uitzonderlijke situatie. Vanochtend sprak ik Ruben, hij overweegt te stoppen met zijn handel.
Alleen al de angst dat hij op zijn kop krijgt omdat hij dertig centimeter teveel betonplaat in beslag neemt (ja daar is hij ook op aangesproken) heeft hem heftig aan het twijfelen gebracht. De bakker is al vertrokken: HIER Dat kan toch nooit de bedoeling zijn?

The Vinex Experience

2011-01-26T02:29:00.000-08:00

De Nieuwbouw Travel Group presenteert voorjaar 2011 speciaal voor ambtenaren, projectontwikkelaars en gemeenteraadsleden: the Vinex Experience. Onder het motto ‘leren doe je vooral van je eigen fouten’ bieden wij voor 75 euro p.p.een zevendaagse studiereis naar Leidsche Rijn aan.

Megalomaan
Veel reisorganisaties bieden studiereizen aan naar andere Europese steden. Vaak zijn dit reuze interessante reizen. Maar ze zijn ook buitengewoon kostbaar en het nut is nauwelijks meetbaar. Natuurlijk bent u vrij met uw ambtenaren in andere Europese steden in een ultra moderne tram te gaan zitten en dan dolenthousiast terug te komen en het volgende megalomane project op te starten. Maar de maatschappelijk weerstand tegen dergelijke studiereizen en projecten is groot. En zelden krijgt u tijdens zo’n studiereis het verhaal achter die tram te horen; de kostenoverschrijdingen, de maatschappelijke weerstand of de technische kinderziektes. Kortom de kans is groot dat u uw met zo’n studiereis uw doel voorbij schiet en met onrealistische of plannen waar niemand op zit te wachten thuiskomt. Dat zou zonde zijn.

Wij van de Nieuwbouw Travel Group kiezen voor een revolutionair andere aanpak. Wij organiseren studiereizen in uw eigen stad. Tijdens deze week leeft u als een burger in een deelgebied van uw eigen gemeente. Het programma ziet er als volgt uit. In koppels van twee trekt u zeven dag in bij een Vinexgezin in Leidsche Rijn. Een week lang neemt u de honneurs van de gezinnen waar. U doet de boodschappen, brengt de kinderen naar school en sport en gaat de rest van de tijd gewoon naar uw werk met de fiets en het openbaar vervoer.

Durfallen
Voor de echte durfallen, enkel geschikt voor mannenkoppels, hebben we een heuse homosafari in het reisprogramma opgenomen. Uw accommodatie aan de Heinrich Bertéstraat is van alle (on)gemakken voorzien. De wat sportievere ambtenaar kunnen we plaatsen in een gezin in Vleuterweide waarvan de kinderen op drie verschillende dependances van dezelfde basisschool zijn ondergebracht. Ook is er plek voor een koppel in de seniorenflat de Componist in Terwijde. Bij deze reis krijgt u een week lang een scootmobiel tot uw beschikking. Ook kunt u gebruik maken van het biljart van het woonzorgcentrum, dat wegens ruimtegebrek 1500 verderop staat in verpleeghuis de Ingelanden. De Camel Trophy is er niks bij.

Wij van de Nieuwbouw Travel Group zijn ervan overtuigd dat u na de Vinex Experience in de toekomst betere politieke besluiten neemt en u de kloof tussen burger en politiek tegelijkertijd verkleint.

Me and Barry

2011-01-26T00:17:00.000-08:00

Foto: Tom de Jong
Op kruipafstand van mijn Vinekasteel vond onlangs in restaurant Zuiver, gevestigd in een oude boerderij, een ‘Just for Ladies’-avond plaats. Tijdens een viergangendiner zouden deskundigen mij inspireren op het gebied van mode, haar en make-up. Ik ging er heen met de vrouw die mij al 35 jaar tevergeefs enige elegantie probeert bij te brengen; mama.

Het is nooit te laat om een echte vrouw met foundation te worden, zo redeneerde ik. Bovendien zou Barry Atsma, het buurtstuk, de toetjes serveren. En dus hesen Vinexoma en ik ons in de panty. Op het laatste moment verwisselde ik mijn zwarte pumps toch voor mijn veilige Wolky laarzen.

Rosecco
De ontvangst bij Zuiver was met een glas barbieroze Rosecco geheel in stijl. Een knappe ober begeleidde ons naar onze plaatsen. Ik keek om me heen. 95 Vinexvrouwen bevolkten de voormalige stal. Er waren allerlei soort vrouwen. Hele stoere met spijkerbroeken en jasjes, maar ook vrouwen in korte jurkjes met ingewikkelde panty's die iets heel sekserigs hadden. De energie die de ruimte vulde was, ondanks het gekakel, rustig. De stoelen bleven de hele avond op dezelfde plek staan. Niemand schoof haar stoel terug om met de benen wijd de afterdiner conversatie te voeren. Je ziet het pas als ze er niet zijn

Na anderhalf uur verscheen er aan de bar een vrouw die zichzelf styliste noemde. Op de toog zette ze grote tekeningen neer van meisjesachtige figuren. Ik besloot op te letten. Ik zou essentiële vrouweninformatie krijgen. Maar na vijf minuten was ik het spoor bijster. Roze ondergrond, herfsttype, geel mocht niet, petrol weer wel. Toen even later de attente blonde ober het tussengerecht serveerde vroeg hij: ,,Begreep jij dat nou? Dat verhaal net?’’ Ik zei: ,,Nee, helemaal niet.’’ We lachten, maar ik dacht: ben ik toch in een verkeerd lichaam geboren?

Oh Barry
Die gedachte verdween rond tienen toen Barry Atsma, met zijn aanwezigheid de ruimte en de vrouwenharten vulde. Een fascinerend schouwspel. Daar waar Barry toetjes op tafel zette, begonnen vrouwen plots aan hun haar te frunniken, borsten gingen naar voren en en camera’s kwamen tevoorschijn. Barry speelde zijn rol met verve. Ik besloot hem een hand te gaan geven. We babbelden wat over het gebrek aan voorzieningen in onze wijk en of het kavelproject naast het ziekenhuis een succes zou worden. Toen ik na ons gesprek terug naar mijn stoel liep voelde ik heel veel vrouwenogen in mijn rug prikken en voelde ik mij ineens op en top vrouw.

Grote schoonmaak

2011-01-17T06:14:00.000-08:00

Het is met schrale sophanden dat ik dit stuk voor u schrijf. Ik heb er net twee weekenddagen puinruimen en afsoppen op zitten. Natuurlijk had ik u op deze plek vandaag veel liever bericht over maatschappelijke misstanden of een cultureel pareltje, maar een hogere macht besliste anders.

Dat komt zo. Zaterdagochtend kreeg ik het op mijn heupen. Ik ergerde me op hysterisch hormonale wijze aan het feit dat de legoblokjes in de knikkerbaanopbergbak lagen en andersom. Met beiden wordt al maanden niet meer gespeeld. Dus ik besloot het speelgoed te gaan sorteren. Echter, op de bodem van de speelgoedbak lagen snoeppapiertjes, haren, zand en zelfs een dikke dode vlieg. En dus pakte ik de stofzuiger. Omdat de bak toch leeg was, haalde ik er meteen maar natte lap doorheen. Ik ben en blijf een Vinexvrouwtje.

Cast Toy Story III
Een groot deel van het uitgemeste speelgoed moest naar de derde etage. De pest met vuil is, als je het eenmaal hebt gespot, dan zie je het Overal. In de hoeken van de jongenskamers lagen alle castleden van de Toy Story III bedolven onder een dikke laag stof. De houten vloer was geaccidenteerd met een reliëf van spinnenkak. De vloer lag verder bezaaid met knetterdure elastiekjes in de vorm van rare beesten, vunzige sokken en kleine onderbroekjes met vieze vlekjes. Ik voelde een Gigantische Grote Vuilniszakbui opkomen.

Speelgoedsorteermanie
Het schijnen van de zon en het uitzicht op een sneeuwvrije groene tuin maakte dat mijn speelgoedsorteermanie ontaardde in een grote voorjaarsschoonmaak. Ja, ik heb ongetwijfeld te vroeg gepiekt. Als een van mijn kinderen u komende week vraagt, waar al hun dungans, handjes, misbaksels, strijkkraaldoflijnen, webbies, valse pokemonkaarten, verrassingseieren en voetbalplaatjes zijn gebleven, wilt u dan zeggen dat u werkelijk geen idee heeft? Dank u.

Ik zal u verder niet vermoeien met het verdere verloop van mijn weekend. Maar ik kan u wel zeggen dat zelfs mijn onderbroekendraadmand er nu weer picobello bij ligt. Ja zelfs de bedorven wormenkuren zijn uit het medicijnkastje verdwenen samen met aangekoekte tubes gezichtsverjonger. Vijf volle vuilniszakken verdwenen er maar liefst in de ondergrondse vuilnisbunkers. En nu zou ik het liefste willen dat het altijd zo opgeruimd en schoon bleef.

Ik wens dat mijn kinderen nooit meer een verrassingsei willen, de Albert Heijn alleen nog maar kassabonnen meegeeft en ik bij de drogist alleen nog maar shampoo, tandpasta en zeep kocht. Kortom ik zou willen dat we nooit meer zullen kopen en krijgen dan we echt nodig hebben.

Goede voornemens/jaaroverzicht 2011

2011-01-13T12:11:00.000-08:00

Januari 2011
Wethouder Harry Bosch spreekt de legendarische woorden: ,,It vinext oan!’’ Honderden nieuwbouwschaatsers verrijden de eerste Twaalf Plekkentocht: Vleuten - Leidsche Rijn Park noordkant - Terwijde - het Zand - Leidsche Rijn Park Zuid - Vleuterweide - Leidsche Rijn Park - Parkwijk - de Woerd - de Meern -Veldhuizen.

Februari 2011
De Nederlandse Spoorwegen laten vanaf Station Vleuten en Terwijde elke tien minuten treinen rijden.

Maart 2011
De brandweermannen van Post Leidsche Rijn mogen, na een succesvol striptease-protest voor honderden uitzinnige Vinexvrouwen, weer voetballen van de korpsleiding.

April 2011
Albert Heijn Terwijde stelt 1 euro statiegeld in op frisdrankblikjes. Op vertoon van de kassabon van de winkel aan de Hof Ter Weydeweg en het lege blikje krijgen klanten geld terug. Binnen 1 maand is in een straal van 2 kilometer geen blikje Euroshopper Energydrink meer te vinden.

Mei 2011
Duizenden Leidsche Rijners komen in het Waterwinpark samen voor de Grote Vinexpicknick. Een aantal picknickers vormt spontaan een liefdescirkel voor Bert Brussen, die, om verdere strafvervolging wegens haatzaaierij te ontlopen, 120 uur vrijwilligerswerk doet op een kinderboerderij. De zachtheid van de konijntjes straalt af op zijn journalistieke werk en hij krijgt een column in de Flair.

Juni 2011
Projectontwikkelaars, ondernemers en wethouder Harry Bosch maken op een persconferentie bekend dat de bouw van winkelcentrum Terwijde niet doorgaat. In plaats hiervan wordt kleinschalige detailhandel toegestaan in de leegstaande bedrijfsruimtes in de appartementencomplexen De Boemerang, Het Tableau, de Golf en U-rbn. Binnen vier maanden zijn alle panden verhuurd.

Juli 2011
De campagne Niks Erin Niks Eruit stopt. In plaats daarvan handhaaft de politie dagelijks in de 30 kilometer zones. Bij drie overtredingen verliest de bestuurder voor een half jaar zijn rijbewijs.

Augustsus 2011
Hans en Ton, het weggepeste homostel uit Terwijde, slaagt er na een slopende procedure in hun kwelgeesten alsnog voor het gerecht te krijgen. De jongens worden veroordeeld tot langdurige taakstraffen op een kinderboerderij. En ze krijgen een intensieve psychologische behandeling

September 2011
Een hacker breekt in, in het computersysteem van Rijkswaterstaat en slaagt er in 1 nacht in de software voor de A2 tunnel aan elkaar te schrijven

Oktober 2011
In het Waterwinpark vindt het Open Nederlands Kampioenschap wheelie rijden en fluimenspugen plaats.

November 2011
De pompoenman op de Esdoornlaan mag blijven. Zijn pompoenkwekerij krijgt zelfs een financiële impuls van de gemeente en wordt onderdeel van Leidsche Rijn Park als levende herinnering aan het verleden.

December 2011
Het aantal echtscheidingen is dit jaar gigantisch teruggelopen. Psychologen en pedagogen klagen over minder werk.

Slecht nieuws

2011-01-05T00:29:00.000-08:00

Onlangs ging op een doodgewone dag aan het einde van middag mijn telefoon. ,,Hallo, met Carlo, van de brandweer, ben jij Marieke van de krant?’’. Ik keek om mee heen of er niks in vuur en vlam stond. Maar niks. Of toch? Ik was het zelf. Een echte brandweerman aan de telefoon voor mij. Wat een vreugde op deze doorsneedag vol vieze Cars rugzakjes, broodtrommels vol afgekloven korsten en andere moedergeneugten.

Vinexspuiters
Mijn recente ‘Ode aan de Brandweer’ was goed in de smaak gevallen bij de Vinexspuiters , vertelde Carlo. ,,Zo vaak krijgen we niet wat aardigs te horen.’’ Ik zei: ,,Huh, hoe kun je de brandweer nou niet aardig vinden?’’ Als dank voor mijn ode nodigde Carlo mij en mijn vinexbuurvrouw, die ook van (voetballende) brandweermannen houdt, uit voor een rondleiding op de kazerne met de kinderen. Natuurlijk.

Normaal gesproken had ik u hier niet nog een keer lastig gevallen met mijn brandweerabberatie. Ware het niet dat de mannen van de post Leidsche Rijn afgelopen zondagochtend vervelend nieuws hadden. Na een helse tocht met te zware kinderen op sleetjes in te diepe sneeuw, kwamen we al zwetend en met een druppel aan de neus aan bij de post Leidsche Rijn. Charming. In de lift hing een foto van een paar gespierde brandweermannen, die slechts gekleed in hun broek naast een gigantische sneeuwpop met een op een strategische plek geplaatste wortel, poseerden. Slik

Winterwangen.
Met blozende winterwangen, ja ja stapten we een kantine vol brandweermannen en 1 vrouw binnen. De kinderen kregen ranja en wij koffie en thee. Al snel kwam het hoge woord er uit. De brandweermannen mochten niet meer voetballen. Van hogerhand was besloten dat voetballen te gevaarlijk was; kans op blessures en dat soort dingen. Dit tot hele grote teleurstelling van de brandweermannen. Vinexbuurvrouw en ik keken elkaar verslagen aan. Straks leven we hier 9 jaar zonder winkels en dan ook nog eens geen voetballende brandweermannen meer? Wat heeft het leven voor een Vinexvrouw dan nog voor zin?

Als protest hadden de mannen hun voetbal boven in de kerstboom gehangen. Bij deze doe ik een oproep. Lieve baas van de brandweermannen in Leidsche Rijn; ik smeek u laat de jongens toch voetballen. Ze doen het zo graag. Ze zullen heel goed uitkijken, echt. Voetballen is gezond en bevordert de teamgeest. Als het moet schaf ik hoogstpersoonlijk 15 paar scheenbeschermers aan. Maar doe ons dit niet aan.

Gourmetpret

2011-01-02T10:25:00.000-08:00

Het was op een bitterkoude decemberavond dat ik deze fatale woorden sprak: ,,Ik heb geen zin in een kerstmenu Wij gourmetten dit jaar.’’ Met een zwager die lijdt aan terminale groentehaat, een opa met een rauwkostfobie en drie kleine kinderen aan tafel leek me dit de meest vreedzame oplossing.

Een half uur later had ik bij Albert, mijn boodschappenminnaar, 3 kilo vlees, 8 soorten groente, drie soorten sausjes, zakken patat, stokbroden en een pot Nutella besteld. Op donderdagmiddag 16.34 uur was het in koelkast al kerstmis. Het gevaar van je heel erg op iets verheugen is dat het altijd tegenvalt.

Bevallen
Gourmetten is een soort bevallen; de vervelende dingen vergeet je gewoon. Je vergeet bijvoorbeeld dat als er als er twee gourmetstellen en een haspel er op tafel staan dat:

A Het er afschuwelijk ongezellig uitziet
B Er behalve de borden en glazen niks meer op tafel kan staan.

En daar sta je dan met je 20 schaaltjes vlees, groente en sausjes die nergens kunnen staan. De kinderen gillen, je zwager lult maar door, je schonzus is druk met haar pasgeboren baby, opa en oma nemen er nog eentje en je man patat staat te bakken. Je sommeert je man de schuur in met de woorden ‘maak nog tafel NU’. Met een paar vieze behangschragen, een plank en een tafelkleed slaagt hij wonderwel in zijn missie.

Smeltpunt
En als dan eindelijk iedereen aan tafel zit, kun je net als voorgaande jaren de aanknop van het gourmetstel niet vinden. Net voordat je schoonvader zijn schroevendraaier in het apparaat wil steken, krijg je het kreng aan de praat. Echter, na 5 minuten stijgt er van 1 gourmetstel een dikke zwarte wolk op en verspreidt er zich een dikke zwarte drab zich over de grote bakplaat. Gourmetles: de handvatjes van gourmetpannetjes hebben een laag smeltpunt.

Volgens de beste kerstraditie verdwijnt je man vloekend met de bakplaat naar de keuken om weet terug te keren met de woorden: je moet er maar een beetje omheen bakken.

Vetwolk
Nog geen half uur later kun je niemand meer zien door de blauwe vetwolk die de kamer vult. Je ziet nog wel net dat je ene kind met zijn verbrande hand in een beker water zit. Geklets en gesis vullen de ruimte verder op. Het is gezellig. Maar dan stopt het gesis, legt je zwager zijn hand op de haspel en spreekt de woorden: ,,Zo die is heet. Gelukkig zit er een beveiliging op.’’. En weer verlaat je man vloekend de kamer.

Ode aan de brandweer

2010-12-18T06:18:00.000-08:00

Ik geef het niet graag toe, maar ik raak dus van slag als ik brandweermannen zie. Voila, mijn grootste heimelijke genoegen. Brandweermannen vind ik supersociaal en tegelijkertijd superstoer: een waanzinnig aantrekkelijke combinatie. Ze redden, met gevaar voor eigen leven, mensen en poesjes, blussen verzengende vuren, pompen kelders leeg, zagen autowrakken aan flarden en gaan daarbij ook nog eens verschrikkelijk goed gekleed. Donkerblauw doet echt veel voor een man.

Kazerne
En laat er nou toevallig hier vlakbij een grote kazerne vol met brandweermannen en een enkele brandweervrouw staan. En die brandweermannen kom ik dus heel vaak tegen, in het wild tegen, zoals in de Albert Heijn. Daar tref je de spuitgast op z’n allerschattigst. Brandweermannen doen altijd samen boodschappen. Dan komen ze ook met de brandweerauto.In de winkel hoor je dan zes mannen praten over wat ze gaan koken, wat een genot. Ik ga altijd achter ze in de kassarij staan, want voor brandweermannen met een zak speciebonen heb ik helemaal een zwak.

HVFD
Gelukkig ben ik niet het enige Vinexvrouwtje dat gek is op Het Vinex Fire Department. Samen met Vinexbuurvrouwtje K wijd ik menig schoolpleinpraatje aan het fenomeen brandweerman. K. is een gezegend vrouw. Haar huis kijkt uit op een voetbalveld, waar de vinexspuiters op warme zomerdagen slechts gekleed in een kort broekje en een paar sportschoenen hun ding doen. En alsof dat nog niet genoeg is. Haar man maakt haar op zondagochtend speciaal wakker met een kopje koffie als de brandweermannen weer hun hard boedies komen trainen.

Maar nu is het winter en hebben wij enkel nog onze herinneringen. Tot ik afgelopen vrijdag midden in een ruige sneeuwstorm een brandweerauto voor het huis zag staan. Mijn hart maakte een sprongetje. Ik trok mijn kinderen een muts over de ogen en sleurde ze het huis uit. Aan het einde van de ‘haven’ stonden ze op de kade.

Een brandweerman, die op het ijs stond en een dik touw vasthield dat in een driehoekig wak verdween, riep dingen als: ‘nog twee kilo lood erbij’ naar iemand op de kant Vinexzoon 2 vroeg: ,,Wat zie je nu onder water?’’ En een brandweerman zei: ,,Helemaal niks, het is pikdonker. Zeg, je mag nooit zonder je papa of mama het ijs op gaan. Dat weet je toch wel?’’ En ineens wist ik waarom ik echt van brandweermannen houd. Mannen die bij zes graden onder nul gaan ijsduiken om zo voorbereid te zijn op het allerergste wat een moeder kan overkomen, die deugen. Die deugen aan alle kanten.

Vinexvrouwen

2010-12-15T01:42:00.000-08:00

Het heerlijke middagje was gekomen. De vinexbank zat vol opa’s en oma’s. Wij aten speculaas en de kinderen scheurden voor kapitalen aan cadeautjes open en riepen dingen als ‘yes’, ‘vet’ en ‘oma check dit eens’. Na een uur zeiden ze ook: ‘is dit alles?’ Geruststellend en irritant tegelijkertijd.

Alfabet
Ik werd onrustig. Want onder een alfabet aan chocoladeletters lag een boek dat ik al weken wilde lezen: Vinexvrouwen van Naima El Bezaz. Nou ja, het waren twee exemplaren Vinexvrouwen, omdat ik als beheerder op lootjestrekken.nl iets verkeerd had ingevuld waardoor Vinexopa met lege handen achterbleef. Nogmaals, sorry pap.

Op woensdagavond 19.00 uur begon ik eindelijk aan mijn boek. Ik las het in een ruk uit. Naima El Bezaz, woont net als ik in een vinexwijk vol verse bakstenen en worstelt met het moederschap. Ze is gek op haar dochters, maar vervloekt de gebroken nachten, de poepluiers en de dagelijkse kookopgave. Ook begrijpt ze, net als ik, weinig van veel mensen. Tot zover een feest van herkenning en tot zover de overeenkomsten. Want El Bezaz is behalve een schrijvende moeder, ook nog eens een Marokkaanse Nederlandse. Ze leeft daardoor in een hartverscheurend spanningsveld.

Vervreemd
Door haar verhuizing naar de vinexwijk is ze vervreemd van haar familie, wiens bemoeizucht ze spuugzat was. Haar moeder vervloekt haar ‘rare’ drive-in-huis vol trappen. Een moslimfundamentalist bijt haar op straat toe dat ze een ‘bounty’ is.
En ook in de vinex wordt de schrijfster koeltjes bejegend. De Nederlandse buren zitten niet te wachten op Turken en Marokkanen. En die geven op hun beurt weer af op de Polen. En iedereen kwam voor hetzelfde naar de vinex: een betere toekomst voor de kinderen.

Bezaz doet echt wel haar best. Ze neemt flessen Tia Maria mee naar een verjaardagsfeestje waar er geneukt wordt op het toilet, praat Nederlands tegen haar meisjes, zit als enige met een hoedje op in de kerk als haar dochter kerstviering heeft van school en helpt een uit Amsterdam neergestreken zwerver in het vinexwinkelcentrum. Maar de zwerver wordt boos, omdat hij voor zijn ‘rust’ naar de vinex ging. Het hoedje moet af in de kerk. De consultatiebureau-arts is furieus dat Bezaz haar kind eentalig opvoedt.

Op het verjaardagsfeestje verteert de schrijfster zinnen als. ,,Onze familie is altijd heel tolerant tegenover allochtonen. Maar ze moeten zich wel aanpassen he? Zodra ze van die rare r af is, is ze bijna zoals wij.’’ Zie in zo’n wereld maar eens van de antidepressiva af te blijven. Oja en wat Bezaz schrijft over wietplantages en de echtscheidingen in de vinex dat hebben wij hier ook.

Aandoenlijke vinexcultuur

2010-12-09T10:38:00.000-08:00

Het was op een bitterkoude zondagmiddag dat het Vinexvrouwtje besloot zich samen met de Vinexzonen onder te dompelen in het culturele Vinexleven. In de theaterzaal van Forum ‘t Zand draaide de film Hoe Tem je een Draak? Want behalve dat je hier in een goed geïsoleerd huis kunt wonen, hebben we ook een zondagmiddagbioscoop. De bios is een initiatief van het met bezuinigingen bedreigde Cultuur 19, een organisatie die ervoor zorgt dat je hier meer kunt doen dan alleen een hondje uitlaten of Wii-en

Lievelingsgebouw
Van alle gebouwen in Leidsche Rijn is Forum ‘t Zand mijn aller ergste lievelingsgebouw. Het ziet eruit als een rammelig Star Wars ruimteschip dat per ongeluk is geland in een schapenweitje waar toevallig ook nog wat oude bakstenen fabriekspijpen en struikjes staan. Veel mensen vinden de creatie van architect Ton Venhoeven raar, maar ik houd van raar. Het is hier vaak al zo gewoon.

Hororfilm
Het was niet de eerste keer dat ik het multifunctionele complex betrad voor een filmvoorstelling. Bijna drie jaar geleden zag ik daar, 20 weken zwanger, een bloedstollende griezelfilm in 3 D met de titel Vinexdochter The Movie; The Baby that wasn’t filled with Fat Yet. Verloskundige Auke oefende in het kader van zijn echo-examen een uur lang op ons met alle knopjes van het echo-apparaat.

Bij de entree van het Forum het Zand stond vandaag een protestbord. ‘Handen af van de cultuur in Leidsche Rijn’. De cultuur waar de handen van af moeten, bleek binnen van een aandoenlijk allooi. Pubermeisjes met slotjesbeugels achter een tafel verkochten voor 3,50 filmkaartjes. Pubermeisjes met slotjesbeugels verkochten zakjes Croky chips achter de bar. De sfeer was gemoedelijk.

Yogamatjes
De filmzaal bleek een theaterzaal met daarin een tribune met keiharde houten banken zonder rugleuningen. Om het zitvlakleed te verzachten lagen er overal yogamatjes. Op het filmscherm verschenen al gauw de letters Pioneer. Zonder reclame begon de film. Het enige voordeel van de kleermakerszitbioscoop was dat Vinexzonen uitstekend onder mijn oksels konden kruipen als het te eng werd. Na een uurtje drukte er iemand op de pauzeknop van de DVD-speler en verstomde het beeld. Stijf stond ik op.

In de bar at ik een zakje Croky Bolognese chips en droeg de rest van de dag de geur van mijn Veenendaalse vrijdagavondjeugd aan mijn vingers. En ik dacht: ja handen af van de cultuur in Leidsche Rijn. Gun mijn kinderen een Crokyjeugd en investeer juist in cultuur in Leidsche Rijn. Of in ieder geval in een paar fatsoenlijke bioscoopstoelen.

Sinterklaasstress

2010-12-01T13:27:00.000-08:00

Joepie, het is weer de tijd van de bejaarde puntmutsman met de rode velours gordijnen look en zijn Nutella-bruine hulpjes. Na zeven jaar moederschap is mij een ding duidelijk geworden. Sinterklaas is omnipresent.

Vier jaar geleden, het is maart: Vinexzoon 1, dan 2,5: ,,Mama, isse de zwarte Pieten onder de tafel?’’

Crimineel
Afgelopen juli: Vinexzoon 1 (dan 6)) ligt huilend in zijn bed. Samen met een vriendje had hij bakstenen weggesjouwd uit een bouwpuincontainer. Een buurtbetweter van 9 had hem er op gewezen dat dat crimineel was en dat de politie hem wel even zou komen opsporen thuis. Jammerend lag hij in zijn Ikea-wiebelaar. ,,Straks belt er een agent en dan moet ik naar de gevangenis.’’ Ik zei: ,,Als er een agent komt, zeg ik gewoon dat de buurtbetweter het heeft gedaan.’’ ,,Oh,’’ zei Vinexzoon en jammerde toen verder. ,,En Sinterklaas dan? Die hoort alles.’’

Waarop het huilen hysterisch van toon werd. Ik schraapte mijn keel en besloot hem te verlossen: ,,Sinterklaas bestaat niet. Het is een verkleed iemand en wij kopen de cadeautjes. Dus daar hoef je je al helemaal niet druk om te maken.’’ Vinexzoon met een gezicht als een zonnetje dat achter een dikke regenwolk vandaan komt: ,,Dat dacht ik eigenlijk al.’’

Schaartjes
Begin oktober 2010: Mijn meervoudig begaafde gebroed knipt een stapel speelgoedboekjes aan gort om beeldende verlanglijsten aan elkaar te Pritten. Vooral Vinexdochter (2,5) ging er vol in, wat tante S. toch niet zo’n goed idee vond en het schaartje afpakte. Dit tot grote woede van Vinexdochter, die vervolgens een plaatje van een schaartje in de speelgoedfolder aanwees en gilde: ,,Die! Die!’’

Dieuwertje Blokshow
Woensdag 10 november: Het Sinterklaasjournaal begint. Geen enkele actualiteitenrubriek dicteert zo de sfeer in ons gezin als de Dieuwertje Blokshow. Heeft het Vinexvrouwtje normaliter al haar overtuigingskracht, tot snoepomkoping aan toe, nodig om haar kinderen uit hun kinderopvanginstellingen los te weken. Nu hoef ik alleen maar op gedragen toon ‘Sinterklaasjournaal’ te zeggen en ze stuiven met de herfstwind in de rug naar huis.

Het lijkt erop dat de bedenkers van het SK ieder jaar vileiner uit de hoek komen. Met als absolute hoogtepunt de uitzending van deze woensdag. DE PAKJESBOOT WAS ER AL!!! Hoe kunnen ze? Normaliter is jonge ouders nog een acclimatiseerperiode van drie dagen gegund. Maar nee hoor, alsof de druk op jonge gezinnen nog niet hoog genoeg is, komt die schuit volop in beeld. Even overwoog ik Vinexzoon 2 erop te wijzen dat de zon scheen in het Sinterklaasjournaal en dat alle bomen nog vol in het groen stonden. Maar ik zweeg.

De zee en de A2

2010-11-23T04:56:00.000-08:00

Afgelopen herfstvakantie, die wij doorbrachten in Kijkduin, kwam ik rond middernacht met het slaapkamerraam open tot het volgende minigedicht: ,,Liggend in bed klinkt het ruisen van de zee niet veel anders dan het geluid van de A2.’’

Het geluid van rollende golven leek verbazingwekkend veel op dat van de vrachtwagens en auto’s, die 24 uur per dag hemelsbreed een paar honderd meter van mijn slaapkamerraam thuis vandaan, voorbij razen. Bij oostenwind klinkt de snelweg als een zuidwester storm op zee. Ik besloot me te ergeren aan de zee. Die hoort niet als hardrijdende auto’s te klinken.
Had ik dat niet besloten en had ik genoten van het geluid van het wassende water, dan zou ik nu ook moeten genieten van het geluid van de snelweg. En dat wil ik niet.

Lou mijn rij-instructeur
Ach ja de snelweg. ,,Daar moet je snel weg,’’ zei Lou mijn rijinstructeur in Rotterdam ooit. Lou zei ook: ,,Zie je daar dat spuitertje bij je achterruit? Nou over spuiten hoef ik jou niks te vertellen want jij hep een vriend.’’ Ik slaagde in een keer voor mijn rijbewijs.Op de snelweg kwam ik daarna zelden. Ik heb het niet zo op autorijden.

De snelweg. Plek van de vaart erin. Onlangs viel er een brief op de mat. Rijkswaterstaat nodigde mij uit voor een informatiemarkt over de tijdelijke verbreding van de A2. Ik ging er heen met het Vinexmannetje. We waren benieuwd welke zwaarwegende redenen de overheid had, om in tijden van crisis 30 miljoen euro uit te geven aan een probleem dat al jaren bestaat (files) en dat over twee jaar zou zijn opgelost (dan gaat de tunnel toch open).

Dries
In het informatiecentrum Leidsche Rijn stonden vele mannen met badges op met daarop namen als Dries. Aan de informatiepanelen hadden ze allemaal kaarten opgehangen met daarop het betere Spirographwerk. Tientallen lijntjes krioelden vlak naast elkaar op het papier. Ik begreep er helemaal niks van en had het gevoel dat er verwarring werd gezaaid.

We vroegen: ,,Waarom kan de tunnel niet open?’’ Ze zeiden: ,,Dat moet u aan die man in dat rode jasje vragen?’’ ,,Als de snelweg niet wordt verbreed dan vreest u sluipverkeer. Waar dan precies?’’ Ze zeiden: ,,Dat weten we niet.’’ ,,U zegt; de kosten van de verbreding zijn lager dan de baten. Hoeveel zijn de baten dan?’’ Ze zeiden: ,,Dat weten we niet.’’ Na anderhalf uur van het colbertje naar de muur te worden gestuurd, geloofde ik het wel en fietste naar huis. En besloot me niet meer te ergeren aan de snelweg

De mentaliteitskwestie van de asomobilist

2010-11-17T02:13:00.000-08:00

Hoe goed de Vinexontwerpers ook hebben nagedacht over onze straten en pleinen, steeds vaker blijkt dat de plannenmakers 1 factor over het hoofd zagen en dat is; de asociale mensch,

Flitsch
De asociale vekeersmensch (m/v) rijdt altijd in een flitsch voorbij. Leg een drempel neer en hij zal er over de stoep langs rijden. De asomobilist parkeert zijn auto zo dicht mogelijk bij zijn bestemming. Of hij daarbij op een stoep staat, een nooduitgang blokkeert of bakfietsmoeders de weg naar huis verspert, zal hem/haar worst wezen. Wie de asomobilist aanspreekt krijgt dingen te horen als ‘zeik niet, ik heb het druk, ik moet naar mijn werk’ en ‘Had je wat? Ik zoek je thuis wel op!’. De asomobilist geneert zich niet om deze verschrikkelijkheden in bijzijn van kinderen te uiten.

Schaamteloos
De asomobilist is schaamteloos. Een Vinexvader vertelde: ,,Ik had mijn fiets op de stoep voor de school gezet, toen er iemand in een BMW aankwam en uitstapte. Deze persoon tilde mijn fiets op en zette deze weg. Ik zei: wat doe jij nou?. De asomobilist zei: ,,Ik wil mijn auto hier parkeren.’’’’

Onlangs kon ik als bezorgde vinexburger op een koffieavond bij verkeerswethouder Lintmeijer samen met mijn medeverkeersstrijders mijn bezorgdheid uiten over gevaarlijke verkeerssituaties in Leidsche Rijn.

Onthutst gaven wij burgers toelichting op de verkeersmisstanden in onze vinex. We riepen dingen als ‘er zou hier een zebrapad/stoplicht/verkeersbord/poltieagent’ moeten komen. Dat luchtte op zeg. Klagen bij de autoriteit. Maar het genot was van korte duur.

Lastercampagne
Want ik realiseerde me. Een asomobilist maalt niet om borden en regels. Het is zoals de wethouder het zo mooi formuleerde ‘een mentaliteitskwestie’. De oplossing? Ik pleit bij deze, voordat we weer duizenden euro’s uitgeven aan drempels, paaltjes en borden, voor een lastercampagne in combinatie met een spaaractie.

Wie voor 50 meter lopen een auto pakt en die bij de school op de stoep parkeert, mag belachelijk worden gemaakt. Dat doen we tegenwoordig ook op televisie met mensen die vals zingen. Dat belachelijk maken kan in de vorm van briefjes onder de ruitenwisser met teksten als ‘van 50 meter lopen is nog nooit iemand doodgegaan’ en ‘van autorijden krijg je een dikke kont’.

De politie maakt al jaren mensen belachelijk met haar Niks erin Niks Eruit flyers en vlaggen en dat heeft wel geholpen.
Kinderen die lopend of fietsend naar school komen worden officieel cool. Zij dragen rubberen armbandjes met teksten als ‘Rainsurvivor’ en ‘Not out of sugar’. Ook kunnen ze Verkeersflippo’s/dugans’s/poppetjes/webbies/handjes verdienen. Ik brom het u, dat het zal helpen.

Zomerrestjes

2010-11-08T02:27:00.000-08:00

Terwijl het douchewater over mijn witte nieuwbouwtegels het doucheputje instroomt, inspecteer ik mijn voeten. De Birkenstockafdruk op de bovenkant van mijn voeten is nu bijna vervaagd. Het vel is overal weer bijna even wit. Het kruis van de zomer van 2010 is er af.

De nagels van mijn twee zijtenen links en rechts hebben hun oorspronkelijke blanke kleur weer aangenomen. Op de zes binnenste tenen kleven nog restjes roze nagellak. Weken ben ik al bezig om de zomer op te ruimen. De natuur draait gewoon de knop om, laat al haar groen verbruinen en er af vallen, maar hier in huis gaat dat niet zo vanzelf.

Opblaasbadje
Het begint met het opblaasbadje dat eerst weken groen staat te worden in de tuin, want je weet maar nooit. Vervolgens kiep je het toch maar leeg. En dan waait het weer weken lang door de tuin heen en weer. Dan is meestal mijn man het spuugzat, laat het leeglopen en gooit het in deplorabele staat in de schuur, die veel te klein is voor de standaard vinexgezinnen, waarvan veel mannen een fietshobby hebben.

Uiteindelijk zal ik volgend jaar mei beschaamd en schichtig om mij heen kijkend het vieze opblaas badje in de ondergrondse vuilcontainer proppen om voor tien euro een schoon exemplaar te kopen, omdat ik eigenlijk heel erg lui ben. Ik zal tegen mijn man liegen: ,,Ja hij was lek en er was nergens meer zo’n stukje plastic meer om het mee te plakken.’’ En hij zal er verder geen vragen stellen.

Wintervingers
Ook op onze afzuigkap was het tot afgelopen donderdag nog zomer. Terwijl ik naar het bladerdek in mijn tuin keek, besloot ik de drie flessen zonnebrandcreme van de afzuigkap te halen en in de vuilnisbak kieperen. Een dezer dagen zal mijn man zijn tube vaseline er weer op zetten tegen de kloven in zijn wintervingers.

En terwijl de zonnebloemetjes in de boomspiegel voor mijn huis nog voor mooi weer spelen, heb ik inmiddels ook maar het kratje met de standaard voorraad handdoeken en tuinzwembroekje maar opgeruimd. Enter de mutsen, sjaals en handschoenen.
Als kleuter leer je al over de seizoenen. Dus je kunt als volwassene niet zeggen ‘ik wist het niet.’ En toch elk jaar word ik weer overvallen door de dag dat je in het donker wakker word en er wolkjes uit je mond komen als je buiten ademhaalt. Kon het toch niet altijd, maar wel langer zomer zijn.

Latte macchiato in de brouwerij

2010-11-01T13:19:00.000-07:00

,,Doet u mij maar een latte macchiato,’’. Ik kan het niet geloven dat ik op een gewone donderdagochtend deze zin uitspreek, zomaar in de vinex. Ik zit in Panino di Pino, een stijlvolle Italiaanse broodjeszaak in het nieuwe winkelcentrum van Vleuterweide. Mijn laptop staat voor me op een superstrak glinsterend zwart stenen tafeltje. Hoe urban is dat? Uit de speakers schalt een mijn onbekende ietwat schreeuwerige Italiaanse zanger. In de vitrines staan bloedmooie gebakjes te pronken, waar ik maar vanaf blijf. Zielsgelukkig ben ik dat ik niet niet meer naar de stad of Maarssenbroek hoef te fietsen/bussen voor een barbieroze HEMA-ordner en alfabetische tabbladen.

Skaileren bank
In de hoek op de witte skaileren muurbank zitten vier vrouwen. Ze kletsen en bespreken de vangst van de dag die ze uit plastic tasjes opdiepen. Naast mij bespreken twee overhemden een zakelijke kwestie. Ik kan er geen touw aan vast knopen. Ik hoor woorden als supplier, waymaker, way out, mindset en peanuts, maar wat nu hun corebusiness is? Daar ben ik na een half uur nog niet achter.

Aan de andere kant van het dikke winkelglas grijpt een blonde moeder, wier geduld op is, haar 1 turf hoge dreumes vinnig onder de arm. Gillend en spartelend voert ze het ventje af. Op de klok is het nog maar 10.44 uur in de ochtend. De dagen van vinexmoeders zijn soms eindeloos lang.

Parade van buggies
De parade van buggies en kinderwagens is indrukwekkend. Speentjes zullen hier zonder meer het meest gevonden voorwerp blijken. Over 16 jaar laten de hangdreumessen van nu, hier net zo makkelijk hun peukies op de sfeervolle kllinkers vallen. Dit terwijl ze lusteloos over het stuur van hun scooter hangen en met hun hand over hun puistjes strijken.

Even verderop in het winkelcentrum staat een grote krantenmolen voor de kantoorboekhandel van Alex Vischer. Alleen al de mogelijkheid dat ik, als ik dat zou willen, Le Monde of The Wallstreet Journal kan kopen, voelt als een kleine bevrijding. De vinex is eindelijk de wipkip voorbij.

Kanonnen en ballonnen
Het is vreemd. Ineens was het winkelcentrum open. Dat gebeurde met kanonnen, ballonnen en mannen in pakken die zware woorden spraken als ‘een winkelcentrum met allure’. Nu denk ik bij allure meer aan steden als Londen en Parijs en niet aan winkelcentrum Vleuterweide. Maar toch.

De mensen lopen hier alsof ze nooit anders hebben gedaan. De broodjes worden gesmeerd alsof het al jaren zo gaat. De mensen zeggen elkaar gedag, bedankt en tot ziens. Er is contact, er wordt geglimlacht. Er is eindelijk leven in de brouwerij.

Moeite doen voor iets

2010-10-26T06:42:00.001-07:00

Moeite doen voor iets

Afgelopen donderdag deed ik twee maal een verwoede poging om telefonisch in contact te komen met het lokale vinexzwembad Fletiomare Maar nadat ik twee maal twintig minuten door een computermevrouw aan het lijntje was gehouden met de vraag of ik nog een ogenblik van mijn geduld wilde afstaan, beantwoordde ik deze vraag uiteindelijk met nee. Graag had hier geschreven: witheet knalde ik de hoorn er op. Maar in werkelijkheid drukte ik gelaten op het uitknopje van de dect telefoon.

Om toch antwoord op mijn vraag te krijgen, namelijk wanneer Vinexzoon 2 eindelijk met zwemles mag beginnen, fietste ik naar het zwembad toe (overal waar je een kind op wilt doen zijn giga wachtlijsten). Aldaar kon de dame achter de balie, mijn vraag niet beantwoorden. Ze schoof mij een emailadres toe. En ik dacht ‘AAARG’ en zei ‘dank u wel’.

Wachtlijst
Elf maanden staat onze bruinoog met de lange haren al op de wachtlijst. ,,Na tien maanden, roepen we hem op,’’ zo verzekerde de dame achter de balie mij vorig jaar december. Maar nu liggen de pepernoten alweer in de winkel en is er nog steeds geen plek.

Het Vinexvrouwtje begint hem nu toch wel een beetje te knijpen. Kijk, ik ben natuurlijk niet voor een zwemgat te vangen. Vinexzoon zit, net als onze halve waterrijke wijk al lang op zwemles, in Maarssenbroek, waar de wachttijden aanzienlijk korter zijn dan in Utrecht. In de zomervakantie gingen we zelfs drie keer per week. De Jamin voer er wel bij.

Bisonbad
Onlangs plofte er echter een hele nare brief van het Bisonbad in de brievenbus. ,,Wij gaan ons zwembad afbreken. Vanaf 1 januari kunt u verder met zwemles in Breukelen.’’ Als bewust autloze burger (BUB) met een chronisch tijdgebrek was ik hier niet blij mee.

Bovendien is de hele zwemles gang van zaken een slag in het gezicht van iemand die lijdt aan chronische verdrinkingsangst. Een syndroom waar al mijn buren, bezitters van ‘eigtentijdse grachtenpanden aan een sfeervolle haven’ en ouders van kleine kinderen aan lijden.

De angst is heftig. De eerste keer dat ik de brandweer hier in de haven in duikpakken bezig zag, kon ik meteen aan de defibrilator. Godzijdank waren ze aan het oefenen. Achteraf vind ik dat bij de koop van een ons huis op het Eilandenrijk een gegarandeerde plek op zwemles op vierjarige leeftijd inbegrepen had moeten zitten. Dan had ik me een stuk minder genaaid gevoeld als ieder jaar de aanslag voor de onroerend zaakbelasting in de bus valt.

Uit het Vin(ex)leven gegrepen

2010-10-14T05:35:00.000-07:00

,Nee, hij kan maar een keer in de twee weken komen voetballen, zijn vader, mijn ex wil hem niet naar voetbal brengen.’’

,,Zou je hem in een ander team willen indelen? Ik ben gescheiden en ik wil mijn ex niet tegenkomen op het voetbalveld.’’

,,Ja, zij is zwanger van de tweede, nee niet van hem, van een collega, ja ze gaan uit elkaar. Sneu ja, de oudste is net twee. Het huis staat te koop, nee dat raken ze niet kwijt nu.’’

,,De nieuwe vriendin van mijn vader is klein, dik en lelijk.’’

,,Hee, ben jij heel erg afgevallen? Wacht jij bent heel iemand anders. Haar nieuwe vriend? Waar is haar dochter dan? Die woont nu bij haar vader.’’

,,Ja, we vinden het echt heel lullig, dat we dit nu een week voor jullie bruiloft vertellen, maar we gaan uit elkaar. Het ging niet meer. Hij vindt het wel best ‘s avonds op de bank, maar ik wil meer.’’

,,Nee heerlijk, joh, ik ga stappen het hele weekend. Ja, ze is bij haar vader dit weekend. Heerlijk dat co-ouderschap.’’

,,Mijn man komt niet meer helpen met de training. We liggen in scheiding.’’

,,De reden dat er een arrestatieteam bij u door de straat liep, lag in de relationele sfeer.’’

,,Het huis wordt binnenkort geveild, zij is er nu ook uit getrokken.’’

,,Ze hebben het nog wel geprobeerd een keer, maar inmiddels woont hij toch met iemand anders samen.’’

,,Waar moeten M. en V. dan straks wonen als hun ouders zijn gescheiden?’’

,,Ik haat de nieuwe vriendin van mijn vader.’’ ,,Hij wil een penthouse gaan kopen, maar wat moet hij daar met twee kleine kinderen? Maar ja, ik heb er niks meer over te zeggen.’’

,,Hoe kan hij nou alles zomaar achterlaten?’’

,,Ja ze heeft iets met een collega. Ze stond in steeds kortere rokjes op het schoolplein.’’

,,Ze woonden hier net een paar weken en ineens was zij weg.’’

,,Nee de kleren van de kinderen wast hij niet. Ik krijg altijd een vieze zak terug.’’

,,Ja, op school, zijn ze ook al druk bezig met zijn gedragsproblemen.’’

,,Goh, gaan zij nou ook al uit elkaar?’’

,,Ik heb ze nog nooit zo lang hoeven missen. Ze gaan drie weken met hem op vakantie.’’

,,We eten nog wel vaak samen.’’

,,Ik zie hem nooit meer op het schoolplein.’’

,,We hebben hulp gezocht bij een pedagoog voor haar.’’

,,Hij heeft veel gehad aan de gesprekken bij de psycholoog, het gaat weer veel beter op school.’’

De pakketjesindustrie

2010-10-11T12:01:00.000-07:00

Kort kort geleden toen de Rode Winkelmuur nog niet af was en winkelcentrum Parkwijk nog nagenoeg onbereikbaar was per fiets, vergde het regelen van een geschikt verjaadagscadeau voor geliefden nog niet mee. Dieptepunt was toen ik mijn beste vriendin voor haar verjaardag een ovenschaal, een pak lasagnabladeren, een zak voorgesneden Italiaanse groeten en een pond gehakt gaf. Dit geschenk was geheel samengesteld uit het aanbod van de Nood Albert Heijn, de toen nog enige winkel in de wijde omtrek anno 2006.

Ok, er was nog een inmiddels alweer opgedoekte zonnestudio die ook sloerieuze bikini’s verkocht. Maar gek genoeg vonden die geen gretige aftrek onder de doorgaans net bevallen moeders hier in de vinex.
Het was in die tijd dat ik en mijn vele mede-vinexianers en masse aan het webshoppen sloegen. Want om op je vrije dag een kinderwagenexpeditie met lijn 39 te ondernemen naar de onvolprezen shoppingwalhalla’s Bisonspoortniet of Hoog Catharijne?
Mwoah.

Luiers
Inmiddels kwamen in willekeurige volgorde de volgende zaken ons huis binnen via jongemannen die veel te hard rijden in witte bestelbussen: 2 kinderfietsen, voetbalschoenen, yoghurtrozijnen, stapels boeken, een inmiddels verstofte crosstrainer, levensmiddelen, een buggy, een autostoel, kilo’s rompertjes, luiers, voordeelverpakkingen billendoekjes, fototoestellen, een computer, een toner voor de printer, Wehkamp moedervriendelijke bikini’s, een laptop, een Iphone, alle Sinterklaascadeautjes en ga zo maar door.

Er zijn dagen geweest dat ik heb overwogen om hier een logistiek centrum op te zetten voor al die vinexbezorgingen. Want, als thuiswerkende fleelancert, willen de bezorgers hun waar altijd bij mij kwijt terwijl al mijn buurvrouwen en mannen op kantoor koffie zitten te drinken.

En ze bellen altijd net aan als je boven een warme verse dampende luiers staat. ,,Nee, natuurlijk, ik kom er aan. Luister baby, even blijven liggen op de commode, ik ben over vier trappen weer terug.’’

Mobiliteitsgroei
Sinds de komst van de winkels in de Wall en mijn eigen mobiliteitsgroei (kleine kinderen worden vanzelf groter) is mijn shopping-actieradius de afgelopen twee jaar aanmerkelijk gegroeid. Mijn webshopfrequentie is navenant gedaald.
En in sommige gevallen is dat ook wel prettig. Het is fijn om een apparaat eerst aan te raken wat je dagelijks gaat gebruiken of een broek te passen om te kijken of hij niet genant diep in je bilspleet kruipt. Toch heb ik het webshoppen niet geheel afgeschaft. Voor emotieloze aankopen zoals 20 opbergkratten surf ik nog steeds naar Hema.nl.

Dit artikel verscheen eerder in het AD/UN

Mevrouw tietenbal

2010-10-10T12:30:00.000-07:00

Hoe hard je ook je best doet om van je kinderen eerlijke hardwerkende en beschaafde Nederlanders probeert te maken. Er zijn van die dagen waarop je er achter komt dat je nog een lange, een hele lange weg te gaan hebt.

Daarbij het ik een ernstige handicap als het om het onbehoorlijke gedrag van mijn kinderen gaat. Het werkt op mijn lachspieren. De vraag is hoe lang andere mensen hem nog grappig zullen vinden. Ik vind namelijk heel erg veel grappig. Ook als mijn man het al lang niet meer grappig vindt, zit ik nog steeds te schudden van het lachen. En daarmee ben ik bepaald niet de gezaghebbende ouder die ik graag zou willen zijn.

Ze spreken mijn man altijd keurig aan met papa, maar ik heet mevrouw Tietenbal of juffrouw Rodeostier.
Mijn tieten zijn sowieso veelvuldig onderwerp van gesprek. ,,Jij hebt echt hele dikke tieten,' zeggen ze dan. En dan moet ik keihard lachen want na 35 jaar ben ik nog steeds blijven steken op 80B.

Een tijdje terug. We stoeien in de tuin. Mijn kinderen trekken mijn rok naar beneden, ik moet lachen. Daarna trekken ze mijn onderbroek naar beneden en ik stik van het lachen. En ook mijn twee zonen lachen als bezetenen. Mijn man maakt een foto. Ik ga nu helemaal dood van het lachen. Nee, die krijgen jullie dus niet te zien.

Mijn kinderen laten een boer, en ik moet lachen. Een scheet aan tafel. Ik kan er gewoon niks aan doen. Vooral van die ronkende die heel lang duren en ik zit te lachen. Vanmiddag was er een fotograaf bij ons bezoek en Vinexzoon 2 roept: zal ik mijn piemel laten zien? Lachen.

Hoe het komt weet ik niet? Mijn vader zei vroeger wel heel vaak 'trek eens aan mijn vinger'.

Vinexkrakers

2010-10-01T02:14:00.000-07:00

De stad rukt op naar de vinex. Een paar jaar lang leefden wij hier in de illusie dat we de stad waren ontvlucht. Maar op het moment dat je een beteuterde vader aan het eind van de ouderavond tevergeefs naar zijn motorscooter ziet zoeken, weet je wel beter. Ook de moederfietsen met gemiddeld 2.0 kinderzitjes zijn de laatste tijd mateloos populair bij stelende sukkels, evenals ingebouwde navigatiesystemen in jonge Volkswagens.

Euroshopper bier
En dan zijn er ook nog krakers neergestreken in de vinex. Maar die zijn leuk. Ik ben bij ze op bezoek geweest en ze zijn echt heel erg lief en ja ze drinken Euroshopper bier. De krakers zitten in een verlaten boerderij aan de Hof ter Weijdeweg.
Kraker Luuk is een voorbeeldig gastheer. Hij leidde me uitgebreid rond in de boerderij. terwijl hij een goed betoogd gastcollege verzorgde over de verdorvenheid vinexboerderijenspeculatie. Ik kon zijn standpunten alleen maar beamen.

Postcode Loterij
De boerderij staat te koop, vertelde Luuk, maar is alleen voor Funda Gold Members te vinden op internet. De vraagprijs is van een Postcode Loterij-achtig geluksbedrag. Kortom uit niks blijkt dat de projectontwikkelaar concrete plannen heeft voor de boerderij en de stallen terwijl er hier toch een latente behoefte bestaat aan bijvoorbeeld een pannekoekenpaleis.
De keuken van het bouwval is eigenlijk de enige plek, die nog fatsoenlijke staat verkeert. De Gaggenau grillplaat werkt bijvoorbeeld nog. En door die korenblauwe jaren negentig keukenkastjes moet je gewoon heen, sprak de makelaar in mij.

Lekkages
Maar boven begint de RTL4woensdagavondwoonnachtmerrie. Lekkages hebben op meerder plekken in het schuine plafond vieze bruine gaten gemaakt. Ik dacht aan de moeders van Luuk en zijn vrienden en wat zij van hun idealistische kinderen in dat vochtige vieze bouwval zouden vinden. Luuk: ,,Inbrekers hebben de cvketel uitgesloopt, dus het zal wel koud worden straks.’’ Ook de waterleidingen zijn daarbij met grof geweld doorgezaagd. Ik durfde niet te vragen waar de krakers nu poepen en plassen.

Imac
Luuk had zijn slaapmatje in de voorkamer zonder gordijnen uitgerold en uit zijn Imac klonk harde muziek. Ik kon het niet laten en zei: ,,Denk je er wel om dat je de deuren op slot doet. Je kan zo’n dure computer hier niet zo in het zicht laten staan.’’
De krakers willen zelf boven gaan wonen, maar de grote balzaal aan de achterkant van de boerderij willen ze openstellen voor wijkactiviteiten; een beetje iets met kunst, cultuur en gezelligheid. En ze willen de boerderij opknappen. De moed zonk me in de schoenen toen ik de scheuren in de buitenmuren zag.

Het is druk op de zaak

2010-09-28T12:14:00.001-07:00

Zoals trouwe lezers van mijn blog weten, run ik naast mijn journalistieke werk, voor het grootste deel van mijn tijd een bedrijf met drie werknemers. Gisteren was het weer een afschuwelijk drukke dag op de Zaak.

's ochtends konden mijn vrouwelijke collega en ik meteen al in de touwen. Een collega van een hele andere afdeling is woensdag jarig, maar wie draaien er weer voor op om de cadeautjes te halen? Juist ja de vrouwen. Terwijl de mannen gewoon doorgaan met hun werk.

Menselijk aspect
Gelukkig is er genoeg budget op mijn afdeling voor dit soort activiteiten. Daar zorg ik wel voor. Het menselijke aspect is key in mijn leiderschapsstijl. Dus daarom gingen we meteen ook maar even op bezoek bij een zieke collega en zijn manager. Een stukje support zie ik als een belangrijk onderdeel van mijn werk.

Deze collega manager, die ook een fulltime baan erbij heeft als juridisch medewerker, zat er wel even doorheen na een doorwaakte nacht op de zaak. Zij is ook echt zo'n supermanager die tot het gaatje gaat om haar werk perfect te doen. Zelfs als haar collega moet overgeven blijft ze er de hele nacht bij.

Duo-collega
Ook als is die collega al tien jaar bij de zaak en weet hij hoe de hazen lopen. En is, bovendien de duo-collega van deze manager er gewoon van de een op de andere dag er vandoor gegaan met een andere gezinsmanager, zonder een normale overdracht.

Hij belde op een avond naar de zaak dat hij niet meer kwam. Hij nam ontslag, liet zijn levenswerk achter. Hij bekommert zich weinig over de gevolgen op die afdeling van zijn vertrek. Mijn collega-manager van die andere afdeling mag nu in haar eentje grofweg twee keer zoveel werk doen als eerst. Dat doet ze ontzettend goed en moedig. Maar er zijn maar weinig mensen die dat zien.

Enfin om 14.00 uur moesten we weer bij een meeting zijn op het Centrale Bedrijfsplein waarbij ik onder hoge druk een aantal fundamentele besluiten moest nemen over het verloop van de rest van de dag. We namen een stagiaire mee naar huis. Ik voorzag de collega's snel van een paar essentials (snoep en drinken) waardoor ze weer verder konden met hun werk en ik ook vooruit kon werken, omdat ik wist dat het een latertje zou worden. Gelukkig was de collega die het langst bij me werkt, zeer attent. Hij nam het vitaminetarget voor zijn rekening en fabriceerde van sinasappels bananen, aardbeien en yoghurt een powerdrink.

Ik begon meteen met het schillen van 1 kilo spruitjes en aardappelen voor zeven personen, omdat ik om 1700 uur alweer in het zwembad moest zijn in het kader van het Persoonlijk Ontwikkelings Plan van mijn collega die al vijf jaar bij de Zaak is.
De senior manager die mijn andere twee collega's zou overnemen in die tijd, was ziek geworden. Dus ik moest ook een paar taken van haar waarnemen. Daarnaast moest de stagiaire weer terug naar zijn afdeling en daar hoort ook altijd even een goede overdracht bij. Kortom een hoop verschillende lijnen en processen deze dag tegelijkertijd. Daarnaast is de junior collega momenteel in opleiding voor haar zindelijkheidsdiploma en dat brengt ook veel (dweil)werk met zich mee.

Maar een goede planner komt de werkdag goed door. Ik droeg mijn zaken netjes over aan de Senior Manager. Reed naar het zwembad en was buitengewoon te spreken over de vorderingen van mijn collega. Thuisgekomen had ik vijftien minuten de tijd om te eten. Toen moest ik weer naar mijn andere baan als barkeeper bij een voetbalvereniging.

Op pad met het IVN

2010-09-26T12:33:00.000-07:00

Vandaag heb ik voor het eerst in mijn leven een IVN-wandeling gemaakt. De (kinder)wandeling stond in een klein berichtje aangekondigd in het huis aan huisblad. Tegenwoordig heb ik niet veel nodig om op pad te gaan in Leidsche Rijn. Als er iets te doen is, ga ik er alleen al heen, OMDAT er iets te doen is. Al was het een twirldemonstratie door thuisblijfmoeders geweest, dan had ik vandaag op de voorste rij zitten klappen.

Bergwandelen
Enfin de wandeling. Ik twijfelde of ik mijn bergwandelschoenen aan moest doen, maar dat leek mij behoorlijk belachelijk aan gezien het feit ik geen bergen verwachtte tijdens deze tocht. Eenmaal aangekomen bij de verzamelplaats viel ik toch behoorlijk uit de toon op mijn appelgroene Puma's; fleece and profielschoenen all over the place. Ook waren er flink wat vinexmoeders die op hun mooiste suede laarzen waren gekomen in de laatste gebreide laagjesmode; een soort openhaardlook uit een woontijdschrift. Van die vrouwen op wie interieurtechnisch en hightlighthaartechnisch niks aan te merken valt.

Mijn vooroordeel dat geen mens nog op IVNwandelingen af komt werd ook meteen keihard de vinexklei ingestampt. Bijna 100 volwassenen en zo'n beetje al hun 2.3 kinderen stonden braaf te wachten tot de gidsen ons door de krochten van het grootste nieuwbouwpark ooit zouden loodsen.

Massarecreatie
Het woord massarecreatie drong zich aan mij op en al snel bekroop mij een gevoel van spijt. Was ik maar alleen de struiken ingedoken op deze stralende zondagmiddag. In de natuur kom je pas tot rust als je alleen bent. En nu moest ik naar het geklaag van een meewandelende middelbare vrouw luisteren dat er pas een grote speeltuin in Leidsche Rijn kwam, nu HAAR kinderen al op de middelbare school zaten terwijl ZIJ degenen waren die die speeltuin hadden aangevraagd. Ondertussen vertelde de gids wat over de plantjes, de bloemetjes en de bijtjes, wat dan wel weer leuk was.

De kinderen, twee stuks, had ik achtergelaten bij een feitelijk volstrekt vreemde vrouw, die mijn telefoonnummer niet eens had. Laat staan dat mijn kinderen mijn telefoonnummer kenden. Dit bedacht ik pas toen de volwassenenwandeling halverwege was en ik mijn zoons in hun groepje godzijdank ongedeerd tegenkwam. Vinexzoon 1 had al flink was herfstobjecten verzameld in zijn plastic tas. Zo had hij al het halve grindpad ingeladen en zei: ,,Ja we moeten ook straks grond hebben in onze herfststal.''

We 'oh'-den en 'ah'-den dat het park zo mooi en groot werd en leerden dat je van wilde chichorei, een paars bloemetje, surrogaatkoffie kon maken in oorlogstijd of eigenlijk nu ook wel. Na anderhalf uur was de wandeling afgelopen. Een ontstellend groot deel van de mensen vertrok zonder de gids een vrijwillige bijdrage te schenken. Uit plaats vervangende duwde ik een briefje van vijf euro in haar hand. Vinexzoon 1 zette op de fiets naar huis zijn meest boze gezicht aan. ,,Ik vond er niks aan en dit gaat dus allemaal van mijn speeltijd af.'' De volgende keer gaan we maar zelfstandig het park in.

Donderdag

2010-09-23T07:35:00.000-07:00

Donderdag is de dag dat mijn vinexbedrijf begint te wankelen.
Donderdag is de dag dat ze 's ochtends de dekens over hun hoofd trekken en dingen zeggen als 'mama ga weg'
Donderdag is de dag dat Vinexzoon 1 meteen languit op de grond gaat liggen jammeren dat zijn benen het niet meer doen.
Donderdag is de dag dat ik hem dan aankleed, onderbroek, sokken, hemd, shirt en broek
Donderdag is de dag dat ze eerst even een kwartiertje bij je op schoot moeten zitten en je samen stil bent
Donderdag is de dag dat ik een kind van 20 kilo de trap aftil
Donderdag is de dag dat er altijd wel een kind of twee zit te huilen aan de ontbijttafel
Donderdag is de dag dat je als moeder niet zeurt over eerst hartig dan zoet
Donderdag is de dag dat ik volle bekers melk wegspoel in de gootsteen
Donderdag is de dag dat de meesters en juffen van de BSO en de creche het waarschijnlijk ook even niet meer weten
Donderdag is de dag dat ik een groot pak poffertjes in een pan gooi en mijn kinderen extra veel knuffel

Want de vermoeide mens is onmachtig.

Het gebrek aan voorzieningen (deelzoveel)

2010-09-22T00:05:00.000-07:00

Wonen in een nieuwbouwwijk heeft een hoog ‘belofte’-gehalte. Een van die nog steeds niet ingeloste beloftes is de bouw van ons winkelcentrum Terwijde. Op de plek van het toekomstige shoppingwalhalla staan vooralsnog een paar ultra-schattige Shetlandpony’s in een snoezig weitje te grazen. Hoe schilderachtig.

Wonderspons
Verder kun je bij de naastgelegen boerderij, je caravan stallen. Maar even naar de Blokker voor een Wonderspons, dat zit er nog steeds niet in. De vraag is overigens hoe erg dat eigenlijk is? Dat er niks is hier, heeft ook wel wat rustgevends. Een mening die nagenoeg niemand met mij deelt hier. De meeste mensen worden pas rustig als ze kunnen winkelen.

Het winkelcentrum had er volgens de glossy folders en diverse gemeentelijke schrijfsels in 2007 moeten staan. De laatste prognose is, dat het 2013, wordt, misschien. Tot die tijd hebben wij hier in Terwijde een nooddoos van de Albert Heijn alias de buurtmonopolist en een, schrikt u niet, een mobiele marktstrook.

Betonplaten
De marktstrook is een rij betonplaten (die overigens ook als fiets/scooterpad fungeert, waardoor ik al eens bijna ben doodgereden toen ik de Vleutense snackmobiel verliet met een kaassoufle) neergelegd op het tochtigste en vochtigste stuk van Terwijde, waar ‘ambulante handel’ mag plaatsvinden. De gemeente legde de strook aan om het gemis van het beloofde winkelcentrum te compenseren; een goedmakertje op de winderige vinexvlakte.

Ondernemers
Ondernemers die hier een dag in de week staan weg te waaien, betalen 330 euro per kwartaal, exclusief precariorechten, voor hun standplaats. En dat wil, zo jammerde mijn brooddealer van het Stoepje, niet echt meer uit. Op de markt in Amersfoort, waar hij op donderdag staat, betaalt hij zelfs minder voor zijn vergunning. In ruil daarvoor heeft hij wel de hele dag klanten en de beschutting van een oude stad. Dit in tegenstelling tot de vinex, waar hij het vooral tussen 8 en 9 knetterdruk heeft en dan ook alleen als de zon schijnt en de poolwind is geluwd.

Mijn reuzeroomboterkrentebollenleverancier twijfelt. Hij ziet groeipotentie in de vinex. Maar de loop zijn kant op stagneert. De kaasboer is al afgetaaid. De groenteboer en de bloemenman twijfelen. En ik baal ervan dat mijn bakkertje waarschijnlijk vertrekt. Ten eerste omdat ik nog niet genoeg Stoepjezegels heb gespaard voor de rubberen roeiboot. Maar ook omdat mijn preferred supplier van Natte Keek meer verkoopt dan alleen maar brood. Als wij klanten met z’n allen in de regen bij hem schuilen onder zijn zeil, hij zijn brood snijdt en wij op een van hem gekregen koekje kauwen en gezellig babbelen, dan ervaar ik iets wat ik zelden spontaan aantref in de vinex. Bestuurders noemen dat gevoel met een mooi woord ‘sociale cohesie’.

Dit artikel verscheen op 21 september in het AD/UN
UDATE: Gisteren heeft mijn bakker bekend gemaakt dat hij volgende week voor het laatst komt. Als ik brood wil kopen moet ik dus altijd naar Albert Heijn of minimaal een kwartier fietsen. Deze maand wonen we vijf jaar in Terwijde. De eerste huizen werden hier in 2003 al opgeleverd.

Zoeken met google

2010-09-16T02:26:00.000-07:00

Eens in de zoveel tijd kijk op google analytics hoe mijn lezers op mijn blog komen. Welke zoekwoorden gebruiken ze om vervolgens op www.vinexvrouwtje terecht te komen? De toppers van de afgelopen tijd op een rij. Ik spaar u niet. Ik vind het huiveringwekkend om te lezen waar sommige mensen blijkbaar op googelen.

Slechte moeder

Gecertificeerd danoontje

Snackconcepten

"ik maak je dood" + kinderen

Bananenvlekken verwijderen

Chinese parapluutjes

Echtscheiding vinex

foto's van smetplekken op de bullen bij oudere mensen

Houten vinx vreselijk

Miss Leidsche Rijn

Paaldansen voor kinderen

Rank nat en slank

Mijn zondag in september

2010-09-15T07:29:00.000-07:00

Soms belooft het Vinexvrouwtje dingen waarvan ze, als ze uit het raam kijkt, alweer spijt heeft. We waren deze zondagochtend onbestemde voorwerpen aan het kleien, ja dat had ik helaas ook al beloofd, toen mijn Vinexzonen vroegen: ,,Gaan we nou nog naar dat festival?’’

Voordeelmodder
Het plein voor mijn huis lag te glinsteren van de regen. En ik had de goedkoopste klei gekocht bij de Action. De voordeelmodder van de meukgigant zat al snel Overal Aan en Vinexzoon 2 bleef maar roepen: ,,Ik heb een piemel gekleid.’’
En omdat de fijnkorrelige kleefpasta nu toch Overal al aan zat, dacht ik: nu kunnen we net zo goed wel naar dat blubberfestival in de wei gaan. Daarbij buitenlucht is goed mensen die neigen naar herfstblues. De sfeer op het Leidsche Rijn Festival zat er al goed in, toen we aankwamen.

Op het hoofdpodium stond een blonde bebrilde magere volwassen man in een Indianenpak. Naast hem stond een gezet klein mannetje met donkerbruin haar, gehuld in zwarte Cowboykleren. Binnen vijf minuten stond ik druk met mijn armen te zwaaien en met mijn moederachterwerk te schudden omdat de Indiaan hierom vroeg. Maar mijn twee jongens van 5 en 7 keken mij minachtend aan en zeiden: ,,We willen weg hier, het geluid staat te hard en dit vinden we niet leuk.’’
Mokkend liep ik achter mijn kinderen en mijn moeder AKA Vinexoma aan.

Hooibalen
We zegen neer in een circusarena van hooibalen, waar festivalgangers met diverse materialen hun gang mochten gaan. Ik viel direct van het evenwichtskoord. Liet een hoepel in een recht lijn langs mijn lichaam naar beneden vallen. Mijn moeder zei: ,,Kun jij niet eens met vier ballen jongleren? Ik kon dat vroeger wel.’’ Toen twee senioren mij ook nog eens begonnen uit te lachen en mijn zoon wel een bord op een stokje liet ronddraaien, hield ik het voor gezien en haalde een glaasje cola.

De middag gleed voorbij. We verdwaalden in een doolhof dat was gemaakt van bouwhekken en bouwzeil, wat voor een Vinexbewoner eigenlijk dagelijkse kost is. We genoten van schitterend geschminkte groene steltenloopsters. We haalden patat bij de Vleutense snackmobiel, alwaar het patatbakkende echtpaar, zoals gebruikelijk, uitblonk in anarchistisch frituren. Het is volstrekt onduidelijk wie de bakjes neerzet en wie de mayo mag pompen en het duuurrhhuuurt daar dus altijd heel lang.

Linedancers
Ondertussen maakten de linedancers zich op voor hun optreden, door driftig te staan roken in hun sliertige suede jasjes. De kinderen zeurden dat ze wilden blijven, maar ik had er, het was al 16.00 uur geweest, wel genoeg van. Ik wilde naar huis. Lekker kleien.

Een nieuwbouwpark

2010-09-13T12:21:00.000-07:00

Doorgaans is het Vinexvrouwtje zeer sceptisch over artist’s impressions: plaatjes met praatjes van projectontwikkelaars. Deze partijen bedienen zich veelvuldig van duurbetaalde onzinpraat als ‘wonen met allure’, ‘klassieke uitstraling’, ‘robuuste gevelpartijen’. Ik zal u wat verklappen. Het zijn hier allemaal betonnen huizen. Ze variëren enkel in vloeroppervlakte, kozijnverdeling en soort baksteen. Aan de binnenkant zijn ze allemaal hetzelfde met deuren en kamers enzo.

Geografische verwarring
Ook zijn projectontwikkelaars sterren in het zaaien van geografische verwarring. Laatst nog zag ik een metershoog reclamebord bij Utrecht CS met de tekst ‘Wonen nabij NS Station Utrecht?’. Rechtsonder de advertentie stond een fotootje van de Dom. De aangeprezen flat staat dus hier in TERWIJDE hè, vlakbij het station. Maar dat zeggen ze er dan weer niet bij. Overigens had ik wel uitzicht op de Dom totdat Mediq er een glazen gedrocht aan de A2 voorzette.

Sociaal begaafd
Je kunt toch ook huizen verkopen door gewoon eerlijk te zijn? Bijvoorbeeld: wij bouwen voor relatief weinig geld een groot huis voor u dat niet kraakt en niet lekt. Kinderen hebben het hier super, voor volwassenen is het, mits u sociaal begaafd bent, ook heel erg gezellig.

Toch wil het Vinexvrouwtje graag 1 uitzondering maken voor haar diepgewortelde marketingaversie en dat is voor de ‘verkoop’ van het Leidsche Rijn Park. Aanvankelijk moest het Vinexvrouwtje hard lachen toen ze las dat ze een Vondelpark in de achtertuin zou krijgen. Yeah right. Maar ik moet mijn mening herzien: het wordt veel gaver dan het Vondelpark.

Door het Lint
Door het park slingert het Lint. Een breed asfaltpad versierd met witte bloemetjes van dikke straatverf. 12 kilometer lang wordt het. Ik kan u nu al verklappen, het slingert langs hele mooie plekjes. Zelfs nu het nog niet af is, zie ik dagelijks tientallen buurtgenoten al sportend door het Lint gaan. Nou dat doen mensen echt alleen maar als het echt leuk is.

En fietst u even verder mee met het Vinexvrouwtje? De honderden bomen zijn nog niet hoog, maar dat worden ze vanzelf wel. Kijk daar loopt een fazant. Kunt u die haas bijhouden. Dan aan uw rechterhand ziet u het kunstwerk de Barricade van Fernando Sanchez Castillo. Dat had u niet verwacht toch? Een Vespa, Fiat 500 en een eend in zwart brons gegoten middenin een nieuwbouwpark.

We houden even pauze op een bankje en genieten van de zonsondergang aan de Haarrijnse Plas. En dan hebben we het nog niet over de superpergola, het Theehuis, de uitkijktoren en de kanoroutes als het straks allemaal af is.

Lekke band

2010-09-09T11:18:00.000-07:00

Lange tijd heb ik mij hier in de Vinex ernstig zorgen gemaakt over mensen die geen fietsbanden kunnen plakken. Waar moesten ze heen? De dichtstbijzijnde fietsenmaker is minimaal een half uur lopen in een ander DORP. En als je bejaard bent en zo'n zware elektrieke velo bezat, had je dus wel een vet groot probleem. Groot was dan ook mijn vreugde toen enige tijd terug een fietsenwinkel met reparatieplaats zich in Het Zand vestigde onderin een flatgebouw aan een drukbereden fietspad.

Ik was door het dolle heen. Eindelijk een WINKEL. Ok, een fietsenwinkel, maar toch. Als ik me zou vervelen, kon ik nu eindelijk ergens heen. Al was het maar om een nieuw kussentje uit te zoeken voor mijn indrukwekkende collectie Bo-Bike fietsstoeltjes.
Ook was ik blij voor al die mensen die al vijf jaar niet meer fietsten , omdat er niemand was om hun fiets te maken. Eindelijk konden ze zichzelf bevrijden uit hun stalen dwangbuis op wielen.

Gezeik
Enfin de Vinex zou de Vinex niet zijn als hier geen gezeik van kwam. Want ja hoor. De fietsenwinkel Go Bike aan de Pablo Picassostraat moet WEG. Er mag geen detailhandel plaatsvinden in deze bedrijfspanden. Je mag er wel in kiezen boren. Maar iemand een fietsbel verkopen is zwaar illegaal. Jahaa, u dacht dat alleen heroine dealen verboden was? Nou een bloemetjes fietstas verkopen aan een wanhopige Vinexmoeder is nog veel erger.

Nu is het zo, dat heb ik wel van horen zeggen (verkoopbrochures, brieven van de gemeente, praatjes bij het Wijk Voorliegers Centrum) dat hier een jaar of drie jaar geleden een WINKELCENTRUM zou worden opgeleverd. Maar er staat nog helemaal geen winkelcentrum. Er staan alleen maar Shetlandpony's. En een caravanstalling van een boer en zijn boerderij. Ook leuk. Maar dan op een ander vlak.

Heel misschien, heel heel misschien, staat er over 3 jaar een winkelcentrum. Maar ik reken er niet (meer) op. Tegen de tijd dat hier een winkelcentrum staat kan ik maandverband gaan kopen voor mijn dochter. Terwijl ik NU zo graag naar een Kruidvat zou willen lopen om luiers voor haar te kopen.

Sommige mensen verbazen zich hier over de parkeerproblemen in de Vinex. Ik niet. Als je de fietsenmakers wegjaagt en zo slecht plant, stappen mensen in de auto en krijg je ze er nooit meer uit. En dat vind ik om maar eens met een charismatisch politicus te spreken KNETTERGEK.

Daarom draag het Vinexvrouwtje het actie-comite Fietsenwinkels LR in het Zadel van Carolien Epping een zeer warm hart toe.

Je kunt haar mailen: CarolienEpping@hotmail.com

Vinexvrouwtje en het jaar 2010

2010-09-08T00:25:00.000-07:00

Opwinding in de Vinex alom de afgelopen week. Doorgaans is hevige regenval hier een recept voor ongebreidelde modder misere. Er zijn dagen geweest dat ik hier nauwelijks mijn huis uit kwam, toen er nog geen sprake van stoep, omdat ik bang was als polderslijklijk te eindigen gevangen in het drijfzand. Vinexmannetje heeft voor vele euros zijn fiets laten repareren, door vinexmodderslijtage. Adri van der Bildt, van Fietswereld op de Vleutenseweg kan er goed van leven. Hij zei een keer: ,,Mensen uit Leidsche Rijn dat zijn mijn beste klanten.’’

Buienradar
Misschien wel voor het eerst in de geschiedenis van onze oude nieuwbouwwijk bracht het diepe rood van de buienradar goed nieuws. Want in de blubberpoel die het Leidsche Rijn Park nu nog is, spoelden zomaar twee Middeleeuwse opgeboeide boomstamkano’s tevoorschijn. Wayo! Ongetwijfeld weet u ondertussen alles over de technische details van deze middeleeuwse blubberschuiten de Vleuten I en Vleuten II, dus daar zal ik u verder niet meer mee vermoeien.
Daarbij dwaalden mijn gedachten al weer af, terwijl ik naar die houten die houten planken in de klei stond te turen, naar anno 3010.

Stadsarcheoloog
Ik stelde me voor dat ik een persconferentie bij zou wonen van een doldrieste stadsarcheoloog van de Gemeente Groot Amsterdam, die een belangrijke vondst had gedaan aan de stadsrand van zijn gemeente; een groot wit metalen ding met vier vergane rubberen ronde dingen aan de onderkant en een groot stuk glas aan de voorkant. Met enige moeite zijn nog drie half vergane oranje letters op het witte metaal te onderscheiden TNT.

De lading van de vondst blijkt wonderbaarlijk goed geconserveerd te zijn. Maar stelt de archeologen tevens voor vele raadselen; fallussymbolen gemaakt van een soort kunststof, veel vierkante en rechthoekige blinkende metalen voorwerpen, planken met twee kleine wieltjes eronder, kleding van een onwaarschijnlijk klein formaat en fijnmazige onderbroeken met een gat in het kruis.

Skelet
Een andere vraag waar de historici in 3010 hun hoofd over breken is; hoe het mogelijk is dat het skelet in de wagen van Noord-Afrikaanse afkomst kan zijn.

Aan de hand van een vastgeschroefde gele metalen plaat met zwarte letters en cijfers kunnen deskundigen vrij nauwkeurig vaststellen dat het een voertuig betreft uit het jaar 2010. Maar er is maar weinig bekend over deze periode. Langdurige overstromingen met verwoestende vloedgolven vaagden vanaf het jaar 2253 de nederzettingen, die waren gesticht door een volk dat bekend staat als de Materialisten, van de kaart. De eeuw van de Hebzucht kwam hiermee ten einde.

Ik ben niet goed snik..

2010-09-05T12:31:00.000-07:00

Waar te beginnen als je wilt schrijven over een dag die alleen maar valt te omschrijven als een constante stroom van chaos en trommelvlies vernietigend lawaai? Laat ik voorop stellen dat ik nooit meer groene slagroom maak. Want dat vinden kinderen vies en daar begint dan het geschreeuw mee. Vanaf dat de groene kikkersnottaart op tafel kwam hebben ze eigenlijk alleen nog maar geroepen en geschreeuwd. Goed, dat was dus alleen nog maar de taart en het was pas 13.45 uur en we hadden op de uitnodiging tot 18.00 uur gezet.

Je probeert nog wel wat hoor. Zegt dingen als 'jongens niet zo schreeuwen' en 'kan het ietsjes zachter?' en 'zometeen in de bus doen jullie NORMAAL''. Maar ja dat kan je dan allemaal wel schreeuwen, ze horen het toch niet. Zeker niet als ze met 11 zijn. Tien jongens en 1 bloedmooi meisje waarvan Vinexzoon zegt: ,,Mooi? Huh, ik vind haar leuk omdat ze van jongens dingen doen houdt.''

Enfin nadat we de taart in partjes in de vuilnisbak hadden gemieterd, liepen we naar de bushalte. Binnen 2 seconden zat er al 1 Vinexkind bovenin de paal waar het busbord aanhangt. Anderen liepen al met grote keien in hun handen die ze uit de schanskorf hadden getrokken en begonnen een Intifada. De rest deed tikkertje waarbij ze bij voorkeur net over de stoeprand op de straat vielen. En de bus kwam maar niet. Niet, nog lang niet. Na een kwartier bekroop mij het gevoel dat Vinexmannetje en ik niet goed snik waren en we overwogen serieus te zeggen: net een sms'je van de bowlingbaan gehad: hij is afgebrand, ga maar voetballen in de kooi.

Ik besloot de regie te nemen en vroeg wie van de jongens zichzelf het beste kon opdrukken. Dat konden ze allemaal schreeuwden ze en ze stortten zich en masse op de grond. Deze situatie had vele voordelen. Ze konden niet onder de bus lopen, niet met stenen gooien, elkaar niet slaan en ook niet heel hard schreeuwen. Ik voelde me even heel briljant.

Goed lang verhaal kort. We kwamen aan bij de Bisonbowling aan in het sfeervolle Maarssenbroek. Als je al vijf jaar in de vinex woont, kun je zo'n bowlingbaan er ook nog wel bij hebben. Alle jongetjes logen er twee schoenmaten bij en we zegen neer bij baan 11 en 12. Discobowlen is fantastisch. De muziek staat er zo ongelofelijk hard, dat je geen een kind meer kunt horen. Het duurde dus ook even voordat ik het doorhad dat het bij VInexzoon 2 en Beste Vinexvriend van de jarige helemaal mis ging. Beiden hebben een Michael Jackson angststoornis. Ze barsten altijd in een hysterisch huilen uit en krijgen daarna een paniekaanval als ze muziek van Michael Jackson horen. Even had ik weer twee babies bij me. :-)

Gelukkig mochten we na een uur weer weg van de bowlingbaan. Eenmaal thuis zetten we een enorme schaal patat en Kip Nuggets op de tafel en trokken onszelf terug in de keuken. 4 liter cola later hoorden we jarige Vinexzoon jammeren tegen zijn vrienden : kan het nou echt niet wat stiller, ik heb er gewoon hoofdpijn van. Godzijdank werd het vanzelf 18.00 uur en vertrokken ze allemaal weer naar hun vinexouders in hun vinexhuizen.

Een gele smurf

2010-09-01T12:26:00.000-07:00

Onlangs ondernam het Vinexvrouwtje weer eens een uren durende fietstocht om de stand van zaken in de Vinex op te nemen. Een mooie Vinexwereld bouwen blijft een grote strijd. De bomen aan de prachtige ‘Lotjes Lindelaan’ in het Leidsche Rijn Park lagen in grote getale omgewaaid op de grond en waren omgeven door bakstenen en gedumpte pvc-buizen.

Geluk
De kapster in de Meern probeerde mij de zin van een kinderkledingbeurs in te laten zien. ,,Echte Vinginobroeken voor maar 3 euro als je geluk hebt.’’ Het is maar waar je gelukkig van wordt. Gelukkig smaakte het broodje Italia in Parkwijk zoals gewoonlijk verrukkelijk. Het was een ochtend zoals die is in Leidsche Rijn. Mooi en soms vreselijk.

Al mijmerend fietste ik met mijn malle molentje voorop (ik ben heel populair bij vooral kleine kinderen) door godverlaten straten waar glimmende woontijdschriftkeukens schaamteloos stonden te pronken. Ik kwam, zoals gebruikelijk, behalve de pasbevallen moeders achter de kinderwagen en de pappadagvaders, niemand tegen. Alhoewel.

In meerdere straten (men mag gerust wel van een trend spreken) kwam ik wel een klein geel plastieken ventje tegen. Hij had een rood petje op en een oranje vlaggetje in zijn hand en op zijn bolle buikje stond met grote letters SLOW.
Enig gegoogle leerde mij dat dit mannetje luistert naar de naam Verkeersmaatje. Hij is 80cm hoog, gelijk een gemiddelde eenjarige en gebiedt ‘automobilisten vriendelijk doch dringend “SLOW” te rijden.’’

Gele dwergje
Het gele dwergje weegt 2400 gram, is weerbestendig en makkelijk te verplaatsen. Voor slechts 45 euro staat de verkeerssmurf ook bij u in de straat.

Ik heb de aanschaf van een Verkeermaatje overwogen. Maar ik wil niet. Want waarom zou ik 45 euro uitgeven omdat andere mensen hier met 60 door de 30 kilometerzone scheuren? Dat voelt als een omgekeerde boete. Het zou gepaster zijn als deze Vinexschumachers gewoon eens een flinke bekeuring zouden krijgen.

Panty
Maar ja, in de dertig kilometerzone, daar waar je de meest kwetsbare en zwakste verkeersdeelnemertjes aantreft, namelijk spelende kinderen, wordt niet gehandhaafd. En dan te bedenken dat het hemelsbreed een paar honderd meter verderop, op de vernieuwde vijfbaans A2, al weken bekeuringen regent. Daarvan knal ik dus uit mijn panty, als ik die had gedragen.

Met enige sympathie denk ik nog wel eens terug aan het verhaal van een Vinexvader twee straten verderop die een notoire hardrijder na ettelijke waarschuwingen op een dag gewoon op zijn neus sloeg. Het probleem was wel opgelost.

Zeven jaar geleden

2010-08-31T07:08:00.000-07:00

Vandaag fietste ik langs mijn oude huis. Het staat te koop. De bewoonster heeft nu ook een kind dat in het kleinste kamertje ligt.

Hydrofiel
Zeven jaar geleden woonde ik nog in dat huis en stond ik op een dag als deze hydrofiele doeken te strijken en snoof ik mezelf babyhigh aan de Zwitsalflesjes. Nu was ik zijn keepersshirt en hij heeft hij vier grote mensen tanden en kan hij Suske en Wiskes lezen.

Ondersteboven
Vandaag zeven jaar geleden zou over vijf dagen mijn eerste kind worden geboren, maar dat wist ik toen nog niet. Dat was maar goed ook, want ik ben er echt drie weken van ondersteboven geweest, van dat kind en vooral zijn geboorte. Lange tijd leefde ik in de veronderstelling dat aan het eind van die negen maanden Bavaria Malt drinken, de postbode de boreling zou brengen. Niet dus.

Frustraties
Op De Dag zelf diende ik mij wegens een gebrek aan verloskundigen te melden in het Wilhemina Kinderziekenhuis. Op weg naar het ziekenhuis reageerde ik al mijn wee-frustraties af op het dashboard van onze Fiat Fiorino af. Een auto waar we wel mee heen naar het ziekenhuis konden, maar niet terug met z’n drietjes.

Geboren
Enfin het kind werd geboren (ik bespaar u de details) .Fijn dacht ik, nu is hij er. Maar na een paar uur besefte ik; nu weet ik nog niks. Wie is dit kleine mens?
Ik had eigenlijk ook nog nooit echt zo’n kleine baby vastgehad. Aan zijn conceptie waren ook geen diepere overpeinzingen aan vooraf gegaan dan ‘een kind dat lijkt ons wel leuk’ en ‘ok , dan doen we het’. Ik was 28 en had alleen de Lonely Planet van Spanje in de kast staan en vond dat eigenlijk wel best zo.

Eng
De kraamverzorgsters legden mijn pasgeboren zoon ’s avonds bij me in bed. Ik vond dat eigenlijk heel erg eng. Ik was bang dat ik bovenop hem zou gaan liggen. Immers dat had ik al negen maanden lang min of meer gedaan

Maar ik durfde hem ook niet op te tillen en zijn eigen bed te leggen of daarom te vragen. Want ik was bang dat ik hem zou laten allen en ik vond het ook zielig voor hem. Met zijn geboorte, kwam dus ook het schuldgevoel over zo’n beetje alles. Dus lag ik maar de hele nacht wakker te kijken naar dat kleine frommeltje dat me met grote ogen aan lag te staren.

Vicks ademvrij
Ik nam een Vicks Ademvrij. En pulkte met mijn pink de restjes snoep uit mijn kiezen. Toen begon mijn zoon heel hard te huilen en ik stak mijn pink in zijn mond. Hij trok een heel erg vies gezicht en begon nog harder te huilen. Ik troostte hem en voelde me al een klein beetje meer zijn moeder, die het nog steeds niet altijd even goed weet.

1 jaar getrouwd

2010-08-29T10:46:00.000-07:00

Vandaag herdachten het Vinexmannetje en ik met een woelige kanotocht door de Vinexwateren dat we het alweer een jaar uithouden met elkaar als getrouwd stel. De kanotocht van vandaag (een poging om vanaf huis naar Vleuten te varen met stukjes kanoklunen) was als het huwelijk zelf. Mooi en altijd vol verrassingen en af en toe een tegenslag.

Soms kom je er bijna niet doorheen, omdat planten je vaart belemmeren en je bijna niet vooruit komt. De een is moe, de ander niet. Jij wilt doorvaren, de ander wil bramen plukken en onderweg kom je in regen en in stormen terecht.

De een houdt de koers in de gaten. De ander geniet. De een stuurt naar rechts terwijl de ander naar links wil. De een maakt een misslag waardoor de ander zeiknat wordt. Je wordt boos neemt wraak en geeft de volle laag terug. En terwijl je samen zeiknat in de boot zit, begin je heel hard te lachen, omdat alles waar je ruzie overmaakt eigenlijk helemaal nergens over gaat als je van elkaar houdt. En zoenen onder een bruggetje is heel fijn.

De Vinexcamping (ode aan mijn man)

2010-08-26T07:05:00.000-07:00

Er zijn dagen dat ik wilde dat ik een kleuter was, want dan vonden mensen mijn wensen niet zo raar. Soit, dan maar raar. Het was zondagavond. Vinexmannetje en ik verveelden ons en hadden zin om iets raars te doen, zonder meteen in een parenclub terecht te komen. We konden ook niet weg van huis, want onze Vinexkinderen lagen te slapen. Dus de mogelijkheden waren beperkt.

Vinexhuwelijkscrisis

Ook hadden wij geen zin in ruzie te maken en een Vinexhuwelijkscrisis te veroorzaken. Wij hebben beiden inmiddels geaccepteerd dat het vinexleven een sleur kan zijn. Mijn vriendin in haar jaren dertig huis op stand, beleeft haar leven daar echt niet anders, verklapte ze me eens. Het ligt niet aan de vinex. Het ligt aan je zelf.

Sleur

Over het punt dat het leven een sleur kan zijn, zijn mijn man en ik het roerend eens en wij proberen dan ook daar altijd samen tegen te vechten. De boel bij elkaar houden, heet dat. Dit resulteerde op 29-08-09 zelfs in een heusVinexhuwelijk na 12,5 jaar verkering. Even overwogen we onze bruiloft het Grote Anti-Scheidingsfeest te noemen, maar dan waren er nogal wat dierbare vrienden weggebleven waarschijlijk.

Jeuk

Maar zo nu en dan jeukt het bij ons natuurlijk ook. Daarom besloten wij zondag de sleur een loer te draaien en we besloten te gaan camperen in onze eigen tuin. Want hoe klinkt het 's nachts eigenlijk op je eigen gras? Welke dieren hoor je in je tentje? We sjouwden dekmatrassen, dekbedden, hoeslakens en kussens naar beneden. We schakelden de babyfoon in.

Kampeergevoel

En ja hoor binnen no time steeg er een kampeergevoel op in mijn hoofd. De geur van de tent was al genoeg. Dit alles met de wetenschap van je eigen toilet binnen kruipbereik. Perfect. We hadden het zelfs nog best heel erg romantisch voor een middendertig stel met drie kleine kinderen.

Toch lag ik na een uur nog wakker. Het waren niet de vliegtuigen die alsmaar over kwamen. Ook niet het geritsel van de bladeren en de voorbijrijdende auto's en de hondenuitlaters. Ik kreeg visioenen van een brandend huis en dat dan al die zwangerschappen voor niets waren geweest.

Vinexmannetje kuste mijn hoofd en zei: ik ga wel lekker binnen slapen veilig bij de kindjes. Ik viel in een diepe slaap en ik wist. I did the right thing op 29-08-09. 's Ochtends bracht hij me koffie en de krant in de tent.

Start smurfenvoetbalseizoen

2010-08-25T00:04:00.000-07:00

Het einde van de zomervakantie knalde er de afgelopen week weer keihard in. Na zes weken ‘we zien wel waar de dag strandt’, kwamen begrippen als ‘discipline’ en ‘wekker’ weer aan bod. Op woensdagmiddag jammerde een Vinexjuf reeds: ,,Ze lagen hier vandaag gewoon op de bank met een dekentje, compleet uitgeput.’’ Ook de juf zag er uit alsof ze weer vakantie nodig had. Tot overmaat van uitputtingsslag begon afgelopen zaterdag ook het smurfenvoetbal weer om 08.45 uur, zo gezellig.

Uit de luiers
Wat kunnen we vertellen over het kleutervoetbal (4-6 jaar)? Kleutervoetballertjes worden bij onze Vinexclub Door Edel Spel Tot Ontwikkeling Nino’s genoemd. Nino’s zijn kinderen die doorgaans net uit de luiers zijn en met een dolenthousiaste pas over het voetbalveld waggelen. Kijken naar Ninovoetbal is echt heel erg grappig; de betere slapstick zeg maar.

Veters

Veel Nino’s lopen de verkeerde kant op, kunnen geen veters strikken, durven niet alleen naar de wc in de kleedkamers, weten niet waar de goal is, maken vaak eigen doelpunten en juichen dan ook, duimen nog, zetten pionnen op hun hoofd, blijven achter hun moeder staan, gaan huilen als ze de bal te ver weg, zien niks omdat ze de hele tijd met hun t-shirt over hun hoofd staan, roepen na vijf minuten voetballen dat ze eten willen terwijl ze snoep bedoelen, doen gekke dansjes, slaan elkaar voor de grap en roepen voortdurend ‘Mama kijk nou!’.

Irritant

Dat laatste is behoorlijk irritant. A, omdat je net zo lekker staat te klagen met een andere Vinexmoeder over het ‘gebrek aan voorzieningen’ in de wijk. En B, omdat je weet dat je staat te liegen als je zegt ‘heel goed gedaan’ terwijl je ziet dat je kind van al zijn teamgenoten het diepst in zijn neus kan boren, maar verder eigenlijk geen enkel balcontact maakt tijdens de partijtjes. Ik zeg: neuspeuteren en naar de wolken staren is ook een talent.

Niet alle ouders hebben het talent om het gebrek aan voetbaltalent bij hun kind te zien. Zo schreeuwde vorig jaar een vader tegen zijn vierjarige kluitjesvoetballende zoon ‘breed houden’.Om met wijlen Martin Bril te spreken. Tja.

Dieptepunt

Ondanks het totale gebrek aan interesse in het voetbalspel van Vinexzoon 2 (met als dieptepunt afgelopen WK-finale toen hij zei: ‘in welke kleur speelt Nederland eigenlijk?)’, vermaakt hij zich altijd een uur lang kostelijk en ik dus ook. Hij raakt dan misschien geen enkele bal, hij is heel goed in groepsknuffelen en piongoochelen. Ik voel mij niet minder trots dan de moeder van Wesley Sneijder.

De schutting

2010-08-19T13:12:00.000-07:00

Bij ons de Vinex zijn er ook vrije kavel projecten. Dan mag je je eigen huis bouwen, wat vooral aan allerlei daktechnische regeltjes moet voldoen. Regelmatig ga ik kijken wat voor bakstenen paleizen er nu weer zijn verrezen. De huizen zijn zonder uitzondering allemaal ENORM. En omdat ze op relatief kleine kavels staan, wonen al die mensen in die vrijstaande huizen heel erg dicht op elkaar. Dat vind ik dan wel weer grappig. Ik fantaseer dan dat die huizen alleen middenin in een Belgisch bos staan of boven op een duin staan en dan snap ik die huizen pas. Maar nu staan ze daar met z'n allen zo groot te wezen.

Het huis op de foto viel me in het bijzonder op vandaag. Nu ja, het gaat me eigenlijk niet om het huis maar om de bankirai Berlijnse muur die de bewoners hebben neergezet. Het weiland naast het kavel is nog compleet onbebouwd. Het ziet er ook niet naar uit dat er binnen afzienbare tijd een huis komt te staan. En toch zetten deze mensen alvast maar 20 meter schutting neer. Zo van 'dan staat ie maar en kan niemand ons lastig vallen'. Het lijkt me niet makkelijk om naast deze mensen een huis te gaan bouwen. Maar dat kan ook aan mij liggen.

Appletje eitje

2010-08-17T09:36:00.000-07:00

Ooit zwoer ik nooit zo'n Applefetishist'' te worden. Zo iemand die zo overdreven geil doet, over een elektronisch apparaat van dit veelbegeerde merk. Aanstellerig en overdreven vond ik ze, Apple-mensen. Zo van 'kijk mij eens smaak hebben en weten wat goede spullen zijn'. Ooit zwoer ik ook dat ik nooit in Leidsche Rijn zou gaan wonen.

Nu woon ik Leidsche Rijn en is mijn Macbook stuk; mijn Sneeuwwitje van pas 28 maanden oud is kapot en ik mis haar nu al. Ik zorgde zo goed voor haar. De jongen in de winkel zei het zelfs: ,,Zo u bent er wel netjes mee geweest. Hij ziet er nog als nieuw uit.''

Brillenpoetsdoekje

Ik zei: ,,Ja ik poets HAAR iedere dag met een brillenpoetsdoekje, ja ook haar toetsjes en er tussen. Spuugspetters, broodkruimels, wimperharen, bananensmeersel en andere viezigheid mogen niet aan haar kleven ''

,,Maar wat is het probleem?'', vroeg de jongen die op een zwarte Iphone4G leek, slank, rank, strak en in het zwart gehuld. ,,Nou,'' snikte ik: ,,Ik ben helemaal met lijn 19 naar de stad toe gekomen. Bij de Saturn konden ze me niet helpen. Er is iets met haar nekje. Als je haar nekje op een bepaalde manier buigt heb ik geen beeld meer.''

De jongen keek me doordringend aan en zei: ,,Wil je gebruik maken van je Europese consumentenrecht?'' Ik: ,,Ja, als dat haar er bovenop helpt. En nog iets. Ook haar strakke body zei laatst 'pats'. De stukjes vlogen in het rond. Kijk hier, er zit gewoon een gat in haar.'' Hij: ,,Oh, maak je maar geen zorgen hoor. Dat vervangen we gratis, je krijgt een nieuw toetsenbord, trackpad en omhuizing.''

Opgelucht

,,Dank je,'' zei ik en verliet opgelucht de overbevolkte hebwinkel waar tientallen mensen hun met stadsfecaliënbacterieën besmeurde handen over alle gladde apparaten lieten glijden. Mensen strelen hun apparaten tegenwoordig vaker dan hun geliefden, dacht ik. En nu zijn we twee weken van elkaar gescheiden. Ik mis haar warmte op mijn schoot, haar soepele toetsen, haar snelheid en handigheid. Ik moet me behelpen met een oude computer en mijn man.

Nog 1 dag

2010-08-15T03:14:00.000-07:00

Nog 1 dag en we zijn nog lang niet het gareel. De bedtijden lopen nog niet synchroon met het leven dat we vanaf morgen weer moeten leven. Vakantie-ontbijtrituelen ('lekkere dingetjes' met yoghurt) worden abrupt weer afgeschaft. De broodtrommels grijnzen me al weer een week gemeen aan 'wij moeten weer worden gevuld'. De vervuilde Carsrugzakjes met gaten dansen in de kast 'we mogen weer'.

De kinderen groeien hard, te hard soms. Op de gok kocht ik voor Vinexdochter en Vinexzoon afgelopen week nog een paar schoenen in de uitverkoop. Ik kon twee keer terug. Ik zat er in beide gevallen slechts 2 schoenmaten naast.

Planningsbord

Vinexzoon 1 gaat naar groep 4, dus behalve een gymtas moet er dit jaar ook een zwemtas mee. De voetbaltraining gaat van 1 naar 2 keer in de week. Vinexzoon 2 heeft zwemles. Het zweet breekt me uit als ik nu nog naar het maagdelijk witte planningsbord in de keuken kijk want dat is nog niet gevuld met speelafspraakjes, verjaardagspartijtjes, doktersbezoekjes, evualuatiegesprekjea, meedraaiochtendjes, poetsmiddagjes, koffiedates, meeknutselmiddagjes en oja mijn werk en de afwas.

De boemel bevalt me zo goed en morgen moet ik weer in de hogesnelheidstrein, die zo hard rijdt dat ik nauwelijks van het landschap kan genieten. In de zomervakantie zie je ineens weer wie je kinderen zijn, hoe leuk en lief ze zijn als je er niet de hele dag als een drillsergeant achteraan hoeft. Je ziet hun angsten, hun twijfels en al die andere dingen die je vaak mist als je met z'n allen in de snelkookpan zit.

De Utrechtse Bizaar

2010-08-11T01:35:00.000-07:00

Het was zaterdagmiddag, het regende, de tandpasta was op en ik verveelde me. De ideale combinatie om, na lange tijd, weer eens naar de Utrechtse Bazaar te gaan; een vinexattractie op loopafstand. Mijn missie slaagde, bijna. Het was er droog, er was veel te zien, de dag ging voorbij. Ik vond geen geschikte tandpasta. Ze hadden alleen kratten vol Sensodyne en die lust ik niet. Mijn gezinspak pleepapier voor 2 euro en dubbeldeksdoos Lachende Koe maakten veel goed.

De Utrechts Bazaar is een walhalla voor mensen die hun telefoon simlockvrij willen hebben, hun TomTom willen updaten, polyester damesslips en massa’s sportsokken zoeken, dozen wasmiddel van 25 kilo begeren, van gezinsdozen vol roze koeken dromen of een Barbieroze quad voor hun dochter wensen. Dit alles voor zeer schappelijke prijzen.

Ook is er veel afbreekbaar speelgoed met lichtjes. Je kunt er naar de kapper en je beltegoed opwaarderen. Er is een auto-draai-molen, maar je kunt er ook motorolie of een kindersmoking kopen. Dit alles onder het genot van Hollandse volksmuziek en de geur van gegrilde shoarma en knoflookolijven.

Het was al weer een tijdje geleden dat we naar de Bizaar waren geweest. Dat was te merken aan een hoop dingen. De entree was 0.50 cent duurder geworden en de kraam met islamitische geloofslectuur was er niet (meer?).

Verder was, (vakantietijd en dus weinig bezoekers) het plafond van het horeca-gedeelte zowaar zichtbaar. Normaliter hangt daar een dekdichte wolk van sigarettenrook en vleesdamp, die de Aswolk uit IJsland tot een lachertje degradeert.

Het Vinexvrouwtje vermoedt dat de lucht wel weer betrekt als de meeste Bazaarbezoekers weer terug zijn uit Marokko, Turkije, de Costa’s en de Nederlandse campings. Want van de mensen die er zaterdag wel waren, trok niemand zich wat aan van het veel omgeroepen rookverbod. De Van Nelle rolde als vanouds. De mensen genoten ervan en dat is ook fijn om te zien.

Nieuw was ook de geheel in Delftsblauw decormateriaal gehulde snackkraam ‘Broodje Holland.’ Zelfs de plastic tafelkleedjes hadden een Delfts Blauw motief. Twee Nederlandse vlaggen op de kar maakten het plaatje compleet. Op het menubord stond: ‘‘Crisistijd even vergeten? Broodje Holland eten.’’

De kar stond ver verwijderd van het horecagedeelte van Bazaar, waar vooral Turkse ondernemers shoarma en pizza’s aan de man brengen. Daar wappert op bijna alle karren de Nederlands vlag naast de Turkse. Een Marokkaanse man verliet tevreden lachend de Bazaar met een nieuwe satellietschotel. ,,Dit is wel een hele grote, daar zal mijn buurman blij mee zijn.’’ In de toiletten rook naar Arabic Nights, een Arabische toiletverfrisser. Neergezet door de Utrechtse toiletjuf.

Dit artikel verscheen eerder in AD/UN

De collega met de snor

2010-08-10T08:03:00.000-07:00

De werkdag liep op zijn eind. De samenwerking met mijn collega's was uitstekend verlopen.

Ik had iedereen zelfs kunnen overhalen om 's middags met de hele afdeling een powernap te doen. Er is geen beter middel dan dit om de eenheid te bevorderen.

Verantwoordelijkheid

De laatste weken heb ik echt het gevoel dat ze ingewerkt beginnen te raken. Steeds vaker nemen ze zelf verantwoordelijkheid en hoef ik niet steeds bij te springen. Maar net als je denkt: dit gaat goed, gaat het dan toch weer mis.

Mijn vrouwelijk collega lag al lekker in bed. De senior Collega lag nog met wat vakliteratuur in bed. Hij heeft inmiddels al een heel Donald Duck oeuvre doorgewerkt en is nu aan Suske en Wiske begonnen. Mijn collega is erg onder de indruk van de managementvaardigheden van Lambik en vertelt er graag over tijdens de lunchpauze. Mijn andere collega was op het herentoilet bezig met de module persoonlijke hygiëne.

Urenbriefje

Ik zat net mijn urenbriefje in te vullen voor die dag, toen er ineens een oorverdovend gehuil klonk vanuit het herentoilet. Mijn duo-collega was al naar boven gegaan om te kijken en had onze collega met een bloedende lip aangetroffen. Hij vroeg: ,,Wat is hier gebeurd?''

Waarop de collega zei: ,,Weet ik veel.'' Deze vragen en antwoorden gingen nog minstens vijf keer over en weer, toen mijn duo-collega er mij als mentor bijhaalde. Blijkbaar kon dit gesprek niet van man tot man worden gevoerd. Ik besloot de wond maar eerst eens even te deppen en de evaluatie van dit incident naar een later tijdstip te plaatsen. Mijn collega kalmeerde.

Evaluatie

Later paste ik een de-escalerende gesprekstechniek toe voor de evaluatie en zei: ,,Dit is wel echt een kutdag. Eerst een wespensteek en nu dit weer. Wat is er met je aan de hand? Gaat het thuis allemaal wel goed?''

Mijn collega keek me besmuikt aan, maar bleef stil. Ik zei: ,,Ging jij je zelf onder werktijd scheren?'' ,,Ja, maar ik denk dat ik als zeep had gebruikt het niet was gaan bloeden,'' verdedigde hij zichzelf. Mijn duo-collega heeft beloofd zijn gereedschap beter op te bergen. In zijn Persoonlijk Ontwikkelings Plan hebben we wel laten vastleggen, dat we over een jaar of 9 nog eens kijken of hij klaar is voor deze carrièrestap.

Mea culpa. For I have sinned

2010-08-08T14:35:00.000-07:00

Ik heb gezondigd. Ik heb iets gedaan wat in strijd is met de grondbeginselen van de Club van Slechte Huisvrouwen, waar ik sinds kort fanatiek lid van ben. Het ging vanzelf. Alsof een vreemde macht het over nam. Ik stond onder de douche en er was een spuitbus Antikal, een doekje en een Wonderspons.

Eerst dacht ik nog. Ik doe alleen de muurtjes om mij heen. Dan hoef ik niet zoveel te lopen. Omdat ik toch aan het spuiten was, deed ik meteen maar douchestang en de douchekop erbij. Ik stak mijn hoofd om het douchemuurtje en zag de wastafel. Vies. Ik kon niet anders concluderen. Na twee weken is zoiets gewoon weer vies; flosdraad, aangekoekte tandenpasta, zeepresten. En dan die tandenborstelbeker. Dat zouden ze eens bij BNN bij Try Before You Die moeten doen. Dat je de inhoud van zo'n tandenborstelbeker Ad Fundum moet nuttigen.

Spuitbus

Ik spoot de wastafel nat met water en daarna met de Spuitbus. Ik ging snel weer onder de warme douche staan, om de cremespoeling in te doen. Daarna veegde ik voor de vorm wat door de wastafel met de spons. Zette de douchekop erop en ging weer lekker verder met douchen. Ik was op dreef. De badkuip kreeg de zelfde behandeling. Ik sprong weer onder de warme douche.

Ik droogde alles op met een lelijke handdoek. Het blonk.

Ik spoot de wc onder met Schoonmaakgif, frotte wat met een doekje en zette de douchekop erop en daarna weer op mezelf. Ik werd vrolijk. Ik verenigde het aangename met het onaangename.

Lara Croft

Ik voelde dat ik het ging redden deze dag. De vloer was leeg. Een meevaller. Ik zette de complete badkamervloer blank. En ging als Lara Croft tekeer met de Antikalspuitbus. Ik keek in de spiegel en zei: Shaken not stirred terwijl ik de fles Antikal naast mijn hoofd hield. Daarna legde ik de Wonderspons op de vloer en zette mijn voet erop. En schaatste de badkamer door met de Wonderspons onder mijn voetzool. En ja een wonder geschiedde. De vloer toonde haar ware aard: ze werd wit.

Met mijn Vinexbody onder de douche trok ik met de trekker al het water met vuil naar het doucheputje. Ik stak mijn armen in de lucht en juichte en riep tegen mijn man: IK HEB DE BADKAMER SCHOONGEMAAKT.

De bussjoofeur

2010-08-05T04:57:00.000-07:00

Het Vinexvrouwtje wil vandaag pleiten voor een waarschuwingssysteem bij buschauffeurs. Iedere buschauffeur zou eigenlijk drie vlaggetjes bij zich moeten hebben en uit zijn raam moeten laten wapperen afhankelijk van zijn of haar gemoedstoestand.

Groen: Ik ben uitgeslapen, vrolijk, tevreden en relaxed.

(Deze categorie is nog altijd, godzijdank, in de meerderheid)

Oranje: Ik ben niet in een supergoede bui, maar ik doe mijn werk, maar ga me alleen niet fokken.

Rood: Ik ben eigenlijk al heel lang overspannen. Ik reageer overtrokken op anderen die fouten maken in het verkeer. Ik kan door mijn penibele geestelijke gesteldheid risico's niet meer goed inschatten en maak dus zelf ook fouten.

Waarom wil het Vinexvrouwtje dit systeem? Omdat ze het afgelopen jaar om onverklaarbare redenen bij een aantal buschauffeurs die een dieprood vlaggetje hadden verdiend, is ingestapt en dat achteraf gezien liever niet had gedaan. Met zo'n vlaggetje had ik kunnen zeggen: ,,Weet u wat, ik wacht nog wel even een half uur. Goeie dag!.''

Ik weet niet of het toeval is, maar in bijna alle gevallen (maar mevrouw het zijn slechts incidenten) betrof het oververhitte kortademige 55-plus chauffeurs die op de rand van een zenuwinstorting stonden. Alhoewel een hele dikke vrouwelijke buschauffeur met kort haar er ook wel wat van kon.

De voorbeelden

Het Vinexvrouwtje vertrekt met lijn 39 bij Utrechts Centraal. Bij de kruising Sijpesteijntunnel/Smakkelaarsveld fietst een jonge vrouw door het rode licht. Ok, dat mag niet, maar het kon nog wel makkelijk. Maar wat doet de man achter het stuur? Die geeft extra gas bij zodat hij het meisje van haar fiets af rijdt. De buschauffeur rijdt door.

Ik neem de bus naar de stad. Vanuit de Burt Bacharachstraat komen een opa, een oma, hun dochter en een kleinkind aan met de buggy. Ze rennen om de bus te halen. Opa loopt voorop, maar de bus is hem al voorbij. Opa steekt zijn middelvinger op. Niet netjes, ja. Oma loopt in de berm met de buggy. De buschauffeur geeft extra gas en stuurt expres dicht langs de berm zodat de oma met de buggy licht worden geraakt. Opa steekt nu al zijn vingers op. De bus rijdt door.

Het Vinexvrouwtje wil instappen met de kinderwagen en weet dat buschauffeurs altijd haast hebben. Waarom rijden ze anders altijd vol gas weg als je met een pasgeboren baby, een peuter en een kleuter nog niet op je stoel zit? Dus het Vinexvrouwtje zegt meteen tegen de gestopte buschauffeur: ''Wilt u de achterdeur openmaken?''

Waarop de buschauffeur instant ontploft Finaal uit elkaar spat van woede. Er volgt een huiveringswekkende litanie over onbeschoftheid en het gebrek aan 'goedemorgen' zeggen.

Ik stamel dat ik het goed bedoelde en snel zaken wilde doen, zodat hij snel wegkon. Maar ik werd verbaal finaal afgemaakt. Ik was een onbeschoft mens, omdat ik niet eerst goedemorgen had gezegd. Dus ik zeg: ,,Ok dan doen we het helemaal overnieuw. Wat jij wil.'' Ik stap uit en stap weer in en zeg: ''Goedemorgen. Mijn bedoelingen zijn echt goed.'' Maar hij kijkt me niet eens meer aan. Met tranen in mijn ogen vervolg ik mijn reis.

De waarschuwingssignalen waren er eigenlijk al. Een chauffeur die je niet aankijkt en niks terugzegt, is eigenlijk al reden genoeg om direct weer uit te stappen.

Even later , rijdt de dienstdoende chauffeur met volle vaart een voorrangsweg op terwijl er van rechts een gigantische vrachtwagen aankwam. Het doorboorpunt was precies de plek waar ik met Vinexzoon 2 zat.

Het ging net goed. Gek, even later voelde ik een onbedwingbare neiging opkomen om de prullenbak los te rukken en deze ritmisch heen en weer te bewegen op het hoofd van de buschauffeur. Maar ik deed het niet. Haalde diep adem en vervolgde de reis.

Vandaag bezorgde de postbode mij de folder van een autofabrikant. Terwijl ik eigenlijk heel erg voor Openbaar Vervoer ben/was.

De verbouwspeeltuin

2010-08-04T04:41:00.000-07:00

Het is vakantie. Dat wil zeggen de kinderen zijn zes weken vrij en het Vinexvrouwtje derhalve niet. Hoe breng je deze tijd zo pedagogisch verantwoord mogelijk door en zorg je tegelijkertijd dat je zelf niet overspannen raakt? Een waar spanningsveld.

Want geen enkele vrouw vindt het leuk om als ‘die DS-i-moeder’ bekend te staan, of ‘die Wii-vrouw’’ Of dat ze over je zeggen: ,,Dat kind van haar loopt 6 weken 24/7 in een zwembroek.’’ en ‘‘Krijgen ze nou alweer een Raketje?’’

Woerden

Derhalve raapte het Vinexvrouwtje moed bij elkaar en ging naar de bouwspeeltuin in Vleuterweide. Dat ligt bijna in Woerden. En ik heb geen auto, maar wel drie kinderen, waarvan er twee zelf willen fietsen. En ik kan u zeggen; dat is eng en het duurt lang op 16 inch wielen. Gelukkig was ik dit keer niet alleen. Er waren twee andere Vinexvrouwtjes mee met vier kinderen plus nog een leenkind. Gedeelde vakantiesmart.

Na een bloedstollende fietstocht langs zandwagens, bouwputten en andere potentiële kinderkillers, zegen we neer in de bouwspeeltuin.

Geen aso's

Mijn mede-Vinexvrouwtjes waren blij verrast. Uitkijkend over de hangbrug, speeltoestellen, timmerplaats, pingpongtafel en pierebadje zeiden ze dingen als: ,,Dit is leuk, dit is heel erg leuk. Waarom hebben wij zoiets niet in Terwijde?’’ En even later: ,,Echt leuk, veel minder aso’s dan bij ons. Kijk die mensen hier nou eens. Ze zien er echt anders uit.’’

De kinderen doken en masse in de modder, dansten op de bespijkerde pallets en experimenteerden met de glijbaan. Ik voelde me als de hoofdpersoon in Sophie’s Choice; verscheurd tussen Vinexzoon 1, die met een zaag stond te zwaaien en Vinexzoon 2 en Vinexdochter die zonder zwemdiploma bij de sloot stonden. Ik besloot: een spijker doet pijn, maar verdrinken is voor altijd.

Niagarawaterval

Ik dook naast VD en VZ2 in het zand om een waterval te graven die de Niagarawaterval tot een laf douchestraaltje zou doen verbleken. Maar een onbehagelijk gevoel van ‘als dit allemaal maar goed gaat’ bleef.

En inderdaad na een kwartier spelen kwam Vinexzoon P. van Vinexvrouwtje M. in de armen van zijn moeder aangehuild. Een roestige spijker had zich dwars door zijn Reef-slipper in zijn voetzool geboord.

We besloten te verkassen naar de speeltoestellen, maar ook daar ging het snel mis. Op de glijbaan botsten Vinexzoon B. en Vinexleenkind M. B. zag er uit als een geblesseerde kickbokser na een knock-out. ,,,Cool blauw oog.,’’ zei ik nog. Maar hij kon er niet om lachen. ,,Kom kinderen we gaan naar huis,’’ riepen we. Maar ze wilden niet mee.

Deze blog verscheen eerder in het AD/UN

Frau Vinex und Der Ruhrpott

2010-08-03T10:42:00.000-07:00

In volstrekt willekeurige volgorde een fotoblog over het Heimatweekendje van het Vinexvrouwtje. Wat maar weinig mensen weten dat er op mijn paspoort als geboorteplaats Osnabruck staat en dat ik, toen ik mijn voortanden wisselde, de toen nog, BRD verliet om verder op te groeien op Kreta. Om uiteindelijk op mijn tiende volstrekt onvoorbereid in het verschrikkelijke Veenendaal terecht komen. Maar daarover een andere keer. Nu een beeldverslag van Ruhr2010, de culturele hoofdstad van Europa. Ja mensen uit de vinex houden heus wel van cultuur.

In het Kaufhof troffen wij een indrukwekkende collectie Schleichdieren aan. Wat het Vinexvrouwtje niet begrijpt is, waarom je 6 euro voor een geit zou betalen als je bij de Zeeman 50 geiten voor hetzelfde geld krijgt.

De afdeling schrijfwaren was van een voormilleniumse schoonheid. Het ene vulpotlood was nog geiler (spreek uit op z'n Duits) dan het andere. Staedler en Stabilo, Lammy en Waterman. Een pen is Duitsland nog echt een Ding.
Natuurlijk heb ik ook een mooi jachtgeweer en een zakmes (278 functies) aangeschaft met een luierverschoonfunctie en een nagelriemreiniger.

Een matzwarte Porsche in het Centrum van Dusseldorf. Onbegrijpelijkerwijs was ik zeer gecharmeerd van dit exemplaar. Ik snap het niet, ik kan er niet uit wijs.

In Duitsland zijn alle taartjes, vies, echt vies, niet te eten, om te kotsen zo vies. Echt geen aanrader, naar, waardeloos. Niet te doen gewoon. (Nu spreekt mijn nieuwste vetrol)

KO-center vind ik dan wel een grappige naam voor een winkelcentrum waar je niet voor minder dan 1000 euro een kledingstuk kunt kopen.

George, George, George riep ik naar de mensen in de Nespressowinkel. Maar er kwam alleen een dikke Duitser naar buiten die luisterde naar de naam Georg. Helaas.

Ook het Vinexmannetje spotte de auto van zijn dromen. Altijd handig om te weten waar je man nou echt van droomt. Ik dacht altijd dat hij een Opel Insignia wilde.

Ja, ze houden ook van architectuur in Dusseldorf. Plakmannetjes all over the place.

Deze architect heeft ook iets gedaan met een modern museum, ergens in Spanje enzo.

Voor de intimi van het Vinexvrouwtje

Ik kan er naar kijken en niet geloven dat ik het echt allemaal heb opgegeten. De vetrol: ,,Ja, dat heb je allemaal opgegeten, ook dat hele schaaltje mayonaise. En die hele kan wijn, ja die ook.''

De Duitse senioren brengen het begrip bidon naar een whole new level.

De monumentale schacht van de Zollverein in Essen. Duitse journalisten hebben gedonder gekregen met de beheerstichting van Zollverein omdat het beeld an sich al over copyright zou beschikken. Fotojournalisten die dit beeld publiceren krijgen advocaten achter zich aan. De discussie loopt nog.

Het zeecontainerzwembad gevuld met ijskoud Duits bergbeekwater.

Een industriele duik.

Ja, ik kan het ook niet helpen dat ik 18x optische zoom op mijn camera heb. Hij deed het er gewoon om.

Ook geile (spreek uit op z'n Duits) gluurders hadden de tijd van hun leven bij het containerzwembad.

Wanneer komt er een openluchtbioscoop bij de oude Cereolfabriek. NL, doe iets met je industriele erfgoed!

Nog zo'n lekker autootje.

Nena en Dieter Bohlen van Modern Talking waren ook op het Oldtimertreffen bij de Zollverein
De vetrol: ,,Oh toen heb je me echt lekker verwend die dag. Kartoffelsalat en een braadworst. Ik kan niet meer. Dit gaat zelfs mij te ver.''
Dit is dus echt een hele geavanceerde strijkbout #cvsh

Rem Koolhaas en zijn OMA hebben de oude kolenwasserij flink onder handen genomen. De oranje roltrap overbrugt een hoogteverschil van 24 meter. De kleur oranje moet de bezoekers aan gloeiend ijzer laten denken. Ik dacht aan het Nederlands elftal.

Wie hier niet een keer gaat kijken is gek.

Het Vinexvrouwtje zocht net zolang totdat ze een pension vond, wat in geen enkel boekingssysteem zat. Dit werd het.

Omdat ik een sucker ben voor donkerbruine plekken waar de tijd stil heeft gestaan en waar mijn oma zich thuis zou hebben gevoeld.
Waar het tapijt elke dag wordt gezogen, ook al ligt het er al 25 jaar.
De vetrol: ,,Rot even op nu zeg. Ik heb versterking nodig. Ik ga een tweede vetrol aanvragen.''

De bierpunker is nog altijd springlevend bij onze oosterburen.

Alhambra of een oude hoogoven?

De vetrol 2: ,,Kap nou, straks krijg je problemen met je ziektekostenverzekeraar.''

Managementscrisis

2010-07-30T13:49:00.000-07:00

Er zijn van die dagen dat ik me afvraag of ik mijn beste tijd als manager van mijn afdeling heb gehad. De samenwerking met mijn collega's liep deze week allesbehalve soepel. Er was structureel sprake van ondermijning van mijn gezag.

Incontinentiemateriaal

De simpelste opdrachten wisten ze wisten ze niet tot een goed einde te brengen. Ze laten non stop hun gereedschap op de meest onmogelijke plaatsen rondslingeren. Ze vegen hun handen en monden af aan hun werkkleding. En het allerergste een specifieke collega verwacht dat ik zijn billen af veeg omdat 'er heel veel aanzit'. Mijn andere collega denkt dat ze al zonder haar incontinentiemateriaal kan, waardoor ik de hele dag met een dweil achter haar aan loop.

Mijn senior collega heb ik wederom betrapt op het gebruik van Rode Stier onder werktijd.

En tijdens de lunch zitten ze alleen maar te huilen en te mopperen omdat ze het eten van Jannie van de kantine niet lusten.

Achter op schema

Ik lig continu achter op mijn eigen schema, doordat ik constant brandjes op de afdeling aan het blussen ben. Kijk een beetje dollen als collega's onder elkaar moet kunnen, maar elkaar keihard onder het bureau tegen de schenen trappen, dat bevordert de productiviteit gewoon niet.

In overleg met mijn meerderen heb ik besloten dat twee zeer ervaren interimmers het tijdelijk voor een periode van drie dagen van mij overnemen. Het gaat om twee door de wol geverfde managers, die zelf al eens een complete afdeling van drie man hebben opgetuigd. Een van hun collega's is toevallig mijn echtgenoot. Zodoende.

Het Grote Vinex Frisdranksvervuilingsonderzoek

2010-07-27T12:58:00.001-07:00

Sommige dingen vallen in een nieuwbouwwijk heel erg op. Als er bij iemand politie voor de deur staat, is de buurt in verbijstering. Ik heb in vijf jaar vinex meer politie gezien dan in vier jaar Lombok. Niks is wat het lijkt in Pleasantville.

Een ander opvallend ding, is de grote hoeveelheid lege frisdrankblikjes/flesjes die een bepaalde type Vinex(hang)jongere hier overal achterlaat, behalve in een prullenbak.

Ketchupspetter

Zondagochtend besloot ik er eens keihard staaltje participerende onderzoeksjournalistiek tegen aan te gooien. Liggen er nu echt zoveel blikjes in Terwijde of ben ik gewoon een gigantische nieuwbouwzeikerd geworden? Valt afval extra op in aangeharktheid? Zoiets als een ketchupspetter op een kraakwitte broek en dat de lol van de broek er dan wel vanaf is. Met deze gedachten fietste ik naar het Waterwinpark. De resultaten van dit Grote Vinex Frisdranksvervuilingsonderzoek zijn schokkend.

Binnen een half uurtje had ik 61 lege blikjes en flesjes in mijn fietsmandje verzameld waarbij ik enkel het Waterwinpark, een stukje Emile Hullenbroeckstraat en Boccaciopad aandeed (hier scoorden lege chipszakken en ander wegwaaiafval zeer hoog).

Euroshopper

De Energydrinks bleken de grote vervuilingswinnaar, waarbij de Euroshopper Energydrink van Albert Heijn met 15 blikjes (0,29 cent per stuk) het goud pakte. Ook de blikjes Red Bull, River Drink Powerdrink en Bullit eindigden hoog. Taksi is in opkomst.

Dwars door het Waterwinpark ligt een steiger met aan weerszijden natte rietvelden; een kwetsbaar moeras waar het water wordt gezuiverd. Hier tussen het hoge riet vond het Vinexvrouwtje de meeste blikjes. De blikjes die ik wel kon zien maar niet kon pakken, want anders lag ik in de modder, zijn niet meegeteld. En dat waren er ook heel erg veel.

Andere rot(zooi)spots waren: het voetbalveld, de skatebaan en de pauzeplek van het Albert Heijnpersoneel achter de nooddoos van onze supermonopolist. Hier lagen ook opvallend veel AH-koffiebekertjes en Kinder Buenowikkels.

Rotspul

Opvallend is dat ik deze week van een ander Vinexvrouwtje vernam dat de Albert Heijn in Kanaleneiland geen enkele energydrank meer verkocht. Ik belde naar de Hammarskjoldho f op om het bericht te verifieren. De filiaalhouder was een heel ander mens geworden sinds hij de energydrinks eruit had gebonjourd, relaxter, minder opgefokt. ,,Ik vind het rotspul. De jongeren worden er verschrikkelijk actief van en ik ben blij dat ik van die grote groepen jongeren in mijn winkel af ben. Ik heb liever iemand die elke week voor 100 euro boodschappen komt doen dan iemand die steeds een blikje van 30 cent komt halen.’’

Dit artikel verscheen 27-07-2010 in AD/UN

Op het voetbalveld

2010-07-26T11:26:00.001-07:00

Nu live vanuit de vinex vijf jongetjes op het voetbalplein. Een tweeling van een jaar of tien, een hele dikke jongen van een jaar of 12 en nog twee sprieten van een jaar of tien.

,,Euh euh. Geef eens. Gooi gooi. Doe je ook zo jongen (spreek uit op z'n Marokkaans). Hihihi.''

Nu komt FC Maghreb op het veld geflankeerd door een klein dik Turks jongetje. Er wordt druk overlegd. Samen spelen of ruzie maken?

Ok, er wordt een pet afgepakt. Nog meer geschreeuw. De Marokkanen hebben de fiets van een van de kaaskop sprietjes afgepakt. Hij trekt een wheelie. Het Nederlandse jongetje roept: ,,Tering hoe doen jullie dat man?''

Nu gaat de spriet proberen een wheelie te maken op zijn eigen fiets. Het lukt niet.

De Marokkaan schreeuwt: ,,Wessel trek hem gewoon.''

Gaten in de grond

2010-07-25T14:05:00.000-07:00

Je zou denken dat als je een nieuwbouwwijk aanlegt, dat je dan meteen alles regelt. Als je toch gaten graaft kun je maar beter meteen alle snoertjes en kabeltjes, die je de komende 200 jaar nodig denkt te hebben, in de grond leggen.

Maar dat is blijkbaar weer te simpel gedacht door een part-time freelance neuzelaar als ik.

Mooi fietspad

Zo hadden wij een heel mooi glad roodkleurig geasfalteerd fietspad met mooie witte streepjes in het midden waartussen je fantastisch kon slalommen; de Rijnkennemerlaan. Maagdelijk glad en immer gerade aus. Een feest voor wheelierijders, wielrenners en skeelermensen.

En dan gebeurt er dit. Op een dag komen er een stuk of wat busjes aanrijden met daarop teksten als ‘nutsvoorzieningen’ en ‘minigraafwerkzaamheden’. Uit die bestelbusjes stappen dan mannetjes, nooit vrouwtjes. Een van die kereltjes rookt meestal sjek, een is de lolbroek en ze kunnen allemaal erg goed in hun broekzak graven.

Stoeptegeltrekken

Even later komt er dan meestal nog een wagen met een aanhanger. Op die aanhanger staat dan een graafmachientje. Eerst gaan de mannetjes met z’n allen alle stoeptegels eruit trekken. Af en toe stoppen ze en kijken ze met z’n allen hoe dat stoeptegeltrekken is gegaan en dat evalueren ze dan.

Dan mag de man met het graafmachientje aan het werk. Die begint altijd stipt om 14.00 uur als de school uit is. Dit mannetje kan heel goed multitasken. Hij kan graven, bellen en op kinderen letten tegelijk. Jahaa, dat is net een vrouw. Dan is het ineens 16.00 uur en zijn de mannetjes plotseling weg en ligt er overal zand en losse stenen waarmee je heel goed bushokjes en schoolruiten kapot kunt gooien.

Een Probleem

Op de tweede dag komen de mannetjes meestal een Probleem tegen. Het kabeltje wat ze zoeken ligt er niet, het graafmachientjes is omgevallen of het regent waardoor ze eerst een tentje moeten opzetten en dan krijgen ze ruzie. Want dat gebeurt altijd als je samen een tent opzet.

Wat precies het probleem bij ons retestrakke fietspad was, is me nog steeds niet duidelijk, maar ineens stond het graafmachientjesmannetje op diverse plekken als een dolle in het fietspad te hakken, de stoep lag al helemaal open, met zijn apparaatje. Aaaaahhhhh, jammerrrr.

Toen ze klaar waren,stopten ze er eerst straatstenen in het gat. Een paar weken later smeerden ze er weer een soort asfaltstroop overheen. En nu is van ons gladde fietspad niks meer over. En zo gaat het dus in heel de vinex. Zucht.

Ratatouille

2010-07-22T11:52:00.001-07:00

Ik verkeer nog in een complete vakantiemodus qua het bloggen. Als die vervuilers weer naar school zijn, schroef ik de frequentie wel weer op . Omdat het toch een beetje een Franse dag (vue mon Twitter) is, serveer ik vandaag ratatouille van de week

- Er is een zesde asociale bewoner tot dit huishouden toegetreden. Hij is heel klein, watervlug en hij woont achter het ventilatierooster van de inbouwkoelkast. Bovendien is het een behendig huftertje want het brood met pindakaas was vanochtend weg en de klem stond nog gespannen. #mousefail

- Ik heb deze week 50 euro in een limegroen plastic portemonnaietje spoorloos laten verdwijnen of iemand heeft het gestolen in de Albert Heijn. Dat is niet helemaal dus duidelijk en dat zal het ook niet worden. Het zat niet meer in mijn tas toen ik wilde betalen. En meer zal ik er nooit over te weten komen. En dat vind ik werkelijk een heel wonderlijke gedachte.

De Marokkaanse cassiere aan wie ik de bewakingsbeelden opvroeg, die er dus helemaal niet waren (geloof nooit stickers waarop staat 'wij waken over uw en onze eigendommen', zei: ,,Er stonden zeker Marokkaanse jongens achter je in de rij he? Ik zag ze wel.''

- Timmeren in een bouwspeeltuin brengt iets in het Vinexvrouwtje naar boven, wat heel lang en diep zat weggestopt en ontzettend goed voelt.

- En de visjeuk is ook weer toegeslagen.

- Ik heb voor 1 euro in de kringloopwinkel een Mad-omnibus gekocht en ben daar erg gelukkig mee.

- De zomervakantie heeft een zwaar infantiliserend effect op het Vinexvrouwtje en dat bevalt goed.

Paaldansen aan de Haarrijnse plas

2010-07-20T11:57:00.000-07:00

De houten paal was omgeven door glinsterend Vinexwater en stak er uitnodigend boven uit. Ze waren met velen, de palen en ze waren verbonden met lijnen met boeien. Wit en geel.

IJslandse bronmodder

De kinderen hadden op de waterkant een modderbad zo groot als een jacuzzi gemaakt. Daar lagen ze met z'n vijven in ( 3 van mij en 2 van een ander) zoals sommigen volwassenen dat in een Spa doen en waren niet van plan er voorlopig uit te komen; Healen in authentiek IJslandse bronmodder, nu voor 119 euro pp. inclusief saladebuffet en uitgebreide sapbar onder vermelding van Viva arrangement. Ik kon even gaan zwemmen.

Olympische allure

Ik zwom naar de paal. Zou ik? De paal die ik op het oog had was niet verbonden met de drijflijn. Ik kwam er met geen mogelijkheid op. Het water kwam tot aan mijn kin en ik beschik toch niet over bovenmenselijke kracht alhoewel 3 kinderen dat wel altijd van mij verwachten.

Ik zwom naar de volgende paal en zette mijn voeten op de drijflijn, die zich godzijdank strak spande onder mijn gewicht en niet brak, en plantte mijn twee handen op de paal. Ik beeldde mij in dat ik een Russische turnster was met Olympische allure en hop daar zat ik op de paal. Ik haalde ooit in een keer mijn rijbewijs omdat ik had besloten te doen alsof ik kon autorijden. Dat werkte fantastisch.

Elegant

En dan beginnen de problemen. Hoe zorg je ervoor dat je elegant en sierlijk recht overeind komt? Voorzichtig trok ik een knie in terwijl mijn handen op het randje van de paal steunden. Ik wiebelde en helde achterover: +-72 kilo wit moedervlees in een bikini waarvan ik een half uur eerder, twee jaar na aanschaf, de belletjes vanaf had geknipt. Vinexmannetje zei: ,,Dan hoor ik je nooit meer aankomen.''

Vinexbeeld

Wederom beeldde ik mij iets in . Dit keer dat ik de Karate Kid was en voila ik rees als een sierlijk Vinexbeeld boven uit het water. Ik riep mijn kinderen, heel hard en zwaaide. Was trots op mijn prestatie, maar ze keken me schaamtevol aan. Daarna deed ik iets, wat ik heel vaak doe als ik rondom het water acteer.

Ik groet altijd een denkbeeldige jury (steek beide armen in de lucht, trek je rug hol en steek je zitvlak naar achter) en dan fantaseer ik er een wasknijper op mijn neus bij en van dat strak naar achter getrokken haar. Ik maakte een hupsje en met alle gratie die ik mij had, liet ik mij zelf als een bom in het water vallen. En dat voelde zo ontzettend goed. Alsof ik weer 8 was.

De gebroeders Goes

2010-07-19T12:29:00.000-07:00

Als ex-stadsmens met een wanstaltig grote Vinextuin, liep ik onlangs keihard tegen mijn gebrek aan botanische kennis aan. Het ging slecht met onze fruitbomen. De appelboom verpulverde en het blad van de kersenboom krulde als een spast. Er was duidelijk meer aan de hand dan alleen maar de overmatige slijmerige aanwezigheid van een Franse delicatesse in onze tuin. Maar wat?

Terminale takjes

Ik knipte een paar terminale takjes af en zette het op een fietsen naar het dichtstbijzijnde Planten Imperium. Sommige mensen gaan voor hun lol naar een tuincentrum. Ik word er nerveus van.

Mij overvalt altijd het gevoel dat ik een nepvrouw ben. Ik voel namelijk geen enkele behoefte om maar 1 van die miljoen accesoires aan te schaffen. Ik lijd aan chronische accesoiritis; een structurele aversie tegen woonmeuk.

Ter hoogte van de goudvissen trof ik de bestrijdingsmiddelen en een jongeman in een groen bloesje aan. Hij bekeek mijn takjes, mompelde wat, deed wat op een touchscreen en gaf me een knetterduur pakje aanmaakpoeder en een supersoaker voor volwassenen mee. Dat hielp niks en ik schakelde over op plan B.

A-Team voor groente en fruit

Ik ging naar de gebroeders Goes op de Groenedijk in de Meern. Zij zijn een soort the A-Team voor groente en fruit. De broers resideren in een enorm grote schuur alwaar ze samen met hun kinderen in hun plattelandswinkel alleen op vrijdag en zaterdag eigen geteelde peren, aardbeien en appels verkopen.

Deze verbouwen ze midden in de Vinex als een soort Last Landbouwer Standing. De appelprijzen schrijven ze met stift op kartonnetjes en hebben ontroerende waardes zoals 0.70 cent per kilo. Verder is het de bedoeling dat je je oude eierdozen meeneemt en ook de plastic aardbeienbakjes weer terugbrengt voor hergebruik. Verder verkopen ze er enge kleurstoffen om mooie taarten mee te bakken, schorseneren en heel veel andere vruchten van moeder aarde.

Duurzaamheidsgelullabel

En wat nu zo mooi is. De Gebroeders Goes doet dit zonder er ook maar 1 duurzaamheidsgelullabel aan te hangen. Bij de Goesjes tref je geen gestylde displays met kreten als Puur, Eerlijk en andere Duurzame marketingsstierenpoep aan. De appels liggen in appelkisten die weer op gestapelde appelkisten staan. Zo dus.

De Plattelandswinkel van de Gebroeders Goes is ongetwijfeld de minst pretentieuze en daarmee aller prettigste winkel van heel Utrecht en omstreken. En je kunt er ook nog eens goed terecht voor uitstekend tuinadvies zonder dat er ook maar 1 touchscreen aan te pas komt: ,,Kom maar bij ons appels kopen, want jouw appelboom heeft heel erge meeldauw. Zieke takjes eruit knippen en dan komt het goed hoor. Wil de kleine een appeltje?’’

Zomer

2010-07-02T00:37:00.001-07:00

De droogmolen draait. De voetzolen zijn uitgedroogd van het slipperlopen. Uit de huizen klinkt 's avonds overal babygehuil. De tuinsets zijn volop in gebruik. Je hoort elkaar en beseft het is overal wel wat.

Vlaggetjes

De hortensia's hebben het zwaar en hangen slap. Het gras wordt bruin en je raapt een ijsstokje op in je tuin en nog een. Je slaapt onder een laken in je onderbroek met de ramen open en wordt wakker van een vliegtuig vol mensen die ergens naar toe op weg zijn. 's Ochtends hoor je het wapperen van de WKvlaggetjes die langzaam van kleur verschieten onder de brandende zon.

Worst

Je denkt aan koude salades en een gegrilde worst. Staat het bier koud? Je lijf plakt van gemorst waterijs en zonnebrandcreme. Het vuil kleeft aan je kinderen. De vogels hebben de kersenboom kaal gevreten en het pad is bezaaid met kersenpitten. Je glijdt er bijna over uit. Bizar. Het is de tijd van de opblaasbadjes, de supersoakers en geplons in de haven. Ze springen zelfs van de bruggetjes af.

Spaak

De gezinsmachine loopt langzaam spaak. Stonden we eerst nog om 7.15 uur op, de laatste dagen staat er steevast 07.46 op de wekker. En dan wordt er veel gehuild, geschreeuwd en boos gekeken. Ze willen zich niet aankleden, geen korsten kauwen, bekers gaan om, rugzakken worden vergeten, onderbroeken zitten achterstevoren en binnenstebuiten en ze zeggen dingen als: ,,Ik ga jou nooit meer een kusje geven.''

De vermoeide mens is onmachtig. Het is tijd voor vakantie. We gaantwee weken weg en daarna ben ik er weer.

De Vinexvrouwtje-gave-covers-top10

2010-07-01T04:55:00.000-07:00

Pleindag in de vinex

2010-06-30T06:12:00.000-07:00

Op sommige dagen probeer ik mijzelf als manager van een bedrijf te zien. Mijn drie mini-Vinexianertjes zijn mijn directe collega's. De buurtkinderen zijn van een andere afdeling.

Managementpakket

Ik werk met ongeschoold en sociaal onaangepast personeel. Mijn managementpakket is intensief uitputtend en uitputtend intensief. Mijn eigen targets, die ik dus ook nog heb, zoals het ontvlekken van rompertjes, het bereiden van voedsel, het bijpunten van de tuin, het leegrausen van de vaatwasser, het desinfecteren van glazen plankjes in de koelkast, het ontschimmelen van wasmachinezeepbakjes, het ontpluizen van wasdrogers, het verzakken van stofzuigers, haal ik slechts met moeite.

Aandachtspuntjes

Timemanagement en zelfstandig werken zijn nog ‘aandachtspuntjes’ voor mijn collega’s. Zo staat er iedere minuut wel een aan mijn bureau, die op zeurderig toon vraagt: ,,Baas?’’ Meestal gevolgd door een onmogelijke vraag: ,,Mogen we blote billen foto’s maken op het kopieerapparaat?’’ Of: ,,Mogen we onze bureaus tegen elkaar aan schuiven en een hut bouwen?’’ Of: ,,Mag ik in mijn blootje vergaderen?’’ Of: ,,Henk van de post heeft me alweer geslagen en hij reed met zijn postkarretje over mijn tenen.’’ Of ze trekken met z’n allen de snoepautomaat op de vierde verdieping omver.

Workshops

Onlangs kwamen mijn collega’s samen voor een pleindag, een soort heidag, maar dan op het plein. De training bestond uit verschillende onderdelen. Doel: beter samenwerken met de andere afdelingen. Een greep uit de workshops:

Conflictarm Samen Badderen

Waterbommen Vangen met Vertrouwen

Samen Bouwen aan Waterwegen

Lopen over Glasscherven gedeponeerd door Probleemjeugd

Meer Draagvlak met Waterpistolen.

Door het schitterende weer, was er niet veel nodig om ze aan het werk te krijgen. Op de vorig heidag moesten ze Strategisch Nadenken met Strijkkralen, Scenario Denken met Lego, Synergetisch Puzzelen en Zelfmanagement met Zeemanpotloden. De motivatie lag toen aanzienlijk lager.

De Slang

Collega Jodocus nam direct de leiding door de tuinslang tussen zijn benen te klemmen met de woorden: ,,Ik heb de grootste piemel.’’ Hiermee vestigde hij direct zijn natuurlijke gezag bij de andere afdelingen en ontstond er geen strijd om de Slang.

Al snel werd er zo goed samengewerkt dat ik, groot voorstander van arbeiderszelfbestuur en afdelingsautonomie, mijzelf uit de heisessie kon terugtrekken, om even aan mijn eigen target te werken: namelijk het schrijven van dit stukje. Om de zoveel tijd neem ik even polshoogte op de afdeling en kan met tevredenheid constateren dat mijn collega’s vooruitgang boeken. Het ziet er zelfs naar uit, dat ze voor de lunch zorgen vandaag in de vorm van een heerlijke verse vinexvis. De volgende heidag gaan we constructief vergaderen.

De partij tegen de Aso’s (PTA)

2010-06-29T06:47:00.000-07:00

Vandaag wil ik het met u hebben over de mogelijkheid tot de oprichting van een nieuwe partij: De Partij tegen de Aso’. Ik schets u mijn visie.

Piemellengte

De Partij tegen de Aso’s maakt geen onderscheid tussen Aso’s op grond van geslacht, afkomst, leeftijd, automerk, huidskleur, lichaamsgewicht, lengte, piemellengte, cupmaat en inkomen. Aso’s zijn aso’s, ze zijn er in alle kleuren en maten.

Aso’s maken de wereld soms tot de hel op aarde. Je hebt er last van en het huidige politieke systeem heeft onvoldoende antwoord hoe de Aso’s effectief aan te pakken. Ze maken vooral ruzie over de definitie van de aso. Ik zeg: zonde van de tijd. Vandaag mijn voorstellen voor het aanpakken van Verkeersaso’s.

Te hard rijden

Wie 60 kilometer per uur rijdt op een plek waar je maar 30 mag, heeft een probleem bij de PTA. De PTA zal streng toezien dat de makkelijkst omver te kegelen burgers (namelijk kinderen), veel beter worden beschermd. Nu gaan er nog miljarden naar vangrails waarin bijna nooit iemand in terecht komt. Bovendien hebben bestuurders van moderne auto’s tegenwoordig een grotere kans een schuiver te overleven, dan een kind wat met 60 km/u van zijn 16 inch fietsje wordt gereden.

Wie te hard rijdt, raakt voor bepaalde tijd zijn auto kwijt. Wie te hard rijdt en een kind of een ander mens al dan niet dodelijk raakt, mag nooit meer een auto hebben/besturen.

Parkeren:

Parkeren doe je op een parkeerplaats en niet voor de paaltjes bij de school. Doe je dit niet dan hebben andere burgers het grondrecht om briefjes onder je ruit te plakken met teksten als ‘ hee aso’, ‘sta je lekker dan?’ en ‘sukkel’. Is er sprake van fundamenteel chronisch asociaal parkeergedrag, dan wordt de auto net zolang afgepakt totdat de overtreder zegt ‘sorry ik zal het niet meer doen.’

Files

Zodra de A12 en de A2 en de A1 zijn verbreed, is het klaar. Dan komt er nooit meer asfalt bij en mogen de mensen die elke dag in de file staan zelf bedenken hoe ze het probleem oplossen. Tenslotte veroorzaken ze zelf de file om massaal in hun eentje in 1 auto op dezelfde tijd naar dezelfde plek toe te willen. Klagen over de file is hetzelfde als mensen die klagen dat ze na een voorstelling in de rij moeten staan bij de garderobe.

Warm...

2010-06-28T06:05:00.000-07:00

,,Ok, nu gaat het echt beginnen. C. gaat sliden. P gaat boarden. Nu wil ik. Je mag niet met je handen zo. Dat is echt flauw. Nu ben ik aan de beurt. Nee, hoor wij zijn aan de beurt. P het is zijn glijbaan. Het is mijn bodyboard. Gewonnen. Ik was verder gegaan hoor. Nee. Overnieuw P, ik hield je tegen. C je moet een s kijken als ik met mijn lange zwembroek in het badje ga. Zo ga ik een potje tegen J. Gewonnen!. Nu ga ik een potje tegen J. Wil jij een potje tegen mij?Waarom ga jij sliden C?Nu voor het echt. C. is in het blauwe gekomen. C. is over de finish.Ik mag nog een keer. Nu ga ik tegen C. Overnieuw, dat was een opwarmer. Nu voor het echt. Nee, dat was flauw, je ging op je knieen. A. heeft de finishlijn gehaald. Nee hij is gediskwalificeerd, hij kwam op het gras. Neehee, ik moet overnieuw. Auw. Ow, het doet maar een klein beetje pijn. Maar het is mijn glijbaan. Nu is A. go go go. A heeft weer de wedstrijd gewonnen. Jullie spelen de baas. ''